คนยิ่งมีอำนาจก็ยิ่งถือความ้าของตนเองเป็ใหญ่ท่านเ้าเมืองเองก็มีความคิดเช่นนี้ไม่แตกต่างกันแค่เขาคิดว่ากำลังจะได้แต่งกับหญิงสาววัยแรกแย้ม หน้าตางดงามเืลมในกายที่เคยมอดดับก็กลับมาเดือดพลุ่งพล่านได้แต่เฝ้านับวันรอให้หลี่จิ้งถิงแต่งเข้าเรือนมาอย่างตื่นเต้นยินดี
พอได้ยินแม่สื่อหม่ามารายงานเื่เหตุวุ่นวายที่เกิดขึ้นในวันสู่ขอทาบทาม ท่านเ้าเมืองก็นึกรำคาญใจขึ้นมาทันใด สายตาของเขาเปลี่ยนเป็ลึกล้ำแฝงไปด้วยโทสะ
แม่สื่อหม่าเหมือนจะััได้ถึงสัญญาณอันตรายคนเช่นนางจะทำอะไรก็ย่อมต้องคำนวณล่วงหน้าเอาไว้ก่อนแล้ว
“ท่านเ้าเมืองไม่ต้องเป็กังวลข้าได้ให้เวลาคุณหนูหลี่ใคร่ครวญสิบวัน เชื่อว่าหลังจากนางได้ไตร่ตรองอย่างถ้วนถี่แล้วจะต้องยอมรับในที่สุดเ้าค่ะ”
แม่สื่อหม่านึกเยาะหยันในใจ‘หรืออาจจะพูดได้ว่า ยอมจำนนต่ออำนาจที่บีบบังคับอยู่ดูจะถูกต้องกว่า’
ท่านเ้าเมืองหัวเราะเบาๆ ทีหนึ่ง
“นั่นสินะ การที่ได้คอยเฝ้าดูคนคนหนึ่งดิ้นรนจนค่อยๆ หมดแรงไปเอง บางครั้งก็เป็เอกสิทธิ์เฉพาะ และอยู่ในขอบเขตความสามารถ ที่ข้าจะสามารถทำได้จริงๆ นั่นแหละ ไม่ว่าจะยอมรับได้เองหรือถูกข่มขู่จนต้องยอมรับ สุดท้ายอย่างไร ข้าก็คือผู้ชนะอยู่ดี”
แม่สื่อหม่าที่ชำนาญในการหาทุกวิธีในการประจบรีบตอบอย่างไม่เร็วไม่ช้าว่า “ยินดีกับท่านเ้าเมืองด้วยเ้าค่ะที่กำลังจะมีเื่มงคล”
“จะว่าไปก็ต้องขอบใจเถ้าแก่เสิ่นหากไม่บังเอิญพบเขาที่ร้านอาหาร ก็คงไม่มีวันได้ล่วงรู้เลยว่าในเมืองแห่งนี้จะมีสตรีที่น่าสนใจอยู่”
แม่สื่อหม่าผู้มีความสามารถในการเอาใจเ้านายรีบพูดด้วยรอยยิ้มประจบว่า “นั่นเป็เพราะท่านกับนางมีวาสนาต่อกันหากไร้วาสนาแม้อยู่ใกล้ก็คงไม่มีวันได้เจอเ้าค่ะ”
ท่านเ้าเมืองหัวเราะออกมาอย่างพอใจยิ่งอีกทั้งจงใจพูดออกมาพร้อมรอยยิ้มว่า “เห็นแก่ที่นางยังอายุน้อยไม่รู้ความท่าทีตอบสนองบางอย่างถึงได้คล้ายคนโง่ ยังไงก็ให้โอกาสภรรยาเอกคนใหม่ของข้าสักหน่อยก็แล้วกัน”
พอพูดจบเขาก็โบกมือเป็ทำนองคล้ายหมดเื่จะสนทนากันแล้วแม่สื่อหม่ายิ้มและไม่ได้พูดต่อ เพียงแต่หันหลังจากไปเงียบ ๆ อย่างคนรู้ความ
ยามนี้หลี่จิ้งถิงกำลังยืนอยู่หน้าประตูเมืองด้วยสีหน้าเรียบเฉยตรงกันข้ามกับทหารเฝ้าประตูเมืองที่กำลังรู้สึกตึงเครียด เป็เพราะคำสั่งที่เพิ่งจะได้รับทำให้สถานการณ์ในตอนนี้ ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างของนางอย่างไร้ความเกรงใจ
หลี่จิ้งถิงเองกลับมีท่าทีสบายๆ คล้ายไม่หวาดหวั่น นางทำตัวเสมือนว่า การที่มาปรากฏตัวอยู่ที่ประตูเมืองถือเป็เื่เล็กน้อยอย่างยิ่งดูเหมือนความตั้งใจของเด็กหญิงก็คือ นางจงใจมาก่อกวนนั่นเอง แค่มาป่วนให้พวกเขารู้สึกไม่วางใจบ้างก็เท่านั้น
