แผนกต้อนรับโรงแรมแห่งหนึ่ง
" จัดห้องเพรสซิเดนท์....มาตรฐานให้ผมหน่อย " จางฮ่านรีบเปลี่ยนคำพูด
นั่นเพราะว่าตอนนี้เขาเหลือเงินไม่เท่าไหร่แล้ว
ทั้งหมดสิบเก้าล้านหกแสน หักค่าเช่าเขาจันทราออกไปสิบสองล้าน
ค่าเช่าห้องแถวสามล้าน ค่าแรง ค่าของใช้ตกแต่งร้านอาหารรวมแล้วก็เป็เงินหกล้านเก้าแสน สรุปง่ายๆ หลังจากทำสัญญาเช่าเขาจันทราในวันพรุ่งนี้ เขาเหลือเงินอยู่แค่ราวๆ เจ็ดแสน ไม่พอให้เขาพักห้องเพรสซิเด้นท์
" ฮึๆ .. " พนักงานสาวอดหัวเราะไม่ได้ พลางยิ้ม และยื่นกุญแจให้เขา " นี่ค่ะ กุญแจห้องเพรสซิเดนท์มาตรฐาน "
จางฮ่านเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง
ว่าด้วยกฎของโรงแรม ต่อให้เขามีท่าทีแบบเมื่อครู่ พนักงานก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดเยาะลูกค้า
สงสัยเธอเพิ่งจะเข้ามาทำงานได้ไม่นาน
รับกุญแจเสร็จ จางฮ่านก็เดินเข้าไปร้านอาหารก่อน
หนึ่งทุ่ม หลิวเิ โทรมาย้ำเวลานัดทำสัญญาในวันพรุ่งนี้เก้าโมง
พอกลับมาถึงห้อง เิเิก็ผุดขึ้นมาในความคิดของจางฮ่าน
คิดถึงลูกแล้ว
อีกด้านหนึ่ง จื่อเหยียนกับโจวเฟย ที่ทำการเลือกเพลงทั้งร้อยเพลงเสร็จ ก็กลับมาถึงบ้าน
" ในที่สุดก็คัดเพลงห่วยๆ นั่นเสร็จจนได้ " โจวเฟยบ่น สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
" ลำบากเธอแล้ว เสี่ยวเฟย " จื่อเหยียนพูด " พรุ่งนี้เราก็คัดออกมาให้เหลือแค่ยี่สิบเพลง ก้าวต่อไปก็ไม่ต้องลำบากขนาดนี้แล้ว "
ปกติการฟังเพลงเป็เื่ที่ผ่อนคลาย แต่สองวันมานี้ทั้งสองกลับมีแต่ความทรมาน
" พี่เหยียน ถ้าพี่มีเพลงเปิดตัวดีๆ ซักสี่เพลง การเปิดตัวอัลบั้มใหม่นี้คงจะเรียกกระแสได้ไม่น้อย แต่นี่มีแต่อะไรก็ไม่รู้ " โจวเฟย อดตัดพ้อไม่ได้ " สิบเพลงพวกนั้น เสวียหยู่ก็เอาไปคนเดียวตั้งแปดเพลงแล้ว อีกสองเพลงยังโดนนักร้องหน้าใหม่เอาไปอีก ยัยแม่มดแก่นั่นจงใจแกล้งพี่ชัดๆ ฉันว่าวันที่สิบห้านี้ พวกเราอย่าไปสู้รบตบมืออะไรกับยัย เสวียหยู่ นั่นเลย "
จื่อเหยียนได้ฟังก็ปรี๊ดขึ้นมาทันที " ไม่ ยังไงก็ต้องวันที่สิบห้า "
ยังไงจื่อเหยียนก็เคยเป็นักร้องดังมาก่อน
ก็อีแค่นักร้องที่ใช้เต้าไต่ขึ้นมา ไหนเลยเธอจะยอมก้มหัวให้
" ก็ได้ พวกเรามาลองกันซักตั้ง " เธอรู้อยู่เต็มอกว่า ห้ามไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ที่บ่นๆ ก็เป็แค่การระบายออกมาแค่นั้นเอง
" ไปหาเิเิกัน " จื่อเหยียนเปลี่ยนรองเท้าเดินขึ้นไปชั้นสอง มีแค่เวลาที่อยู่กับลูกสาวที่ทำให้เธอยิ้มออก
" พอมีลูกก็ลืมเพื่อนลืมฝูง เชอะ " โจวเฟยบ่น " คำก็เิเิ สองคำก็เิเิ ตอนนั้นไม่ใช่ว่าไม่เห็นด้วยที่ตานั่นตั้งชื่อใหม่ให้หรอกเหรอ "
ยังไม่ทันขึ้นบันได เสียงร้องไห้ของเ้าหญิงตัวน้อยก็ดังขึ้นมาให้ได้ยิน
" เิเิ เป็อะไรไปลูก? " จื่อเหยียนรีบเข้าไปปลอบ
แม่บ้านหวางเจวียนใจคอไม่ดี อยู่ดีๆ เิเิก็ร้องขึ้นมา
“I miss my Daddy very much（หนูคิดถึงพ่อมาก！）”
จื่อเหยียนไม่รู้จะทำเช่นไร ได้แต่ปลอบ " ไม่ใช่บอกหนูไปแล้วเหรอ ว่าคุณพ่อไปทำธุระ เสร็จเมื่อไหร่ก็กลับมาหาหนูเองนั่นแหละจ้า"
" แต่ แต่หนูอยากเจอป๊ะป๋าตอนนี้ คุณแม่ให้ป๊ะป๋ามาเล่นกับเิเิไม่ได้เหรอ " เิเิพูดด้วยสีหน้าน่าสงสาร
" เิเิ " จื่อเหยียนสีหน้าเปลี่ยน " ถ้ายังพูดไม่รู้เื่แม่จะโกรธแล้วนะ "
" ซิกๆ ๆ หนูไม่ให้แม่กอดแล้ว " เิเิดิ้นพล่าน
จื่อเหยียนทั้งโมโหทั้งอับจนหนทาง
ทำไมกันล่ะ? ไหงเป็ได้ถึงขนาดนี้ อยู่ด้วยกันแค่ห้าวันเอง?
