สัตย์สาบานแห่งดวงดาว

เมื่อรถม้าหยุดลงหน้าคฤหาสน์ตระกูลลู่ ประตูใหญ่ก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว

หญิงงามในชุดสีเขียวเข้มรีบเดินออกมาพร้อมกับเหล่าสาวใช้และผู้คุ้มกันจำนวนหนึ่ง

นางมีนามว่า ลู่เหยียนหนิง มารดาของลู่ชิงถาน

แม้อายุใกล้ห้าสิบปีแล้ว แต่ด้วยการดูแลตนเองอย่างดี รูปลักษณ์ของนางจึงยังคงอ่อนเยาว์ราวกับหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ

หลังจากสามีเสียชีวิตเพราะโรคร้าย ลู่เหยียนหนิงก็ต้องรับภาระดูแลตระกูลเพียงลำพัง ญาติพี่น้องคนอื่นไม่มีเหลืออยู่แล้ว สายเลือดหลักของตระกูลลู่จึงเหลือเพียงนางกับบุตรสาวเท่านั้น

ทันทีที่ลู่ชิงถานก้าวลงจากรถม้า ลู่เหยียนหนิงก็รีบเข้าไปหา

“ชิงถาน! แม่ได้ยินว่ามีโจรดักปล้นเจ้า เกิดอะไรขึ้น? ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”

“ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

ลู่ชิงถานรีบเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้มารดาฟังอย่างคร่าว ๆ ก่อนหันไปแนะนำยูรันซึ่งเพิ่งก้าวลงจากรถม้าตามมา

“ท่านแม่ คนผู้นี้คือคุณชายยูรัน เขาเป็นผู้ช่วยชีวิตข้ากับเหล่าองครักษ์เอาไว้เจ้าค่ะ”

ลู่เหยียนหนิงรีบเดินเข้าไปหา ก่อนประสานมือคารวะ

“คุณชาย ขอบคุณที่ช่วย...”

ยังไม่ทันกล่าวจบ ยูรันก็รีบเข้าไปกุมมือทั้งสองข้างของนางเอาไว้อย่างอ่อนโยน

รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา น้ำเสียงเองก็เปลี่ยนไปจากตอนพูดกับองครักษ์จางอย่างสิ้นเชิง ราวกับฟ้ากับเหว

“ท่านแม่ลู่ เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอก”

ลู่เหยียนหนิงชะงักกับคำเรียกอันสนิทสนมนั้น

ยูรันกล่าวต่อทันที

“ที่สำคัญ แม้ท่านแม่จะมีอายุใกล้ห้าสิบปีแล้ว แต่กลับยังงดงามราวกับหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ หากไม่บอก ข้าคงคิดว่าท่านเป็นพี่สาวของชิงถานเสียอีก”

ลู่เหยียนหนิงยกมือปิดปาก ก่อนหลุดหัวเราะอย่างพึงพอใจ

“เด็กคนนี้ช่างปากหวานยิ่งนัก”

นางย่อมดูออกว่ายูรันกำลังเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้ตนกล่าวขอบคุณ แต่เขากลับเปลี่ยนได้ลื่นไหลเสียจนนางไม่คิดจะถือสา

“ข้าชักถูกใจเจ้าแล้วสิ”

ลู่ชิงถานยกมือปิดปากด้วยความตกตะลึง

[หรือว่าคุณชายยูรันจะชอบท่านแม่ของข้า?]

[เหตุใดน้ำเสียงจึงเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ แถมยังยิ้มกว้างกว่าตอนพูดกับข้าอีก!]

ในขณะนั้น องครักษ์จางก็ก้าวลงจากรถม้า ก่อนประสานมือคารวะ

“คารวะฮูหยินลู่ขอรับ...”

เพราะใบหน้าบวมเป่งจากการถูกยูรันตบ เสียงของเขาจึงอู้อี้จนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

ลู่เหยียนหนิงหันไปมอง ก่อนขมวดคิ้วด้วยความตกใจ

“องครักษ์จาง ใบหน้าของท่านไปโดนอะไรมา?”

องครักษ์จางรีบชี้ไปทางยูรัน พลางพยายามอธิบาย

“ขะ... ข้าถูกคุณชายผู้นี้ตบมาขอรับ...”

ทว่าสิ่งที่ทุกคนได้ยินกลับเป็นเพียงเสียงอู้อี้ไร้ความหมาย

ยูรันรีบประคองมือลู่เหยียนหนิง แล้วพานางหันไปทางประตูคฤหาสน์

“ท่านแม่ลู่อย่าได้สนใจตาแก่จางเลย ฝีมือของเขาสูงส่งถึงเพียงนั้น ใบหน้าบวมเช่นนี้คงบังเอิญพลาดท่าให้ใครมาระหว่างทาง เดี๋ยวไม่กี่วันก็คงหาย”

องครักษ์จางเบิกตากว้าง

[ก็เจ้านั่นแหละที่ตบข้า!]

ยูรันไม่เปิดโอกาสให้เขาประท้วง

“ท่านแม่คงลำบากไม่น้อย ต้องดูแลตระกูลเพียงลำพัง ทั้งยังเลี้ยงดูบุตรสาวมาจนเติบใหญ่”

“วันนี้ให้ข้าทำอาหารดี ๆ ให้ท่านกินสักมื้อเป็นอย่างไร?”