เมื่อแม่สื่อหม่ามาถึงนางก็ได้เห็นหลี่จิ้งถิงยืนอย่างสง่างาม ส่งยิ้มให้อยู่ท่ามกลางกลุ่มคน คราแรกยามบ่าวที่คอยเฝ้าหลี่จิ้งถิงเอาไว้มารายงานแม่สื่อหม่ายังคิดว่า นางกำลังคิดหาหนทางจะหลบหนีการแต่งงาน
แต่เมื่อแม่สื่อหม่าได้เห็นรอยยิ้มขัดตานี้ของอีกฝ่ายเข้าก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า ตนเองตกอยู่ในหลุมพรางการก่อกวนของอีกฝ่ายเข้าแล้วในใจเกิดความไม่พอใจขึ้นมาทันที
“เ้าจงใจสร้างความลำบากให้ข้าใช่หรือไม่”แม่สื่อหม่าขมวดคิ้วถามด้วยสีหน้าเอาเื่ ไม่รู้ว่าเป็ครั้งที่เท่าไรแล้วที่หลี่จิ้งถิงจงใจหาเื่นาง
หลี่จิ้งถิงปรบมือหัวเราะเสียงดัง
“นี่ถ้าท่านไม่ได้ทำหน้าที่แม่สื่ออยู่ข้าขอแนะนำให้ไปอยู่คณะงิ้ว ดูท่าจะเหมาะสมกับความคิดอันฟุ้งซ่านของท่านนะ”พอพูดจบนางก็เหยียดยิ้มมุมปากก่อนจะพูดต่อว่า“ข้าแค่นึกสนุกอยากจะมาเดินเล่นที่หน้าประตูเมืองเฉย ๆไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดถึงได้ทำให้ท่านเข้าใจผิดไปได้”
แม่สื่อหม่ามองหน้าหลี่จิ้งถิงก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า “ถ้าอย่างนั้นเ้าก็ไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆเดินเล่นไปเช่นนี้อย่างสบายใจเถอะแต่อย่าบังเอิญเดินไม่ระวังจนออกนอกเส้นทางไปเสียหล่ะเพราะนั่นเป็ความคิดที่ผิดมหันต์มากเลยทีเดียว”
เป็เพราะท่านเ้าเมืองให้ความสำคัญกับอีกฝ่ายแม่สื่อหม่าถึงได้พอจะทำใจอ่อนข้อ ให้กับการต่อต้านแบบเด็ก ๆของหลี่จิ้งถิงได้อยู่บ้าง
แต่ถ้าขืนหลี่จิ้ถิงยังจะทำตัวได้คืบเอาศอกอยู่บ่อยๆ ด้วยคิดว่ามีความสามารถมากกว่า และยังตอบสนองกลับอย่างรุนแรงเช่นนี้อยู่แม่สื่อหม่าก็ไม่กลัวที่จะนำวิธีตาต่อตา ฟันต่อฟันมาใช้อย่างไม่นึกลังเลใจเลยสักนิด
หลี่จิ้งถิงแสร้งส่งเสียงอือๆ อา ๆ รับอยู่หลายคำ บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลาย
“แม่สื่อหม่าท่านกำลังขู่ข้าอยู่รึขอแนะนำว่าอย่าได้ทำให้ข้าใกลัวจะดีกว่า เกิดจิตใจข้ารับไม่ไหวขึ้นมาแล้วล้มป่วยลงท่านรับผิดชอบไหวหรือไม่”
แม่สื่อหม่าแค่นเสียงหยันพลางกัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจ นางเริ่มนึกรู้ตัวแล้วว่าเมื่อปะทะฝีปากกับอีกฝ่ายครั้งใด จะต้องเป็ฝ่ายตนที่พ่ายแพ้ไปทุกคราดังนั้นแม่สื่อหม่าจึงรีบข่มกลั้นโทสะในใจ พลางหัวเราะเสียงเย็นดวงตาเป็ประกายวาววับ
“คุณหนูหลี่พรุ่งนี้ก็ถึงวันที่ข้าจะไปรับมอบชื่อกับวันเดือนปีเกิดของท่านแล้ว ขาดอีกไม่กี่ขั้นตอนก็จะเสร็จสิ้นพิธีการหวังว่าคงจะไม่ถูกปฏิเสธอีกครั้งนะ”
