สัญญาณนั้นมาในเสี้ยววินาที ชีพจรเบาบางราวเส้นด้าย — สิ่งที่เขาฝังไว้ในตัวเธอเมื่อนานมาแล้ว สิ่งที่ไม่มีชื่อ ไม่มีรูปร่าง มีแต่ความรู้สึก — มันสั่น มันกระแทก มันร้องระงม อันตราย เขายืนนิ่ง เพียงหนึ่งลมหายใจ แล้วดวงตาที่เคยอ่อนโยนนั้นก็มืดลง เขายกมือขึ้นช้า ๆ — ไม่ใช่ด้วยความลังเล แต่ด้วยความแน่วแน่ที่หนักอึ้งราวขุนเขา นิ้วทั้งห้าแผ่ออก สัมผัสอากาศที่ว่างเปล่า และในทันใดนั้น... อากาศ ฉีก ไม่ใช่เสียง ไม่ใช่แสง — มันเป็นความรู้สึกที่จักรวาลทั้งใบรับรู้พร้อมกัน เหมือนผ้าไหมเนื้อดีถูกดึงออกจากกัน เหมือนความเงียบถูกทำให้แตกสลาย ริ้วรอยแรกปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าอันว่างเปล่า — บางเหมือนเส้นผม แล้วก็กว้างออก แตกกระจาย เหมือนกระจกที่ร้าวช้า ๆ ภายใต้แรงกดที่มองไม่เห็น ปลายนิ้วของเขาสีแดง เลือดซึมออกมาโดยที่เขาไม่สนใจ ท้องฟ้าแตกออก และในรอยแยกนั้น... ความมืดสนิทปรากฏขึ้น ไม่ใช่ความมืดของกลางคืน ไม่ใช่ความมืดของเงา — แต่เป็นความมืดของ สิ่งที่อยู่ระหว่างสิ่งต่าง ๆ ช่องว่างที่ไม่มีแม้แต่แสงกล้าจะแตะ เป็นปากแผลของจักรวาลที่กำลังอ้าออก เผยให้เห็นความว่างเปล่าที่ลึกกว่าความตาย ลมที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนพัดออกมาจากรอยแยกนั้น เย็นราวกับไม่มีอุณหภูมิ เขาหยุดหายใจ ภายในร่างกาย — ลึกลงไปในชั้นกระดูก ลึกลงไปในสิ่งที่เป็นแก่นแท้ของเขา — พลังปรีชาญาณทั้งหมดที่สะสมมาหลายสิบปีเริ่มตื่นขึ้น ไม่ใช่ค่อย ๆ ไหล แต่ ระเบิด ออกมาพร้อมกันทั้งหมด กระบี่นับแสนเล่ม บางเล่มเขาสร้างด้วยตัวเอง บางเล่มเขาชนะมาจากศึก บางเล่มเขาหล่อหลอมจากปราณและเจตจำนง — ทุกเล่มมีชีวิต ทุกเล่มรู้จักเสียงร้องของเขา พวกมันพุ่งขึ้น เหมือนฝูงนกที่ถูกปล่อยพร้อมกัน เหมือนสายน้ำที่ไหลทวนแรงโน้มถ่วง แต่เป็นระเบียบ — มีจุดหมาย มีคำสั่ง มีความรัก กระบี่เล่มแล้วเล่มเล่า ทะลุเข้าไปในรอยแยกสีดำนั้น หายไปในความมืดที่ไม่มีก้น เสียงกรีดของโลหะที่ถูกความว่างกลืนกิน กระหึ่มก้องราวกับเสียงระฆังใต้น้ำ ร่างของเขาสั่นเทิ้ม ไม่ใช่ด้วยความกลัว ปลายนิ้วของเขากำแน่น ปราณไหลตาม — ซึมเข้าไปในกระบี่ทุกเล่ม เป็นเส้นใยที่ล่องหนที่โยงเขาไว้กับพวกมันแม้จะข้ามห้วงมิติ เหมือนเขาส่งชิ้นส่วนของตัวเองเข้าไปในความมืดนั้น เพราะเขาไม่สามารถไปถึงเธอได้ในเสี้ยววินาที แต่กระบี่ของเขา ไปได้ ริมฝีปากของเขากระดิก ไม่มีเสียง แต่ถ้าหูใดได้ยิน คงจะได้ยินเพียงสองคำ — รอฉันด้วย และท้องฟ้าก็ปิดลงอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงรอยแผลจางๆ บนอากาศ และชายคนหนึ่งที่ยืนนิ่ง มือยังกำอยู่ นัยน์ตาจ้องไปยังสิ่งที่มองไม่เห็น รอ

