(นิยายแต่งเอง)จักรพรรดิโชคล้นฟ้า

ตอนที่51เทพรวมตัว

จูเหลียนได้สร้างพื้นที่สำหรับฝึกและสุดท้ายมันก็สามารถที่จะดูดกลืนพลังวิญญาณจำนวนมหาศาลเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนในที่สุดมันก็ก้าวเข้าสู่ระดับกลืนกินขั้นที่หนึ่งซึ่งมันกลายเป็นคนที่มีพลังวิญญาณถึงสามหมื่นหนึ่งพันแล้ว

“ฟุมมมม”จูเหลียนระเบิดพลังจำนวนมากมายมหาศาลออกมาจากร่างกายของมันสิ่งที่ปรากฏคือสัญลักษณ์ที่กลางหน้าผากของมันสิ่งนั้นมีชื่อว่าตราสัญลักษณ์แห่งราชาเทพเพื่อที่จะควบคุมเหล่าเทพทั้งมวลซึ่งผลของมันคือการสามารถที่จะควบคุมเทพได้จากเลเวลจาก50เพิ่มไปเป็น60

จูเหลียนลุกออกจาพื้นมุ่งหน้าออกไปยังพื้นที่ด้านนอกพายุวิญญาณขนาดใหญ่ทุกคนต่างยืนดูอยู่เพราะไม่สามารถที่จะเจาะเข้าไปภายในได้มันจึงทำได้เพียงแค่หัวเราะพระนารายณ์หนุมาน พระลักษมณ์ยุนลี้ทั้งห้ามุ่งหน้าเข้าไปภายในพื้นที่ของด้านหน้าพระราชวังสิ่งที่ปรากฏคือคนของไกอาจำนวนมาก

“พวกเขามาตามหาคนที่ท่านได้สังหารและจะไม่กลับไปถ้าไม่เจอ”ยุนลี้เริ่มอธิบายอย่างช้าๆเมื่อจูเหลียนได้ยินมันก็หัวเราะเล็กน้อยและเดินเข้าไปยืนที่ด้านข้างของพระนารายณ์ที่กำลังยืนอยู่ที่ด้านหน้าของกลุ่มเทพไกอา

“ต่อจากนี้พวกเจ้าทั้งหมดคือคนของข้าและจะภักดีต่อข้าเท่านั้นกลับไปรายงานว่าคนก่อนหน้านี้ตายแล้วเพราะถูกอสูรสวรรค์สังหาร มันคือความจริงไม่ใช่คำโกหกจงคิดแบบนี้ซะ”จูเหลียนพูดขึ้นด้วยแววตาสีแดงฉานมันเปลี่ยนไปเป็นคำละคนเลยทั้งกลุ่มพยักหน้าตอบอย่างเชื่อฟังและมุ่งหน้ากลับไปอย่างว่าง่าย

“ข้าลืมกล่าวกับพวกท่านเกี่ยวกับความสามารถของเทพเจ้าในร่างกายของข้าข้าคือเทพแห่งเทพทั้งมวลที่มีความสามารถในการควบคุมเทพทั้งหมดได้ดั่งใจของข้า”จูเหลียนเริ่มพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มทุกกคนต่างตกตะลึงเมื่อได้ยิน

“แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นข้าก็ยังไม่สามารถที่จะควบคุมพวกท่านที่อยู่ในระดับนี้ได้หรอกข้ายังแข็งแกร่งไม่พอแต่ถึงแข็งแกร่งพอก็ไม่คิดที่จะทำ”จูเหลียนเริ่มพูดอีกครั้งทั้งสามหัวเราะขึ้นและเริ่มโจมตีเข้าใส่จูเหลียนเบาๆระหว่างโอบคอเดินเข้าไปภายในพระราชวัง

“การแข่งขันประจำปีกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกสิบวันเหล่าเทพจากทั้งห้าทิศกำลังจะเข้าไปเพื่อรวบตัวกันแย่งชิงสมบัติระดับเทพเจ้าเจ้าต้องการที่จะไปกลับพวกเราหรือไม่”หนุมานถามจูเหลียนที่กำลังคุยกับยุนลี้เรื่องอาหารของวันนี้

“สิบวันเหรอเหมาะเลยข้าจะสร้างอาวุธเพื่อมาแทนอาวุธระดับต่ำพวกนี้ก่อน”จูเหลียนตอบหลังมีอาวุธมากมายแต่ไม่มีอะไรที่มันใช้ได้เลยอีกทั้งกรงจักตัดผ่านมิติของมันก็ทรงพลังเกิดไปยังไม่ควรเอามาใช้มั่วๆ

