หวังอีกฮังโคจรพลังลมปราณจากนั้นประตูบานที่หนึ่งก็เปิดออก จากนั้นแสงไร้ทางต้านก็มาเสริมพลังให้กับชุดเกราะโกเลมนักบวช
เปรี้ยง!!
ลูกศรยิงเข้าไปที่ศรีษะหวังอีฮังหวังอีฮังนั้นพุ่งกระเด็นไปติดกลับกำแพงที่อยู่ด้านหลัง เขาหมดสภาพในท่านั่งและลูกศรนั้นยังคงปักอยู่บนศรีษะของเขา
หวังอีกฮังใช้มือดึงลูกธนูนั้นออกจากหน้าผากของตน “ถ้าข้ายังไม่บรรลุกายาเหล็กขั้นหนึ่งก่อนหน้านี้ ศรดอกนี้ก็คงเจาะทะลุหัวของข้า” หวังอีฮังนั้นลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง และมองไปที่สเกเลตัล
สเกเลตัลใส่ลูกธนูจากนั้นมันก็ตั้งท่ายิง ศรสีน้ำเงินพุ่งด้วยความเร็วเข้าประทะกับร่างกายของหวังอีฮัง หวังอีฮังกระอักเืออกมา เขาเอามือเช็ดไปที่มุมปาก
“ความเร็วของมันไม่เลวเลย”หวังอีฮังปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมาเพื่อทุ่มสุดตัวกลับการต่อสู้ในครั้งนี้ แสงแห่งการชำระ หวังอีฮังคำราก้อง แสงออร่าสีทองสาดส่องลงมาจากท้องฟ้ามันเปลี่ยนสนามประลองให้กลายเป็ดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์
สเกเลตัลนั้นได้รับผลกระทบจากแสงศักดิ์สิทธิ์ จึงทำให้มันขยับร่างกายได้ลำบาก หวังอีฮังเปลี่ยนแสงไร้ทางต้านให้กลายเป็ดาบ จากนั่นเขาก็ตัดหัวของสเกเลตัลได้สำเร็จ หัวของสเกเลตัลลอยกระเด็นห่างจากร่างกายหนึ่งเมตร
แต่ทันใดนั้นสิ่งที่หวังอีฮังไมาคลาดคิดจะเกิดขึ้น มีศรดอกหนึ่งพุ่งมาปักที่ไหล่ของหวังอีฮัง เขานั้นมีท่าทีดูซับสน
“เป็ไปได้ไงกัน ก็ในเมื่อเราสังหารมันไปแล้วนี่” แต่ทันใดนั้นหวังอีฮังก็นึกบางย่างออก นั้นก็คือไม่มีเสียงแจ้งเตือนตอนที่เขานั้นตัวหัวของสีเกเลตัล
ศรดอกนี้เต็มไปด้วยออร่าที่แข็งแกร่งมันทำให้หวังอีฮังรู้สึกเ็ปและทรมานจากนั้นเพลิงทมิฬก็ก่อตัวขึ้นบนาแของหวังอีฮัง มันลุกโซนราวกับไฟแห่งความตาย
แต่เนื่องด้วยในตอนนี้หวังอีกฮังนั้นยังมีแสงศักดิ์สิทธิ์ห่อหุ้มร่างกายจึงทำให้ไฟที่กำลังลุกโซนอย่างลุนแรงก็ค่อยๆธุเลาลง
“ศรแห่งความตายงั้นเหรอ” หวังอีฮังเขานั้นรู้ว่าไอแห่งความตายนั้นมันน่ากลัวเพียงใด แม้แต่ตำราโบราณในยุคชีวิตก่อนของเขาก็ยังมีการกล่าวถึงไอแห่งความตายว่าเป็ยมทูตที่มารับดวงิญญาที่ถูกไอแห่งความตายนี้แผดเผา
อ๊าก!!!
