เสี่ยวหลงเป่ากำลังนั่งตกปลาอยู่ตรงชะโงกหินมุมหนึ่ง ในมือของเขากำลังถือคันเบ็ดที่ทำจากไม้ไผ่ที่แข็งและเหนียวพอสมควร มันเหมาะมือกับการใช้รบรากับเ้าพวกมัจฉาใต้น้ำที่ค่อนข้างยุ่งยากฝูงนั้น
เสี่ยวหลงเป่านั่งไปหาวไปพลางชะเง้อมองลงในทะเลนานๆครั้ง เขากำลังสงสัยอย่างแรงว่าไอ้ไม้เบ็ดผุๆดูเก่าๆที่ถืออยู่ในมืออันนี้มันเป็ของวิเศษอันใด เหตุใดถึงมาตกอยู่ที่นี่
ว่ากันตามจริง เสี่ยวหลงเป่านั่งทำภารกิจนี้มาได้สักหนึ่งสัปดาห์เห็นจะได้แล้วละมัง ข้างๆตัวเขามีเข่งใส่ปลาใบใหญ่อยู่เข่งหนึ่ง ในนั้นมีปลาทั้งเล็กและใหญ่จำนวนไม่มากนักกำลังดิ้นไปดิ้นมานับดูแล้วก็แค่ 5 -6 ตัว
ถ้าเสี่ยวหลงเป่าบอกว่าเ้าปลาพวกนั้นเป็สิ่งมีชีวิตที่ตัวเขาตกขึ้นมาได้หลายวันดีดักแล้วคงไม่มีใครเชื่อ เพราะพวกมันยังคงมีชีวิตอยู่มาตลอด
ตอนแรกเสี่ยวหลงเป่าคิดว่าพวกมันเป็ปลาที่ต่างออกไปจากโลกเดิมที่เขาเคยอยู่ พอชายหนุ่มนำพวกมันออกมานอกเข่งแล้วไม่นานพวกมันก็ตาย เสี่ยวหลงเป่า จึงได้รู้ทันทีว่าพวกมันก็คือปลาทั่วๆไปในแม่น้ำหรือทะเล ที่ผิดปกติก็คือเข่งใบนี้ต่างหากเล่า
ตราบใดที่ปลาที่เขาตกได้อยู่ในนั้นพวกมันก็จะไม่ตาย
"เพ้ย.......เ้าปลา พวกแกจะเล่นตัวอีกนานไหม รีบๆโดนลูกพี่เผด็จศึกได้สักทีสิเฟ้ย!"
เสี่ยวหลงเป่าสบถออกมาอยู่คนเดียวเป็ปกติ วันนี้ก็เช่นกัน เขากำลังใช้ความพยายามอย่างมากในการล่าเหยื่อของตนเป็วันที่8แล้ว ฝีมือการตกปลาและความชำนาญของชายหนุ่มโคตรจะย่ำแย่
เสี่ยวหลงเป่าไม่เคยตกปลามาก่อนในชีวิต เขาเคยดูเพียงแค่สารคดีในทีวีและเล่นเกมส์ตกปลา เมื่อ7-8วันที่แล้ว เป็วันที่เสี่ยวหลงเป่าตั้งใจตกปลาอย่างจริงจังครั้งแรก ถึงตอนนี้ ฝีมือการตกปลาของเขายังคงย่ำแย่อยู่บ้าง แต่ดีกว่าวันก่อนๆอย่างเทียบไม่ติด
"เฮ้ยๆ..มาแล้วๆ ในที่สุด มันก็ทนไม่ไหว ถูกข้ายั่วยุจนได้ ฮ่าฮ่าฮ่า"
เสี่ยวหลงเป่าหัวเราะลั่น เป็อีกครั้งที่เขาตะเบ็งเสียงอย่างดังอย่างไม่อายใคร
จะต้องอายไปทำไมในเมื่อรอบๆบริเวณนี้มีแค่เขาเพียงคนเดียว
เสี่ยวหลงเป่าพยายามยื้อยุดฉุดกระชากกับเ้าปลาดื้อใต้น้ำด้านล่างอย่างเกรี้ยวกราด เขาคำรามพร้อมกับค่อยๆลากดึงเอ็นเบ็ดเข้ามาเรื่อยๆ
ศัตรูตัวฉกาจฉกรรจ์รอบนี้ของเขาไม่ธรรมดา ชายหนุ่มเพ่งสมาธิไปกับเบ็ดในกำมือเพราะกลัวเ้าปลาด้านล่างผืนน้ำจะหลุดลอยไป วันนี้ทั้งวันจนถึงยามเที่ยง เ้าปลาตัวเบิ้มนี้เป็ตัวแรกที่พลาดเข้ามากินเหยื่อของเขา
เสี่ยวหลงเป่าไม่มีทางยินยอมจะให้โชคดีของตัวเองต้องเสียเปล่าเช่นวันแรก เขาจะต้องตกมันขึ้นมาให้ได้
"ย๊ากกกก!!"