จูเหลียนเริ่มเตรียมตัวในระ4ยะเวลาสิบวันด้วยการสร้างสุดยอดอาวุธระดับครึ่งของพระเจ้าที่ประกอบด้วยตราสัญลักษณ์เสริมพลังเกือบสิบสองชิ้นขึ้นมันสร้างได้สมบูรณ์เพียงแค่สิบเอ็นชิ้นแต่ชิ้นที่สิบสองกับติดลบจึงทำให้มันอยู่ในระดับครึ่งหนึ่งของเทพเจ้าเท่านั้น

จูเหลียนลุกขึ้นจากพื้นแววตาของมันแสดงออกถึงความดุร้ายพร้อมกับที่ได้หมุนอาวุธภายในของมันดาบเล่มขนาดใหญ่พอดีมือถ้าคนอื่นจับมันมีหวังร่างระเบิดแน่มีเพียงแค่มันเท่านั้นที่จะสามารถจะใช้ได้

“ทักษะดาบสังหาร”จูเหลียนทดลองดาบด้วยพลังจากทักษะที่มันได้เรียนมาพริบตาร่างกายของมันก็เหมือนกับถูกดูดกลืนพลังวิญญาณไปจำนวนมหาศาลดาบสีดำส่องแสงสว่างสีแดงฉานออกมาและมันก็ฟันออกไป

“วิ้งฟุม”จูเหลียนฟันดาบออกไปเป็นแนวนอนพริบตาพายุวิญญาณขนาดใหญ่ที่ล้อมบ้านของมันเอาไว้ทั้งหุบเขาในตอนนี้ก็ถูกตัดครึ่งเป็นวงกลมมันหัวเราะออกมาอย่างต่อเนื่องความแข็งแกร่งของมันไม่ธรรมดา

จูเหลียนมุ่งหน้าออกจากบ้านพักมายังด้านหน้าบ้านปรากฏยุนลี้รออยู่นางจะนำทางจูเหลียนไปยังพื้นที่สำหรับการเตรียมตัวเดินทางไปยังเขาวงกตราชันย์มันคือพื้นที่รวบรวมตัวของเหล่าเทพจากทั่วทั้งดินแดนสำหรับวันแห่งการแย่งชิงสมบัติเทพเจ้าจูเหลียนมาถึงยังเรือเหาะลอยฟ้าที่ขับเคลื่อนด้วยวิหคสีทองหลายพันตัวจับโซ่ทั่วทั้งเรือเหาะเอาไว้

“เรือเหราะหมื่นวิหคน่าหลงใหลจริงๆ”จูเหลียนพูดขึ้นแววตาของมันปรากฏความชอบขึ้นมามันคิดว่าถ้าออกไปจากดินแดนเทพแล้วมันคงจะสร้างอะไรแบบนี้ขึ้นมาแล้วให้สัตว์อสูรแบบพวกวิหคหรือมังกรช่วยลากให้มันคงเท่ไม่หยอกเลย

จูเหลียนเข้ามายืนที่ด้านข้างของเหล่าผู้นำของเทพฝั่งใต้และนี้เป็นครั้งแรกเลยที่จูเหลียนได้เห็นพระอินทร์ท่านทรงพลังอย่างมากราวกับมีดวงตะวันขนาดใหญ่อยู่ด้านหลังพลังจำนวนมากหลั่งไหลออกมาไม่หยุดจนเหมือนกับอากาศกดทับหายใจลำบาก

“ลูกชายบุญธรรมของเจ้าหรือนารายณ์”พระอินทร์ถามขึ้นจูเหลียนประสานมือไหว้พระอินทร์พยักหน้าตอบก่อนที่จะจ้องมองขึ้นลงเล็กน้อยและหัวเราะอย่างบ้าคลั่งและกวักมือเรียกจูเหลียนให้ไปนั่งข้างของมัน

“เจ้ามีพลังของเทพที่สุดยอดเลยนะไม่คิดที่จะมาเป็นศิษย์ของข้าหรือ”พระอินทร์ถามเมื่อจูเหลียนได้ยินมันก็หัวเราะเล็กน้อย