พอพูดจบสายตาของแม่สื่อหม่าก็เปลี่ยนเป็คาดคั้น ชัดเจนว่า้าคำตอบ แต่ทั้ง ๆที่หลี่จิ้งถิงมองเห็นท่าทีได้ใจของแม่สื่อหม่า ที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนแต่นางก็ทำตัวราวกับมองไม่เห็น หรือไม่ก็คงจะชินชากับความหน้าด้านของอีกฝ่ายไปเสียแล้ว
หลี่จิ้งถิงแสร้งถอนหายใจเบาๆ
“วันนี้ข้ารู้สึกเหนื่อยแล้วเื่อื่นไว้ถึงเวลาแล้วค่อยว่ากันอีกทีเถอะ”
แม่สื่อหม่าเบ้ปากอย่างอดไม่ได้ก่อนจะจ้องมองหลี่จิ้งถิงพลางยิ้มเย็น
“คุณหนูหลี่ต่อให้เ้าจะทำตัวเหมือนคนไม่รู้ความอย่างไรแต่สุดท้ายก็ต้องแต่งให้กับท่านเ้าเมืองอยู่ดีเื่นี้ถึงอย่างไรก็ไม่มีวันจะเปลี่ยนแปลงได้แล้ว”
หลี่จิ้งถิงได้ฟังแล้วก็โบกมือลาคล้ายไม่ใส่ใจพลางก้าวเดินจากไปด้วยใบหน้าเชิดสูงไม่หวาดหวั่นโดยมีสายตาที่โกรธจัดของแม่สื่อหม่ามองตามหลังไปจนลับสายตา
“เสี่ยวถิง เ้าไปไหนมาอีกแล้ว”เถ้าแก่โจวหันไปหรี่ตามองพลางเอ่ยปากถาม
“ไปเดินเล่นมาเ้าค่ะ”หลี่จิ้งถิงตอบอย่างคนไม่ชอบถูกต้อนให้จนมุม
เถ้าแก่โจวทอดถอนใจ“มิใช่ว่าเ้าไปเดินยั่วโทสะผู้อื่นมาหรอกหรือ”
หลี่จิ้งถิงหัวเราะขำชอบใจพอเห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นางก็ยิ้มตาหยี“ข้าไม่ได้ทำลงไปเพื่อความสะใจเท่านั้นหรอกนะเ้าค่ะ”
“...?” เถ้าแก่โจวมีสีหน้างุนงง
“ข้าตั้งใจจะทำให้พวกเขาวางใจต่างหากขอเพียงข้าแสร้งทำตัวอยู่นอกเส้นทาง พวกเขาก็จะรู้สึกว่ามันเป็เื่ปกติสมควรแต่ถ้าข้านั่งนิ่ง ๆ อยู่เฉย ๆ พวกเขาก็ยิ่งให้ความสนใจกับข้ามากยิ่งขึ้นดังนั้นข้าจึงลดตัวลงไปเล่นกับพวกเขาสักหน่อยก็เท่านั้น”
เถ้าแก่โจวพลันได้สติเขาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหลุดขำออกมาอย่างทนไม่ไหว
“เฮ้อ เ้านี่นะถึงอย่างไรก็ต้องระมัดระวังตัวเอาไว้ให้มากดีกว่า รู้ไหม”
มุมปากของหลี่จิ้งถิงยกยิ้มพยักหน้าเข้าใจ
“ท่านไม่ต้องเป็ห่วงข้าไม่เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงหรอกค่ะ ข้าเป็คนสู้คนไม่เป็”
“จริงรึทำไมข้าไม่เคยรู้เลย”
หลี่จิ้งถิงหัวเราะพอเห็นอีกฝ่ายยังสามารถยิ้มส่งเสียงหัวเราะออกมาได้ เถ้าแก่โจวก็วางใจพูดตามตรงทุกวันนี้เขาก็เห็นนางเป็เหมือนหลานสาวแท้ ๆ ดังนั้นในแต่ละวันเขาก็คาดหวังจะให้นางได้พบเจอแต่ความสุขจริง ๆ เสียที
เถ้าแก่โจวนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแววตาพลันเปลี่ยนเป็เคร่งขรึม
“พูดตามตรงในสถานการณ์ยากลำบากเช่นนี้วิธีการที่จะรับมือกับพวกนั้นในขั้นต่อไป เ้ามีอยู่แล้วใช่หรือไม่ รีบบอกมาเร็ว”
พอได้ยินคำพูดของเถ้าแก่โจวหลี่จิ้งถิงก็ยิ้มแล้วพูดช้า ๆ อย่างชัดเจนว่า “ข้าเคยได้ยินคนอื่นพูดว่าท่านเ้าเมืองเป็คนที่เชื่อถือในเื่ดวงชะตาเอามาก ๆ ท่านเองเคยได้ยินหรือไม่”
“ใช่”พอเถ้าแก่โจวตอบจบ เขาก็รีบพูดต่อถึงเื่ข่าวลือ ที่เคยตกเป็หัวข้อสนทนาของพวกสอดรู้สอดเห็นอยู่่หนึ่ง
“เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งข้าได้ยินว่าพ่อบ้านในจวนของท่านเ้าเมืองถูกลงโทษเนื่องจากไม่ได้ตรวจสอบดวงชะตาเหล่าอนุของเขาให้แน่ชัดพวกนางส่วนใหญ่ล้วนถือกำเนิดในธาตุน้ำ แต่ท่านเ้าเมืองกลับถือกำเนิดในธาตุไฟ เมื่อน้ำมากไฟย่อมดับมอดเห็นได้ว่าดวงชะตาไม่สอดคล้องกัน”
เถ้าแก่โจวเดิมทีก็เพียงแค่เล่าไปอย่างนั้นแต่หลังจากเล่าจบก็ทำได้เพียงฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าเคยได้ยินเ้าพูดว่าเ้าถือกำเนิดในธาตุทอง ถือได้ว่าดวงสมพงษ์กับธาตุไฟพอดีดังนั้นข้ออ้างเื่ดวงชะตาย่อมไม่อาจนำมาใช้ได้”
เถ้าแก่โจวทอดถอนใจอยู่ครู่หนึ่งแต่พอหันไปเห็นใบหน้าฉายแววยินดีของหลี่จิ้งถิง เขาก็หันมองไปรอบด้านอย่างระมัดระวังก่อนจะพูดว่า “ข้ากับเ้าก็เหมือนลงเรือรบลำเดียวกัน เ้าเข้าใจใช่หรือไม่ดังนั้นในเมื่อคิดหาหนทางได้แล้ว ก็รีบบอกมาเถิด”
“เื่นั้นแน่นอน”หลี่จิ้งถิงรับปากทันใด ก่อนจะยื่นมือไปล้วงหยิบของสิ่งหนึ่งออกมา
“ฝากให้ท่านช่วยเก็บรักษาให้ดีด้วยล่ะ”
เถ้าแก่โจวยื่นมือไปรับด้วยสีหน้าสงสัยเขาเหลียวซ้ายแลขวาจนเห็นว่าไม่มีใครจนแน่ใจ ก่อนจะเปิดดูของที่เพิ่งถูกส่งให้มาอย่างตั้งใจ
“นี่มัน...”
หลี่จิ้งถิงหัวเราะทีหนึ่ง
“นี่คือหลักประกันความได้เปรียบสุดท้ายของข้าดังนั้นรบกวนเถ้าแก่ช่วยเก็บรักษาไว้ให้ดีด้วย”
“แต่ว่านี่เกรงจะไม่เหมาะสม” เถ้าแก่โจวมีสีหน้าลำบากใจ
หลี่จิ้งถิงเห็นดังนั้นจึงขยิบตาให้เขาทีหนึ่งก่อนจะพูดว่า “ฝากเก็บเอาไว้ที่ท่านนั่นแหละ เหมาะสมที่สุดแล้ว แต่จะให้ดีท่านช่วยอย่าเก็บเอาไว้เฉยๆ ให้นำมันออกไป วิ่งเต้นเข้าหาผู้คนที่พอจะมีอำนาจ แล้วขอร้องให้พวกเขาพยายามช่วยเหลือข้า”
“แต่ว่า...”
หลี่จิ้งถิงรีบพยักหน้าพูด“ข้ารู้ ยามนี้ทุกคนในเมืองคงจะไม่มีผู้ใดกล้ายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ด้วยโฉนดที่ดินและทรัพย์สินเพียงเล็กน้อยแค่นั้นแต่ทว่าการกระทำเช่นนี้ของท่านนั้น น่าจะมากพอที่จะช่วยข้าถ่วงเวลาได้”
เถ้าแก่โจวรู้ดีว่าหลี่จิ้งถิงมีแผนการมาก ดังนั้นคนที่คิดวางแผนก่อนย่อมได้เปรียบดังนั้นเขาจึงรู้สึกชื่นชมนางอย่างจริงใจ
“เสี่ยวถิง ข้ารู้ว่าเ้าเป็คนฉลาดแต่ว่าหลังจากนี้เ้าจะทำอย่างไรต่อไป”
“ข้าจะนำเทียบวันเดือนปีเกิดปลอมออกมาหลอกแม่สื่อหม่าว่าข้าถือกำเนิดในธาตุน้ำ”
“นางจะหลงกลเ้าง่ายๆ เช่นนั้นหรือ”
“นางไม่เชื่อหรอกเ้าค่ะ”
หลี่จิ้งถิงหัวเราะเบาๆ แววตาทอยิ้มอย่างคนที่จิตใจเบิกบาน
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
นางเอกเื่นี้สายสู้คนนะคะ อย่าไปยอมแพ้ลูก สู้เค้า!!!
ฝากกด 
กดติดตาม กดเพิ่มเข้าชั้นเพื่อเป็กำลังใจให้ด้วยนะคะ
1K