เ้าปลาเหมือนจะเริ่มหมดแรง เสี่ยวหลงเป่าได้โอกาสร่นและดึงรั้งด้ามเอ็นเบ็ดเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังแทบโก่งงอไปข้างหลัง เมื่อค่อยๆขาดแรงต้านจากเป้าหมาย ในที่สุดเสี่ยวหลงเป่าก็พิชิตปลาตัวนี้ได้สำเร็จ
เ้าปลามีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่ชายหนุ่มเคยตกได้ มันมีขนาดถึง 1 ศอกเลยทีเดียว ส่วนรูปร่างหน้าตาไม่คล้ายคลึงกับปลาปกตินิดหน่อย เสี่ยวหลงเป่าไม่เคยเห็นปลาชนิดนี้มาก่อนเลยแม้แต่ในโลกเดิม แต่ก็ไม่ได้ไปคิดสนใจมากนัก เพราะตัวเองกำลังดีใจอย่างหนัก
เสี่ยวหลงเป่ารีบนำปลาใส่ลงในเข่ง จากนั้นเขาก็รีบลากเข่งตรงไปยังที่พักที่อยู่ไม่ไกล หายใจเข้าออกไม่นานก็มาถึง
มันเป็บ้านกระท่อมไม้ ถูกมุมหลังคาด้วยหญ้าและฟางไม่ทราบชนิด บ้านน้อยมีขนาดเล็ก กว้างเพียงชั้นเดียว เพียงพอให้เสี่ยวหลงเป่าอยู่อาศัยได้อย่างถูไถ ผนังบ้านด้านข้างก็ทรุดฏทรม ผุๆพังๆย่ำแย่ สภาพบ้านราวกับผ่านกาลเวลามาเป็พันเป็หมื่นปี
ช่างย่ำแย่นัก
่เวลามีลมพายุพัดมาแรงๆ ตัวบ้านแทบจะโยกเยกส่ายไปส่ายมา เสี่ยวหลงเป่าไม่อยากคิดเลยว่า หากมีพายุฝนตกลงมาหนักๆ หลังคาของบ้านจะรับน้ำหนักเอาไว้ได้หรือไม่ จะทำยังไงดีถ้ามันมาพังครืนลงมา
นับว่ายังโชคดี....ที่กระต๊อบน้อยหลังนี้ยังอยู่ยงคงกระพันมาจนถึงทุกวัน
เสี่ยวหลงเป่าวางเข่ง กึ่งเดินกึ่งวิ่งมุ่งหน้าเข้าไปในบ้าน เขาเริ่มยืนหยุดอยู่หน้าแผ่นป้ายกระดานสีดำบานหนึ่ง บนกระดานสีดำแผ่นนั้นมี 'ภารกิจปริศนา' ที่เสี่ยวหลงเป่าจำเป็ต้องกระทำให้สำเร็จลุล่วง มิฉะนั้นเขาเองอาจไม่มีชีวิตรอดเนื่องจากอดตาย
[ภารกิจแรก ระดับเริ่มต้น - ตกปลา]
จับปลาในผืนทะเลให้เต็มบ่อ ตามจำนวนที่กำหนด , กำหนด 1 เดือน
มันจะเป็ไปได้อย่างไรที่ผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคตจะต้องมาอดตายเหมือนลาโง่ เ้าของเกาะต้องตกปลาเพื่อประทังชีวิต
ปลาที่ตกได้นั้นมีคุณค่ามหาศาล มันมีคุณค่าทางโภชนาการและมีพลังิญญาสูง เหมาะสำหรับผู้ที่เพิ่งริเริ่มต้นฝึกตนอย่างมาก
ถือเป็ใบเบิกทางแรกสำหรับผู้ยิ่งใหญ่ในโลกหล้า
- สิ่งที่ตำหนักมอบให้
1.คันเบ็ดที่ทำจากเนื้อไม้กฤษณามรกต 2.เข่งแห่งชีวิต 3.กองไฟจากเปลวไฟระดับแรก
4.น้ำจืดสะอาดในโอ่งดินเหนียว 5.ใบจาก 6.จ๊อบของชาวบ้าน 7.ก้านไม้ไผ่
8.มีดเล่มเล็ก 9.สระหยกมือใหม่ 10.กระบอกไม้ใส่น้ำ 11.เหยื่อให้สำหรับตกปลา
- เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ปลาแต่ละชนิดที่เ้าของเกาะตกได้สามารถให้ตำหนักประเมิน ด้วยอัตราแลกเปลี่ยนกับความหายากของปลาชนิดนั้นๆ
จะได้รับอุปกรณ์จำเป็ภายในครัว เพิ่มห้องครัวขึ้นในตำหนัก อาณาจักรของเ้าของจะมีขนาดเพิ่มขึ้น
ตำหนักจะเพิ่มรายชื่อของจำเป็ให้ในอนาคต และเ้าของเกาะจะได้โอกาสสุ่มเลือกสัตว์เลี้ยงได้ 1 ครั้ง
-หากภารกิจล้มเหลว
เป็ไปไม่ได้ที่มันจะล้มเหลว เนื่องจากมันเป็งานเริ่มต้นแสนง่าย
ทุกอย่างจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เมื่อเ้าของเกาะล้มเหลว
เสี่ยวหลงเป่ามองตัวหนังสือบนนั้น ภาษาที่ตนเองไม่รู้จักกับอ่านแล้วดันเข้าใจได้ ยิ่งอ่านเสี่ยวหลงเป่าก็ยิ่งโมโห อะไรคืองานเริ่มต้นที่แสนง่ายๆ มาให้มือใหม่อย่างเขาตกปลาด้วยคันเบ็ดๆโบราณ ยังกับสมัยยุคหิน....
นี่นะรึ...ที่บอกว่าง่าย?