“เรื่องนี้เป็นเกียรติแต่ข้ามากแต่ถ้าข้าเป็นศิษย์ของท่านก็เท่ากับท่านเป็นสงครามกับเทพท่านเหนือที่นำโดยโอดินนะขอรับ”จูเหลียนพูดขึ้นเมื่อทุกคนได้ยินก็ต่างประหลาดใจจูเหลียนจึงได้เล่าว่ามันได้ไปฆ่าโลกิมาตอนที่ยังเป็นมนุษย์

“จริงอยู่ที่สามารถที่จะฆ่าแท้ได้แต่มนุษย์ไม่สามารถที่จะฆ่าเทพได้หรอกนะข้าคิดว่าเจ้าคิดไปเองอีกอย่างโลกิเป็นลูกครึ่งยักษ์ตอนที่เจ้าเห็นมันตายมันกลายเป็นสีดำหรือไม่เพราะยักษ์ทั้งหมดมีผิวกลายสีดำทมิฬ”พระอินทร์ถามขึ้นมา

“เช่นนั้นแปลว่ามันยังไม่ตายเจ้าสวะนั้นมันหลอกข้าหลอกแม้แต่โอดินกับธอร์”จูเหลียนพูดอีกครั้งแววตาของมันปรากฏความเย็นชาจิตสังหารของมันทำให้อากาศเริ่มเย็นลงและสลายหายไปในเวลาต่อมา

“ดีเมื่อถึงเวลาที่ต้องประเชิญหน้ากันอีกครั้งในเวลานั้นมันจะไม่จบแค่เทพทางเหนือที่จะต้องสยบต่อข้าข้าจูเหลียนจะนำกลุ่มของทวยเทพทั้งหมดมาอยู่ใต้เท้าของข้าเจ้าพวกตัวหยิ่งยโสทั้งหลายและเมื่อวันนั้นมาถึงพวกท่านทั้งหมดที่นี้จะขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดพร้อมกับข้า”จูเหลียนตะโกนดังลั่นแววตาของมันปรากฏความมั่นใจ

“มั่นใจจริงๆหรือในดินแดนแห่งเทพที่เป็นส่วนหนึ่งแห่งความบิดเบี้ยวของโลกยังมีอย่างอื่นอีกนอกจากเทพทั้งห้ากลุ่มยังมีพื้นที่ของเผ่าปีศาจที่จอมมารเคยปกครองในอดีตก่อนที่มันจะหนีออกไปเพื่อปกครองโลกภายนอกอยู่นะ”หนุมานถามขึ้นเมื่อจูเหลียนได้ยินรอยยิ้มก็ปรากฏบนหน้าของมันทุกคนต่างขนลุก

“ข้าจะจัดการที่นั้นเป็นที่แรกหลังจากที่ข้าจัดการเทพทั้งหมดเสร็จ”จูเหลียนตอบการเดินทางยาวนานกว่าสองวันในที่สุดก็มาถึงยังเขาวงกตขนาดใหญ่ยักษ์ที่ด้านบนมีหุบเขาขนาดใหญ่ยักษ์ลอยอยู่มันมีพระราชวังตั้งอยู่ด้านบนแต่ที่ประหลาดคือมียักษ์สีดำทมิฬห้าตัวกำลังยกหุบเขาเอาไว้ไม่ให้ตกลงใส่เขาวงกต

“ทวยเทพฝั่งใต้มาถึงแล้ว”เมื่อกลุ่มของจูเหลียนที่นำโดยพระอินทร์มาถึงยังห้องโถงขนาดใหญ่ข้ารับใช้ที่มีรูปร่างเหมือนกับหมอกสีทองก็ตะโกนขึ้นทุกคนต่างจ้องมองมาที่มันพริบตาจิตสังหารก็ถูกปลดปล่อยออกมาจากฝั่งของโอดิน

“เจ้าเด็กชั้นต่ำ”ธอร์คำรามออกมามันจับค้อนพร้อมกับที่ระเบิดสายฟ้าออกมามันกระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศเทพทั้งหมดต่างจ้องมองกับสิ่งที่เกิดขึ้นจูเหลียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง น้ำ ลม ไฟ ดินระเบิดออกมาจากร่างกายของมันเปลี่ยนไปเป็นมังกรเข้าปะทะกับสายฟ้าด้วยความทรงจำของโกหยุนและจูเหลียนประสานเข้ากันอย่างสมบูรณ์ทำให้จูเหลียนที่เป็นคนสงบคิดก่อนที่จะทำอะไรในตอนนี้กลายเป็นพวกบ้าพลังแต่ก็ยังคิดสิ่งต่างๆก่อนที่จะทำอะไร