สัญญาณนั้นมาในเสี้ยววินาที

ชีพจรเบาบางราวเส้นด้าย — สิ่งที่เขาฝังไว้ในตัวเธอเมื่อนานมาแล้ว สิ่งที่ไม่มีชื่อ ไม่มีรูปร่าง มีแต่ความรู้สึก — มันสั่น มันกระแทก มันร้องระงม

อันตราย

เขายืนนิ่ง เพียงหนึ่งลมหายใจ

แล้วดวงตาที่เคยอ่อนโยนนั้นก็มืดลง

เขายกมือขึ้นช้า ๆ — ไม่ใช่ด้วยความลังเล แต่ด้วยความแน่วแน่ที่หนักอึ้งราวขุนเขา นิ้วทั้งห้าแผ่ออก สัมผัสอากาศที่ว่างเปล่า และในทันใดนั้น...

อากาศ ฉีก

ไม่ใช่เสียง ไม่ใช่แสง — มันเป็นความรู้สึกที่จักรวาลทั้งใบรับรู้พร้อมกัน เหมือนผ้าไหมเนื้อดีถูกดึงออกจากกัน เหมือนความเงียบถูกทำให้แตกสลาย

ริ้วรอยแรกปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าอันว่างเปล่า — บางเหมือนเส้นผม แล้วก็กว้างออก แตกกระจาย เหมือนกระจกที่ร้าวช้า ๆ ภายใต้แรงกดที่มองไม่เห็น

ปลายนิ้วของเขาสีแดง เลือดซึมออกมาโดยที่เขาไม่สนใจ

ท้องฟ้าแตกออก

และในรอยแยกนั้น... ความมืดสนิทปรากฏขึ้น ไม่ใช่ความมืดของกลางคืน ไม่ใช่ความมืดของเงา — แต่เป็นความมืดของ สิ่งที่อยู่ระหว่างสิ่งต่าง ๆ ช่องว่างที่ไม่มีแม้แต่แสงกล้าจะแตะ เป็นปากแผลของจักรวาลที่กำลังอ้าออก เผยให้เห็นความว่างเปล่าที่ลึกกว่าความตาย

ลมที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนพัดออกมาจากรอยแยกนั้น เย็นราวกับไม่มีอุณหภูมิ

เขาหยุดหายใจ

ภายในร่างกาย — ลึกลงไปในชั้นกระดูก ลึกลงไปในสิ่งที่เป็นแก่นแท้ของเขา — พลังปรีชาญาณทั้งหมดที่สะสมมาหลายสิบปีเริ่มตื่นขึ้น ไม่ใช่ค่อย ๆ ไหล แต่ ระเบิด ออกมาพร้อมกันทั้งหมด

กระบี่นับแสนเล่ม

บางเล่มเขาสร้างด้วยตัวเอง บางเล่มเขาชนะมาจากศึก บางเล่มเขาหล่อหลอมจากปราณและเจตจำนง — ทุกเล่มมีชีวิต ทุกเล่มรู้จักเสียงร้องของเขา

พวกมันพุ่งขึ้น

เหมือนฝูงนกที่ถูกปล่อยพร้อมกัน เหมือนสายน้ำที่ไหลทวนแรงโน้มถ่วง แต่เป็นระเบียบ — มีจุดหมาย มีคำสั่ง มีความรัก

กระบี่เล่มแล้วเล่มเล่า ทะลุเข้าไปในรอยแยกสีดำนั้น หายไปในความมืดที่ไม่มีก้น เสียงกรีดของโลหะที่ถูกความว่างกลืนกิน กระหึ่มก้องราวกับเสียงระฆังใต้น้ำ

ร่างของเขาสั่นเทิ้ม

ไม่ใช่ด้วยความกลัว

ปลายนิ้วของเขากำแน่น

ปราณไหลตาม — ซึมเข้าไปในกระบี่ทุกเล่ม เป็นเส้นใยที่ล่องหนที่โยงเขาไว้กับพวกมันแม้จะข้ามห้วงมิติ เหมือนเขาส่งชิ้นส่วนของตัวเองเข้าไปในความมืดนั้น

เพราะเขาไม่สามารถไปถึงเธอได้ในเสี้ยววินาที

แต่กระบี่ของเขา ไปได้

ริมฝีปากของเขากระดิก ไม่มีเสียง แต่ถ้าหูใดได้ยิน คงจะได้ยินเพียงสองคำ —

รอฉันด้วย

และท้องฟ้าก็ปิดลงอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงรอยแผลจางๆ บนอากาศ และชายคนหนึ่งที่ยืนนิ่ง มือยังกำอยู่ นัยน์ตาจ้องไปยังสิ่งที่มองไม่เห็น

รอ