โชคยังดี เสี่ยวหลงเป่าเป็คนเรียนรู้ได้เร็ว ชายหนุ่มผิวสีแทนละสายตาวิ่งกลับออกมายังลานบ้าน ตรงกลางคือกองไฟระดับแรกที่ว่า เขาไม่สนใจมัน รีบลากเข่งใบโตเพื่อนำพวกปลาไปทางด้านหลังของตัวบ้านน้อย
บริเวณตรงนี้มีสระน้ำขนาดเล็กๆถูกสร้างเอาไว้อยู่ เสี่ยวหลงเป่านำปลาในเข่งเทลงไปในสระน้ำเกือบจนหมดทุกตัว เมื่อพวกปลาเจอน้ำในสระ มันกลับกลายดูมีชีวิตชีวามากกว่าตอนที่อยู่ในน้ำทะเลเสียอีก
ถึงวันนี้ ในสระน้ำก็มีเหล่าปลาน้อยใหญ่หลากหลายชนิดอยู่เต็มไปหมด ชายหนุ่มลองนับดูก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เสี่ยวหลงเป่าไม่คิดว่าจะพยายามตกปลาอย่างบ้าคลั่งจนปลาเพิ่มจำนวนเกินกว่าที่คิดเอาไว้
ชายหนุ่มจงใจเหลือปลาตัวเล็กที่สุดตัวหนึ่งไว้ในเข่งเหมือนปกติ นี่ก็เพื่อเอาไว้เป็อาหารกันตายของตนเองในวันนี้ เสี่ยวหลงเป่าลากเข่งที่บรรจุปลาแค่ตัวเดียววิ่งกลับไปบนแท่นหินเตี้ยๆกลางลานบ้าน
ที่นั่นคือกองไฟที่ถูกระบุว่าเป็ 'เปลวไฟระดับแรก' มันเป็ไฟสีแดงที่เหมือนกับไฟทั่วๆไป ทว่าั้แ่ที่เสี่ยวหลงเป่าได้ย้ายก้นตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ที่นี่ เขาเองยังไม่เคยเห็นกองไฟกองนี้มอดดับลงสักเลยครั้ง
เสี่ยวหลงเป่านำปลาออกมา ใช้มีดเล่มเล็กที่เ้ากระดานแผ่นสีดำแจกให้ฟรีจากตำหนักอะไรนั่นพยายามขูดเลาะเกล็ดปลาออกให้หมด เขาพยายามแล่ใต้ท้องปลาและเอาใส้ข้างในออกไป สภาพของมันดูไม่จืดเท่าไหร่
ชายหนุ่มนำน้ำจืดในโอ่งดินเหนียวบรรจุลงในกระบอกไม้เพื่อเอามาล้างปลาให้สะอาด จัดการจนเสร็จก็เสียบมันเข้ากับก้านไม้ไผ่ยาวแหลมหลายคืบ แล้วจึงนำมันไปย่างกับกองไฟ โดยไม่มีเครื่องปรุงใดๆผสมลงไป