“ไอ้เทพเวรส่งตัวน้องข้าค่อยมาไอ้เวรแบบพวกเจ้ากล้าลักพาตัวน้องข้าไปหรือ”จูเหลียนคำรามสีหน้าของมันเปลี่ยนดาบปรากฏขึ้นมาในมือจิตสังหารระเบิดออกไปรอบๆจนพระราชวังทั้งหมดสั่นสะเทือนปรากฏร่างเงาพุ่งเข้าหาจูเหลียนและฟันเข้าปะทะกัน

“อาเธอร์เวรเอ้ยความทรงจำกับจิตใจถูกทำลายกลายเป็นหุ่นเชิดไปแล้ว”จูเหลียนกรีดร้องเมื่อได้เห็นว่าอาเธอร์เป็นคนที่เข้าโจมตีมันจูเหลียนหมุนตัวแทงดาบเข้าใส่ไหล่ของอาเธอร์จนมันปลิวลงไปติดพื้นจูเหลียนกระแทกฝ่ามือเข้าใส่หัวของอาเธอร์

“ท่านพ่อน้องชายของข้าถูกทำลายวิญญาณความทรงจำ กับจิตใจข้าไม่รู้ว่าควรที่จะทำสิ่ง”จูเหลียนเริ่มพูดสีหน้าของมันเปลี่ยนไปจากหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเป็นโกรธและเปลี่ยนไปเป็นสับสนพระนารายณ์เดินเข้ามาตรวจสอบคนของโอดินเตรียมเข้ามาโจมตีแต่พระอินทร์เข้ามาขวางเอาไว้

“เด็กหนุ่มที่มีนามว่าอาเธอร์คือน้องชายของหลานชายข้าเช่นนั้นเขาคือคนของข้า”พระอินทร์พูดขึ้นรอยยิ้มปรากฏคนหน้าธอร์ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้จึงได้ถอยออกไปแต่โอดินเดินออกมาแทนพลังของทั้งสองที่มีเลเวลเกิน900ถูกปลดปล่อยออกมาจูเหลียนประหลาดใจเล็กน้อยเพราะตอนที่อยู่โลกมนุษย์โอดินเลเวลแค่799เท่านั้น

“พอก่อนเถอะ”ไกอาพูดขึ้นทุกคนต่างหยุดลงและเริ่มนั่งประชุมห้าฝั่งพระนารายณ์เองก็ยุ่งอยู่กับกับรักษาอาเธอร์ที่ถูกทำลายไปหลายส่วนจูเหลียนเองก็ฝากยุนลี้ดูแลน้องชายของมันก่อนที่จะเดินเข้ามายืนด้านหลังของพระอินทร์

“เป็นเช่นใดบางหนุ่มน้อย”อาเธน่าโบกมือพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงทรงเสน่ห์ที่ทุกคนต่างหลงใหลแต่จูเหลียนไม่ได้สนใจพร้อมประสานมือคำนับเบาๆเท่านั้นหลังจากนั้นไม่นานก็ปรากฏบางอย่างขึ้นมันเริ่มทรงพลังและก่อรู้ร่างบนโต๊ะ

“สมบัติแห่งเทพที่ปรากฏในเขาวงกตปีนี้คือแหวน หรือ”ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อได้เห็นถึงภาพของสมบัติที่ปรากฏขึ้นภายในปีนี้

“แหวนจักรพรรดิวงกตสามารถที่จะสร้างเขาวงกตได้ตามใจต้องการแต่น่าเสียดายที่ผู้ที่จะใช้มันได้จะต้องมีความรู้เกี่ยวกับเขาวงกตหลากหลายรูปแบบและมีพลังเวทวิญญาณอยู่ในระดับสูงมากๆ ซึ่งนอกจากข้าก็มีเทพเจ้าสู่สุดอีกแค่ห้าคนเท่านั้น”จูเหลียนเริ่มพูดอธิบายสิ่งที่มันเห็นภายค่าสถานะออกมา