หวังอีฮังคำราด้วยความเ็ป เขานั้นใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ที่ได้รับมาเพื่อหลักษาไหล่ข้างซ้ายเขาอย่างเต็มที่ “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มาต่อสู้อะไรแบบนี้”
สเกเลตัลเริ่มง้างธนูและยิงลูกธนูออกมาอีกสามดอก ทั้งสามดอกนั้นปักเข้าไปที่ร่างกายของหวังอีฮัง หวังอีฮังหงายหลังล้ลงไป ในตอนนี้เขานั้นไม่อาจที่จะขยับได้ แม้แต่จิตใจก็ค่อยๆถูกทำลาย
และจากนั่นหวังอีฮังก็หมดสติไป สเกเลตัลเห็นดังนั้นจึงเดินเขามาไกล้หวังอีฮังและเล็กศรดอกสุดท้ายเข้ากลางศรีษะของหวังอีฮัง
เปรี้ยง!!!
เสียงศรพุ่งชนศรีษะของหวังอีฮัง ทำให้พื้นที่สนามยุบลงไป สเกเลตัลนั้นหันหนี ละเดินจากไป แต่พอฝุ่นควรบริเวณหวังอีฮังนอนอยู่หายไป ก็ยังคงพบว่าหวังอีฮังนั้นยังไม่ได้เป็อะไร
แสงสีม่วงห่อหุ่มร่างกายของหวังอีฮังเอาไว้จากนั้นแรงกดดันอันน่าหวาดกลัวก็แพร่ออกมาจากหวังอีฮัง สเกเลตัลที่คิดว่าตนชนะก็หันกลับมาด้วยควาแปลกใจ มันััได้ถึงพลังมหาศาลแพร่ออกมาจากตรงที่เขาสังหารมนุษย์คนหนึ่งเมื่อครู่
มันยิงธนูอย่างต่อเนื่องเพื่อจัดการกับเป้าหมายที่คลาดว่าเป็คู่ต่อสู้คนใหม่ ลูกศรนับร้อยดอกพุ่งทะยานเสียดสีกับอากาศจนเกิดเป็เสียงอันแหลมคม
ลูกธนูทั้งร้อยดอกโจมตีเข้าใส่คู่ต่อสู้ใหม่ที่มันคิด ตู้ม!! ตู้ม! ตู้ม!! คลื่นจากแรงการทำลายของลูกธนูมันทำให้พื้นที่ลานประลองนั้นแผ่นดินไหว
หวังอีฮังที่ได้รับการปกป้องจากแสงไร้ทางต้านในตอนนี้เขานั้นหมดสตอย่างสมบูรณ์ แต่ทันใดนั้นหวังอีฮังก็ลืมตาขึ้น แต่การลืมตาในครั้งนี้ ทำให้เกิดฟ้าร้องขึ้นมา แสงสีม่วงจากดวงตาเปล่งประกาย ออร่าแสงสีม่วงยังคงห่อหุ่มร่างกาย ส่วนไอแห่งความตายนั้นถูกขจัดออกไปจนหมด
หวังอีกฮังยื่นดัชนีไปข้างหน้า เป่าหมายคือสเกเลตัลจากนั้นก็มีคลื่นแสงสีม่วงสิงออกไปจากดัชนีของเขา สเกเลตัลนั้นยิงลูกธนูเข้าประทะกับแสงสีม่วง แต่นั้นมันก็ไร้ผล ลูกธนูที่สเกเลตัลยิงออกมาก็ถูกแสงสีม่วงทำลายไปทั้งหมด แสงสีม่วงโจมตีเข้าไปที่ศรีษะของสเกเลตัล
ตู้ม!!
ร่างของสเกเลตัลนั้นถูกทำลายโดยไม่เหลืแม้แต่ฝุ่นผง [ยอดนักแม่นธนูสเกเลตัลถูกจัดการ ท่านได้รับน้้ำพุลมปราณระดับกลางหนึ่งขวด] หวังอีฮังล้มลงกับพื้นอีกครั้งเขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อสักครู่นี้
527