แต่พอจื่อเหยียน เห็นพ่อลูกทำกิจกรรมร่วมกันในรายการโทรทัศน์ เธอก็พอที่จะเข้าใจ
เธอถอนหายใจเบาๆ บอกให้ป้าหวางปิดโทรทัศน์
" เิเิ ไม่ร้องแล้วนะ คุณแม่ก็รักหนูเหมือนกันนะ ไหนบอกคุณแม่ซิ ทำไมถึงคิดถึงคุณพ่อ? "
" ก็หนูอยากเล่นกับป๊ะป๋า " เิเิ ตอบเบาๆ
" หนูเล่นอะไรกับคุณพ่อเหรอลูก？สนุกมากเลยเหรอ? " จื่อเหยียนพูดดึงความสนใจ
" สนุกมากเลยล่ะ ป๊ะป๋าพาหนูไปบนเขา มีรถเยอะแยะเต็มไปหมดเลย ป๊ะป๋าขับรถเร็วมากเลย เสียงรถก็ดังฮึ่มๆ คนไม่ดีพวกนั้นเอาแต่คอยว่าป๊ะป๋า แต่ต่อมานะพวกนั้นก็ชมป๊ะป๋าว่าสุดยอดไปเลย " เิเิ หยุดร้องไห้ เล่าเื่อย่างละเอียด
พอฟังจบจื่อเหยียนก็หน้าดำหน้าแดง
สารเลว นึกยังไงพาลูกไปแข่งรถด้วย? เลวจริงๆ
ในใจเธอโมโหแทบกระอักเื แต่ก็ทำได้แค่ยิ้มๆ ถามต่อ " แล้วคุณพ่อพาหนูไปเล่นอะไรอีก? "
" ยังพาหนูไปขี่นกั์ แล้วก็ไปดิสนี่แลนด์ คุณแม่ ดิสนี่แลนด์สนุกมากเลย ข้างในมีของเล่นเยอะแยะเต็มไปหมด เิเิ อยากไปอีก " พอพูดถึงดิสนี่แลนด์ เิเิ ก็ตาเป็ประกาย
พอจื่อเหยียนได้ยิน ก็รู้สึกว่าตัวเองทำหน้าที่แม่ได้บกพร่อง
เิเิ โตจนขนาดนี้แล้ว ยังไม่เคยพาไปเที่ยวสวนสนุกเลยสักครั้ง
ถ้าไม่ใช่เพราะจางฮ่านพาเิเิไปเที่ยว เิเิคงไม่เป็ขนาดนี้ เธอจึงตัดสินใจ
" เิเิ วันมะรืนนี้คุณแม่พาหนูไปดิสนี่แลนด์ดีหรือเปล่า? "
เธอตัดสินใจเคลียร์งานทุกอย่างให้เสร็จภายในพรุ่งนี้ วันมะรืนจะได้ใช้เวลาอยู่กับเิเิ
" เห? "
" ดีจังเลยๆ ไปดิสนี่แลนด์กัน คุณแม่น่ารักที่สุด " เิเิ ดูดีอกดีใจ
พูดเสร็จก็หอมแก้มจื่อเหยียนฟอดใหญ่
โจวเฟยก็หัวเราะ " เิเิ หอมแก้มน้าเฟยๆ ด้วยสิ "
พูดเสร็จก็ยื่นแก้มออกไป แต่ดูเหมือนไม่มีสัญญาณตอบรับ
" ฮื่อ หนูไม่หอม "
" อ่ะยะโย๋ว " โจวเฟยไม่ยอมแพ้ " ทีเมื่อก่อนขอให้หอมทีไร ก็หอมทุกที ตอนนี้เป็อะไรล่ะ? ฮื่อ มาหอมแก้มน้าซะดีๆ เลย ไม่งั้นน้าเฟยๆ จะโกรธแล้วนะ "
" ไม่เอา ไม่หอมหรอก " เิเิมุดเข้าอ้อมกอดของจื่อเหยียน
จื่อเหยียนไม่รู้ คิดว่าเิเิอาย เลยหลุดหัวเราะออกมา
โจวเฟยบ่น " เิเิ หนูไม่รักน้าแล้วเหรอ? "
" รัก... " เิเิ ตอบ
" แล้วทำไมหนูถึงไม่ยอมหอมแก้มน้าล่ะ? " โจวเฟย ยังไม่หายสงสัย