นี่คืออาหารแบบเบสิคที่สุดที่หลงเป่าทำได้ ณ ตอนนี้
ไม่นานตัวปลาก็ส่งกลิ่นหอมออกมา หลงเป่านำใบจากมาปู วางมันลงทิ้งไว้สักครู่ เสี่ยวหลงเป่าดื่มน้ำในกระบอกแก้กระหายไปอึกใหญ่ น่าแปลกที่น้ำในโอ่งดินเหนียวนั้นเย็นชื่นใจอยู่ตลอดเวลา เหมาะกับอากาศร้อนอบอ้าว
จากนั้นชายหนุ่มรีบหยิบปลาเสียบไม้ขึ้นมา มองไปรอบๆสถานที่ และพยายามจะปีนขึ้นไปบนหลังคากระต๊อบโกโรโกโสของตนเองให้ได้
"ทั้งๆที่ภายนอกดูอ่อนแอ แต่จริงๆแล้วกลับแข็งแกร่งทรหดไม่น้อย" เสี่ยวหลงเป่าตบๆใบหญ้าและฟางแล้วทรุดตัวนั่งลง
เขายื่นมือที่ถือปลาย่างเสียบไม้ออกไป พินิจดูอยู่นาน รอบนี้ปลาย่างของเขาไม่ดำไหม้อีกต่อไปแล้ว
บ้านน้อยของเสี่ยวหลงเป่าอยู่ตรงกึ่งกลางของเกาะ และตั้งอยู่บนเนินที่สูงที่สุด เขามักนั่งทอดน่องอยู่ข้างบน ดื่มด่ำกับรสชาติของเนื้อปลาย่างในปากพลางนึกถึงเื่ราวในวันเก่าๆของตนเอง
บางครั้งชายหนุ่มก็จะยิ้มแย้ม บ้างก็รู้สึกขมขื่น สักพักก็อยากจะหัวเราะ แล้วร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย ทุกวันก็แหกปากะโดังก้อง เพื่อปลดปล่อยกับระบายความเศร้าโศกเสียใจของตัวเอง
เมื่อวันอาทิตย์ที่แล้ว เสี่ยวหลงเป่ายังคงนั่งกดเกม ROV บนโทรศัพท์มือถือสมาร์ทโฟนของตนเองเล่นในหอพักของมหาวิทยาลัยอยู่เลย เขานั้นเป็นักศึกษาชั้นปีที่ 4 มีอายุ 21 ปีกว่า พอเริ่มเบื่อๆ ก็ลองเข้าเกมแคชช่วลแก้เซ็ง
ณ ตอนนั้น เมื่อเสี่ยวหลงเป่าผิดตัวเกมลง เขาเห็นโปรแกรมแปลกๆที่อยู่ๆก็โผล่ขึ้นมาทางไลน์ของเขา เสี่ยวหลงเป่าที่กำลังเบื่อๆเผลอกดโหลดตัวโปรแกรมที่มีขนาดไม่ถึง 20 mb ลงในมือถือ หลังจากนั้น ในนั้นแทบไม่มีอะไรนอกจากความว่างเปล่า และ...