“แต่ถ้าเป็นเรื่องความรู้เกี่ยวกับเขาวงกตละก็ข้าคงเป็นที่สุดที่นี้”จูเหลียนพูดอีกครั้งพร้อมโบกมือปรากฏพลังเวทก่อรูปร่างเป็นภาพเขาวงกตจำนวนหลากหลายล้านรูปแบบและยังประสานเข้ากับธาตุต่างๆและยังมีแบบกลไกเครื่องจักรและอื่นๆอีกเต็มไปหมด

“มันคงเป็นสุดยอดศาสตราวุธสำหรับข้าที่จะใช้ผนึกเทพชั้นต่ำบางตน”จูเหลียนยังคงพูดขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับแววตาที่จ้องมองไปที่กลุ่มของโอดินรอยยิ้มอันชั่วร้ายปรากฏขึ้นมันเต็มไปด้วยความเคียดแค้นที่ต้องมาอยู่ในสภาพนี้เพราะจอมมารแต่เป้าหมายของมันก็ไม่ได้เปลี่ยนก็คือโอดินอยู่ดีนั้นแหละ

“เช่นนั้นข้าจะเอามาให้เจ้าหลานข้า”พระอินทร์พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มมันลุกขึ้นจากเก้าอี้ทุกคนต่างเดินตามออกไปจูเหลียนอุ้มอาเธอร์ตามออกไปเหมือนกันไปยังคฤหาสน์ตอนรับสำหรับเทพฝั่งใต้จูเหลียนปลดปล่อยพลังวิญญาณตรวจสอบดุว่าไม่มีอะไรจึงได้วางตราสัญลักษณ์ผนึกทั้งคฤหาสน์เอาไว้ไม่ให้ใครหรืออะไรแทรกแซงเข้าไปได้

“พรุ่งนี้เขตป้องกันของเขาวงกตจะเปิดเจ้าสามารถที่จะไปกับพวกเราทั้งเจ็ดได้เลย”จูเหลียนพาอาเธอร์มานอนพักและลงมาคุยกับกลุ่มของเทพทั้งเจ็ดพระนารายณ์ หนุมาน พระลักษมณ์ พระพรหม พระอินทร์ พระศิวะ พระพิฆเนศเทพทั้งเจ็ดนั่งอยู่เหนือจูเหลียนที่นั่งอยู่บนพื้นเพราะเก้าอี้ไม่พอมันขี้เกียจสร้างจึงได้นอนคุยแทน

“พวกท่านจะไม่เป้นสิ่งใดแน่หรือที่ทิ้งพระแม่ทั้งสองเอาไว้”จูเหลียนถามขึ้นมาทั้งเจ็ดถึงกับขนลุกไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากกลับไปเจอกับพระแม่ธรณีกับพระแม่กาลีที่ทั้งสองถูกทิ้งเอาไว้ให้ดูแลอาณาเขตของเทพฝั่งใต้

“ฮ่าฮ่า ฮ่าดูแลพวกท่านคงไม่รอดพระแม่ทั้งสองค่อนข้างโหดเลยละน่าเมื่อเทียบกับความโหดเหี้ยมของข้ามันก็แค่มดปลวก”จูเหลียนยังหัวเราะและเริ่มพูดเสริมขึ้นมาด้วยรอยยิ้มระหว่างนอนเกาพุงทำให้เทพทั้งเจ็ดเริ่มรู้แล้วว่าควรที่จะรีบขอให้จูเหลียนที่เหมือนกับเด็กที่พระแม่ทั้งสองรักเหมือนลูกแท้ๆช่วย

“ข้าขอแหวนจักรพรรดิวงกตนะ”จูเหลียนพูดขึ้นทั้งเจ็ดรีบพยักหน้าตอบโดยไม่ลังเลจูเหลียนจึงได้ลุกขึ้นจากพื้นด้วยรอยยิ้มหลังจากนั้นก็หยิบหยกติดต่อไปหาพระแม่ทั้งสองด้วยหยกสองก้อนพร้อมกันเลย

“พวกเจ้าดีเช่นใดทิ้งข้าทั้งสองเอาไว้ที่นี้”เสียงดังสนั่นขึ้นเทพทั้งเจ็ดรีบไปหลบหลังเก้าอี้อย่างสั่นกลัวจูเสียงดังออกมาจากหยกเดียวแสดงว่าทั้งสองอยู่ด้วยกันจูเหลียนจึงได้เก็บอีกและเริ่มอธิบายว่ามันต้องการที่จะออกมาพร้อมอ้อนตามความกวนของมันไม่นานพระแม่ทั้งสองก็สงบลงในเวลาไม่นาน