" ป๊ะป๋าบอกว่าหอมไม่ได้ " เิเิ พูดขึงขัง " ป๊ะป๋าบอกว่า นอกจากป๊ะป๋ากับคุณแม่ ใครก็หอมไม่ได้ เดี๋ยวจะเป็หวัด "
โจวเฟย หน้าซีดเป็ศพ
พอจื่อเหยียนเห็นก็อดหัวเราะไม่ได้ คนปากกรรไกรอย่างโจวเฟยดูเหมือนว่าจะมีแต่เิเิ ที่ทำให้หงายเงิบ
แต่พอเิเิพูดประโยคต่อมา จื่อเหยียนก็หน้าเปลี่ยนสี
" ป๊ะป๋ายังบอกอีกว่า แม้แต่แม่ก็อย่าหอมบ่อย เพราะเดี๋ยวรองพื้นจะปลิวเข้าจมูกเข้าปาก ป๊ะป๋าบอกว่าไม่สะอาด " เิเิ นึกถึงสิ่งที่จางฮ่านพูดกับเธอ
" หึหึ... "พอเห็นจื่อเหยียนหน้าเปลี่ยนสี ทีนี้ก็เป็รอบของโจวเฟยหัวเราะบ้าง
" ป๊ะป๋าของหนูพูดถูก ต่อไปเิเิก็ไม่ต้องหอมแก้มคุณแม่แล้วแหละ " โจวเฟย เย้าแหย่
" คนสารเลว " จื่อเหยียนกัดฟันกรอด
" เดี๋ยวเถอะคุณแม่ ห้ามว่าป๊ะป๋านะ หนูอยากคุยกับป๊ะป๋า โทรหาป๊ะป๋าให้หนูหน่อยได้มั้ยคะ "
" ได้สิ โทรเลย " จื่อเหยียนหยิบโทรศัพท์โทรหาจางฮ่าน
" จางฮ่าน " จื่อเหยียนเสียงเขียว " คุณเอาอะไรยัดใส่สมองเิเิ? เิเิหอมฉันแล้วมันทำไม? ฉันแต่งหน้าน้อยแล้วนะยะรู้หรือเปล่า? อีกอย่างนะแต่งหน้าหน่อยเดียวจะเป็อะไรไป เ้าคนสมองทึบ เิเิจะคุยกับคุณ "
จื่อเหยียนพูดเสร็จก็ยื่นโทรศัพท์ให้เิเิ
" กินรังแตนเข้าไปหรือไง? "
" จางฮ่าน ทายซิใครเอ่ย? " เิเิ พูดเลียนแบบแม่ของเธอ
" ขอเดาว่า...เธอคือ...เ้าหญิงน้อยแสนน่ารักเิเิใช่มั้ย? " จางฮ่านตอบ
" ไม่ใช่ๆ ฉันไม่ใช่เิเิ ฉัน ฉันคือเหยียนเหยียน ต่างหาก "
โจวเฟยฟังแล้วก็อดขำไม่ได้
"จื่อเหยียน? " จางฮ่านหัวเราะ ทำเสียงเข้ม " อะเหิ้ม เหยียนเหยียน เิเิอยู่ไหนเหรอ ผมคิดถึงเธอแล้ว ให้เธอพูดสายกับผมหน่อย "
" ได้สิ คุณถือสายรอแป๊บหนึ่งนะ " เิเิ ทำท่าทำทาง " ป๊ะป๋า นี่หนูเิเิ คิดถึงป๊ะป๋าจังเลย "
" ฮ่าๆ ๆ ... " จางฮ่านหัวเราะลั่น " ป๊ะป๋าก็คิดถึงหนู "
" ป๊ะป๋า เมื่อไหร่จะมาเล่นกับหนูล่ะ? " เิเิ ถาม
" อีกอาทิตย์หนึ่งพ่อก็ไปรับหนูแล้ว "
" โอ้ ถ้างั้นก็ยังอีกตั้งหลายวันแน่ะ วันมะรืนคุณแม่จะพาหนูไปดิสนี่แลนด์ด้วยแหละ ป๊ะป๋าจะมาด้วยกันมั้ย? " เิเิรีบเชื้อเชิญ
" ได้สิ "
พอได้ยินป๊ะป๋ารับปาก เิเิ ก็วิ่งพล่านอย่างลิงโลด คุยกันต่ออีกพักใหญ่ถึงยอมวางสาย
" คุณแม่ๆ ป๊ะป๋าบอกว่าพวกเราจะไม่ไปดิสนี่แลนด์ เราจะไปสวนสนุกอีกที่หนึ่งกัน " เิเิ คุยฟุ้ง
จบตอน
1K