'หลงเป่า ในที่สุด ข้าเจอเ้า......แล้ว......'
'เ้า...นานเหลือเกิน'
'จง...กลับ....มา....เถอะ'
เสียงที่แยกเพศหญิงหรือชายไม่ออก ฉุดกระชากภวังค์ของเสี่ยวหลงเป่าให้มึนงง หลังจากนั้นก็เหมือนตัวเองโดนหมัดฮุกซ้ายตามด้วยอัปเปอร์คัตขวาของ'อี้หลิง'แล้วสลบเหมือด หลับหวานกลางอากาศไปซะเฉยๆ
พอฟื้นขึ้นมา เสี่ยวหลงเป่าก็ดันมาโผล่อยู่นี่เสียแล้ว
"บัดซบอันใด!! ความฝันหรือ!! ก็เอาซี่ ข้าไม่เชื่อว่า ข้าเสี่ยวหลงเป่าจะอยู่รอดไม่ได้!!" เสี่ยวหลงเป่ากัดฟันกัดเนื้อปลาคำโตเข้าปากพลางเช็ดคราบน้ำตา
ชายหนุ่มปลงตกเรียบร้อยแล้ว เขาไม่หวังกลับโลกเดิมแน่แท้ เสี่ยวหลงเป่าที่เคยเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายอยู่สองวันเพราะว่าเสียขวัญที่อยู่ๆก็มาถึงที่ไหนก็ไม่รู้ ชายหนุ่มเริ่มสร้างขวัญกำลังใจและฮึดสู้ขึ้นมาใหม่
ในเมื่อโชคชะตาเริ่มตลกกับเขา ดึงเขาเข้ามายังในสถานที่บ้าๆแห่งนี้อย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ถ้าหากตนเองต้องยอมแพ้เอาดื้อๆ..
...ก็อย่าเรียกเขาว่า เสี่ยวหลงเป่า ผู้ดื้อรั้นเลย
เสี่ยวหลงเป่างับปลาคำสุดท้ายพร้อมกับลุกขึ้นยืน สายตาทั้งคู่มองจ้องตรงไปที่ดวงอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำไปทางตะวันตกอย่างช้าๆ จากนั้นเขาก็มองไปดูรอบๆสถานที่แปลกใหม่ที่ตัวเขาจะต้องอาศัยอยู่ไปอีกเนิ่นนานหลังจากนี้
ทุกๆทิศทางที่เสี่ยวหลงเป่ามองออกไป ไม่ว่าตรงด้านไหนๆจะเห็นแต่ผืนน้ำขนาดใหญ่ ไกลสุดลูกหูลูกตา มันเป็ท้องทะเลแห่งหนึ่ง เหมือนไม่มีขอบเขต ทอดยาวไปจนถึงเส้นขอบฟ้าสีคราม ้าท้องฟ้ามีเมฆขาวนวลลอยไปลอยมา ส่วนด้านล่างเป็ทะเลสีเขียวน้ำเงินมรกตลึกสุดหยั่ง
ที่แท้ บริเวณจุดที่ที่เสี่ยวหลงเป่าอาศัยอยู่คือตัวเกาะเกาะหนึ่ง มันเป็ที่มีเกาะขนาดเล็กมากๆ จากทิศตะวันตกจนถึงทิศตะวันออกและจากทิศเหนือถึงทิศใต้มีระยะทางเกือบเท่าๆกันทั้งสี่ทิศ
