ณ ห้องนอนส่วนตัวของต้นอ้อ
ฉันเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ลงมาวางไว้บนเตียงเตรียมเก็บข้าวของส่วนตัวของฉันยัดใส่กระเป๋าของที่ฉันเป็คนซื้อมาเองฉันจะเอาไปส่วนของที่เขาซื้อให้ฉัน ฉันจะทิ้งมันไว้ที่นี้
กริ้งๆ
ขณะที่ฉันกำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าจู่ ๆเสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นที่หัวเตียงและพอดูว่าใครโทรมาก็พบว่าเป็เบอร์ของยัยเกี๊ยว
“ฮัลโหล ว่าไงแก”ฉันกดรับสายก่อนจะพยายามทำเสียงให้ดูปกติที่สุด
“ต้นอ้อ แกว่างไหมพอดีวันนี้ฉันอยากไปเลือกของขวัญให้พี่ฉันหน่อย แกไปเป็เพื่อนฉันหน่อยสิ”
ยัยเกี๊ยวพูดด้วยน้ำเสียงสดใส จริงๆยัยเกี๊ยวไม่ได้ชื่อยัยเกี๊ยวหรอกชื่อจริงๆของยัยนี้คือ “หมวย”แต่ยัยนี้ชอบกินเกี๊ยวเอามากๆ ฉันเลยเอามาตั้งเป็ฉายาให้เธอ
“หมวยวันนี้ฉัน…”ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะไปไหนเลยจริงๆ แต่ก็ไม่รู้จะพูดกับเพื่อนยังไงดีไม่อยากให้ยัยเกี๊ยวต้องเป็ห่วง อุตส่าห์ได้เจอกันในรอบหลายปี
“ทำไม เป็อะไรแกปกติแกไม่เรียกชื่อฉันเกิดอะไรขึ้นกับแกหรือเปล่า” ยัยเกี๊ยวพูดขึ้นอย่างรู้ทัน
“ก็นิดหน่อยงั้นเอาเป็ว่าแกมารับฉันหน่อยแล้วกัน เดี่ยวฉันเล่าให้ฟัง” ฉันตอบ
“ได้งั้นไว้เจอกัน อีกประมาณ 30นาที ฉันถึง”
“ได้แล้วเจอกัน” ฉันกดวางสายในใจรู้สึกเหนื่อยอ่อนหมดแรง พลางถอนหายใจทิ้งไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ
30 นาทีต่อมา
ยัยหมวยก็ขี่มาถึงหน้าบ้านของตระกูลธรรมวงค์ตามที่ได้บอกกับฉันเอาไว้ฉันรีบเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กก่อนจะวิ่งลงไปยังชั้นล่างแต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวออกจากห้อง
จู่ๆประตูหน้าห้องก็เปิดออกเป็กวินที่เปิดประตูห้องเข้ามาเขาจ้องฉันด้วยสายตาคมกริบพร้อมกับเอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“คุณจะไปไหน”
“ฉันจะออกไปข้างนอกกับเพื่อน”ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบด้วยเช่นกัน ตอนนี้ฉันไม่อยากจะเจอเขามากที่สุด
“ผมไม่อนุญาติให้คุณไปผมยังมีเื่ที่ต้องเคลียกับคุณ”พูดจบกวินก็เดินก้าวขายาวๆมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉันฉันได้แต่มองตามการกระทำของเขาอย่างงุนงง
“ฉันมีธุระและฉันก็รับปากเพื่อนไปแล้วคุณอย่ามาทำตัวเป็เด็กหน่อยเลย”
“ผมเนี่ยนะเด็กนั้นมันคุณต่างหากจู่ๆก็มาขอหย่า คุณไม่คิดว่าสิ่งที่คุณพูดมันไม่เด็กกว่าเหรอ”
กวินเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุดันกว่าเดิมพร้อมกับจ้องหน้าฉันเขม็ง ฉันจ้องเขากลับอย่างไม่เกรงกลัวก่อนจะตอบกลับเขาอย่างมุ่งมั่น
“กวิน ฉันคิดว่าเราสองคนอยู่ในจุดที่เปลี่ยนไปเยอะมากฉันอยากให้เราคิดทบทวนกันและกันให้ดีสำหรับฉันสิ่งที่ฉันพูดล้วนเป็สิ่งที่ฉันตัดสินใจแล้วถ้าคุณคิดว่ามันเป็การตัดสินใจแบบเด็กๆฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดกับคุณแล้ว”
ฉันเบี่ยงตัวไปอีกทางเพื่อหลีกเลี่ยงเขาแต่เขาก็ยังคงเอาตัวมาขวางไม่ให้ฉันได้เดินหนีไปดูท่าวันนี้เขาคงไม่คิดจะปล่อยฉันออกไปง่ายๆ
“คุณไม่ได้นอกใจผมใช่ไหมต้นอ้อ”กวินจ้องเข้ามาในดวงตาของฉันอย่างค้นหาคำตอบฉันจ้องเขากลับไปอย่างไม่มีอะไรต้องปิดปัง
“ฉันซื้อสัตย์กับคุณมาตลอดฉันทุ้มเท่เพื่อคุณมากขนาดนี้คุณกลับคิดได้แค่ว่าฉันนอกใจคุณนี้มันก็แสดงให้เห็นชัดแล้วว่าคุณไม่ได้เข้าใจอะไรเลย วันนี้ฉันเหนื่อยเพราะงั้นวันนี้ฉันจะออกไปข้างนอกกับเพื่อน และอาจจะไม่กลับมานอนที่บ้านคุณก็ไม่ต้องตามฉัน”
“คิดว่าพูดแบบนี้แล้วผมจะยอมให้คุณออกไปอย่างงั้นเหรอ”พูดจบกวินก็ยื่นมือมาจับข้อมือของฉันเอาไว้แน่น ในตาเต็มไปด้วยความโกรธ
“ปล่อยฉันนะ ฉันบอกแล้วว่าฉันนัดกับเพื่อนเอาไว้แล้วและตอนนี้เพื่อนฉันก็รอฉันอยู่ข้างล่าง”
“ไม่ผมไม่ปล่อย จนกว่าเราจะเคลียกันให้รู้เื่!"
1K