“เห็นแก่เจ้าลูกชายพวกเจ้าทั้งเจ็ดต้องนำแหวนจักรพรรดิวงกตมาให้ได้เข้าใจหรือไม่”เสียงของพระแม่ทั้งสองดังออกมาอย่างดุร้ายทั้งเจ็ดทำได้เพียงตอบอย่างหวาดกลัวจูเหลียนหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่จะบอกลา

“สตรีช่างหน้าหวาดกลัวจริงๆ”พระอินทร์พูดพร้อมปาดเหงื่อที่หน้าผากเทพทั้งเจ็ดเหมือนกับพวกกลัวเมียเลยทำเอาจูเหลียนหัวเราะไม่หยุดสุดท้ายก็ถูกพระนารายณ์ซัดหมัดเข้าใส่หัวจนปูดเลยจูเหลียนหัวเราะเบาๆต่อก่อนที่จะหยุดเพราะความเจ็บ

“แยกย้ายไปพักก่อนเถอะพรุ่งนี้จะเริ่มการต่อสู้ครั้งใหญ่แล้ว”พระอินทร์พูดทุกคนต่างแยกย้ายออกไปจูเหลียนเองก็เข้าไปนั่งพักและเริ่มดูดซับพลังจำนวนมหาศาลจากพลังเวทที่อยู่ภายในสมบัติบางชิ้นที่มีพลังเวทมันต้องการที่จัดการเทพทั้งหมดที่นี้เลยมันจำเป็นที่จะต้องมีพลังเวทมากกว่านี้เพราะพลังเวทของมันยังน้อยเกินไป

“นี้มัน”อีกฝั่งหนึ่งบนดินแดนของมนุษย์ที่ได้พัฒนาไปแสนไกลชายคนหนึ่งที่กำลังสร้างศาสตราวุธอยู่กับสัมผัสได้ถึงบางอย่างมันจ้องมองออกไปยังท้องฟ้าชายที่ดูหล่อเหลาและเต็มไปด้วยความองอาจมันเดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ผู้คนต่างโค้งคำนับให้กับมัน

“ไปรายงานท่านราชาลูซีเฟอร์ข้าจ้าวแห่งเวทโรเมอร์ต้องการเขาพบ”โรเมอร์เดินเข้ามายืนที่ด้านหน้าของห้องโถงยักษ์ทหารทั้งสองรีบเข้าไปรายงานโรเมอร์ได้เข้าไปภายในในเวลาต่อมาลูซีเฟอร์กำลังประชุมอย่างบ้าคลั่งกับเหล่าขุนนางและจักรพรรดิทั้งเก้าสี่ราชันย์กับสองแม่มด โรเมอร์กระแทกคทาลงไปพื้นอย่างแรงจนทุกคนหันมาที่มัน

“ข้าว่าข้าพบเจอเข้ากับปฏิกิริยาของนายท่านแล้ว”โรเมอร์พูดขึ้นพร้อมโบกมือปรากฏภาพของหนึ่งในของศาสตราวุธจำนวนมากมายมหาศาลแต่เล่มหนึ่งกับเป้นสีแดงฉานและค่อยๆแตกออกอย่างช้าๆจนสลายหายไป

“นายท่านเป็นเพียงคนเดียวในโลกที่ข้าคิดได้ที่จะดูดกลืนพลังจากเวทภายในตราสัญลักษณ์ของข้าได้ท่านเป็นทั้งอาจารย์ที่สอนข้าสร้างตราสัญลักษณ์ต่างท่านจะต้องมีชีวิตอยู่แน่ๆ”โรเมอร์ยังพื้นขึ้นมาอีกครั้งทุกคนต่างเงียบจากความตกตะลึงจนถึงขีดสุด

“แล้วเหตุใดท่านพ่อจึงยังไม่กลับมา”ลูซีเฟอร์ได้สติคนแรกและถามขึ้นมาโรเมอร์เริ่มพูดมันคิดว่าประตูมิติที่ฝั่งอยู่ที่ตุ้มหูของจูเหลียนน่าจะมีความเสียหายจึงทำให้ท่านไม่สามารถที่จะเปิดประตูมิติมาที่นี้ได้เลยอีกทั้งมันยังคิดว่าจูเหลียนจะไม่กลับมามือเปล่าจะต้องเตรียมตัวกลับมาเพื่อจัดการกับจอมมารแน่นอน