เสี่ยวหลงเป่าไม่เคยคิดวัดขนาดจริงของมัน แต่ก็พอจะคาดเดาอย่างคร่าวๆด้วยสายตา ด้วยจากโขดหินด้านหนึ่งไปจนจบกับอีกฝากนั้น หลงเป่าคำนวนเอาว่าเกาะน้อยนี้คงจะมีเส้นผ่าศูนย์กลางราวๆ 10-15 จ้าง หรือประมาณ 25-30 เมตรเท่านั้นเอง
มันเล็กจิ๋วจนไม่รู้จะเล็กไปกว่านี้อีกแล้ว
มันไม่มีทางที่คนคนหนึ่งตัวเปล่าๆ จะอาศัยและมีชีวิตรอดได้โดยไม่มีตัวช่วยประหลาดแบบหลงเป่าได้หรอก
เสี่ยวหลงเป่าเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงซวยบัดซบอย่างงี้ เพราะอะไรพระเ้าถึงอยากให้เขามาอยู่บนเกาะนี้ ภูติผีปีศาจในโลกเดิมของเขากำลังเล่นตลกกับเขาหรือไงกัน เสียงของใครบางคนตอนนั้น คืออะไรกันแน่?
และตัวเขากับไอ้เกาะเล็กๆเกาะนี้...มันไปเกี่ยวกับเื่ที่จะต้องกลายเป็ผู้ยิ่งใหญ่ในโลกหล้าได้ยังไง
นี่ไม่ใช่หมายความว่า ในอนาคต จะต้องมีภารกิจจาก 'ตำหนัก' อะไรนั่นออกมาอยู่เรื่อยๆหรือ
คิดแล้วแทบน้ำตาจะไหลทะลักอีกทำนบหนึ่ง
"บัดซบ!ๆๆๆ ฮือๆ แค่ครั้งนี้ ข้าสาบาน ข้าจะไม่ร้องไห้ฟูมฟายอีกแล้ว บ้าเอ้ย ... ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าจะต้องรอดไปให้ได้ ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะต้องติดอยู่ในเกาะบ้าๆนี่ไปตลอดชีวิต!!"
เสี่ยวหลงเป่าสูดน้ำมูกดังซู๊ด จากนั้นก็เขาเริ่มปีนป่ายกลับลงมาจากหลังคาบ้าน ชายหนุ่มวิ่งไปหยิบเบ็ดโกโรโกโสคันเก่งของตนเอง อีกมือก็รีบลากเข่งใบใหญ่ที่ข้างในว่างเปล่า จากนั้นก็ตรงกลับไปที่ชะโงกหินที่เดิมข้างๆเกาะใบน้อยของเขา เและจึงเริ่มใส่เหยื่อเริ่มต้นเพื่อตกปลาต่อไป
"ไอ้เกาะเฮงซวย! ภารกิจเฮงซวย! ตำหนักอะไรนั่นเฮงซวย แผ่นกระดานเส็งเคร็ง จะให้ข้าตกปลาจนกว่าจะผ่านใช่ไหมใช่หรือไม่ ด๊ายยย!!.. ข้าคนนี้จะเล่นกับเ้าเอง ข้าหลงเป่าไม่เชื่อหรอกว่าข้าจะทำไม่สำเร็จภายในหนึ่งเดือน ข้าไม่มีทางเชื่อ!!!"
เสี่ยวหลงเป่ามุมานะอย่างคลุ้มคลั่ง
1K
![พานพบนกน้อยเพียงครั้ง ร้อยเหนี่ยวรั้งวาสนา [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1722400763_20854389.webp)