ลู่เหยียนหนิงตอบรับด้วยรอยยิ้ม

“ได้สิ ถ้าอย่างนั้นข้าคงต้องขอลองชิมฝีมือของคุณชายยูรันสักหน่อยแล้ว”

“ท่านแม่ลู่ เรียกคุณชายฟังดูห่างเหินเกินไป เรียกข้าว่ายูรันก็พอ”

ยูรันประคองแขนของนางอย่างเอาใจใส่

“เชิญท่านแม่เดินระวังหน่อยนะ เดี๋ยวจะสะดุดล้มเอา ให้ข้าช่วยประคองดีกว่า”

ลู่ชิงถานมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเลื่อนลอย

[นี่มันอะไรกัน?]

[เหตุใดเขาถึงประจบเอาใจท่านแม่ของข้าอย่างคล่องแคล่วเช่นนี้?!]

นางรีบเดินตามทั้งสองเข้าไปในคฤหาสน์ ทิ้งให้องครักษ์จางซึ่งมีใบหน้าบวมเป่งยืนชี้ตามหลังยูรันอยู่เพียงลำพัง โดยไม่มีผู้ใดสนใจเขาเลยแม้แต่คนเดียว

เมื่อลู่เหยียนหนิงพายูรันเข้ามาภายในคฤหาสน์ นางก็สั่งให้สาวใช้จัดเตรียมห้องรับรองที่ดีที่สุดทันที

ยูรันกลับยกมือห้าม

“เรื่องห้องพักเอาไว้ก่อนเถอะ ท่านแม่ลู่พาข้าไปดูห้องครัวก่อนดีกว่า”

ลู่เหยียนหนิงชะงัก

“เจ้าจะทำอาหารจริง ๆ หรือ?”

“จริงสิ ข้ารับปากไปแล้วนี่”

นางมองผ้าสีดำซึ่งปิดดวงตาของยูรัน ก่อนถามด้วยความลังเล

“แต่ดวงตาของเจ้า... มองไม่เห็นไม่ใช่หรือ?”

ลู่ชิงถานเองก็เพิ่งนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา

“จริงด้วย คุณชายมองไม่เห็น แล้วจะใช้มีดหรือควบคุมไฟอย่างไรเจ้าคะ?”

ยูรันเอียงคอ

“ข้าเพียงตาบอด แขนไม่ได้ขาดเสียหน่อย เหตุใดจะทำอาหารไม่ได้?”

“...”

สองแม่ลูกไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร จึงพาเขาไปยังห้องครัวของคฤหาสน์แต่โดยดี

ลู่เหยียนหนิงกับลู่ชิงถานยืนมองอยู่ด้านข้างด้วยความสงสัย

ยูรันหยิบมีดขึ้นมา ก่อนลงมือหั่นวัตถุดิบอย่างรวดเร็ว

กึก ๆ ๆ ๆ!

ลู่เหยียนหนิงเบิกตากว้าง

“เขามองไม่เห็นจริงหรือ?”

ลู่ชิงถานส่ายหน้าช้า ๆ

“ข้าเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วเจ้าค่ะ...”

ในขณะนั้น องครักษ์จางก็เดินเข้ามาในห้องครัวด้วยใบหน้าบวมเป่ง

ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า ยูรันก็หยุดมือ ก่อนหันไปทางเขา

“ตาแก่ ท่านเข้ามาทำอะไร?”

องครักษ์จางชะงัก

“ข้าเพียงจะเข้ามารายงานฮูหยิน...”

“รายงานอะไร?”

ยูรันวางมีดลงบนเขียง

“เหตุใดไม่รีบไปสอบสวนโจรว่าเป็นคนของตระกูลจงหรือตระกูลเสิ่น? หรืออย่างน้อยก็ควรค้นตัวพวกมัน หาหลักฐาน แล้วตรวจสอบว่ามีคนในตระกูลคอยรับช่วงต่อหรือไม่”

เขาส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

“ท่านนี่มันห่วยแตกจริง ๆ ใบหน้าบวมเพียงเท่านี้ก็คิดจะอู้งานแล้วหรือ?”

“เรื่องง่าย ๆ แค่นี้ยังต้องให้ข้าคอยสอนทุกครั้งเลยหรืออย่างไร?”

องครักษ์จางยืนหน้าชาอยู่ตรงประตู

“ขะ... ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้ขอรับ”

“ก็ไปสิ จะยืนรอให้ข้าตบอีกหรือ?”

องครักษ์จางสะดุ้ง ก่อนรีบหมุนตัววิ่งออกจากห้องครัวทันที

ลู่เหยียนหนิงมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าอึ้งงัน

เมื่อครู่ยูรันยังเป็นเด็กหนุ่มปากหวาน สุภาพ และเอาใจใส่นางทุกอย่าง แต่พอหันไปหาองครักษ์จาง น้ำเสียงกลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

ยูรันสัมผัสได้ถึงสายตาของนาง จึงหันกลับมา พร้อมเผยรอยยิ้มอ่อนโยนทันที

“ท่านแม่ลู่ตกใจหรือ?”

“เอ่อ... เล็กน้อย”

“ไม่ต้องกังวล ข้าไม่เคยพูดจารุนแรงกับสตรีงดงามหรอก”

เขายกจานวัตถุดิบที่เตรียมเสร็จขึ้นมา

“ท่านแม่ออกไปรอด้านนอกเถอะ ในนี้มีทั้งควันและน้ำมัน เดี๋ยวกลิ่นจะติดเสื้อผ้าเอา”

ลู่เหยียนหนิงหลุดหัวเราะ

“ช่างเอาใจเก่งจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นข้าจะรอชิมฝีมือของเจ้า”

“เชิญท่านแม่พักผ่อนตามสบาย เดี๋ยวข้าจัดการทุกอย่างเอง”

ลู่ชิงถานมองยูรันประคองมารดาออกจากห้องครัว ก่อนคิ้วจะกระตุกเล็กน้อย

[ตอนอยู่กับข้า เหตุใดเขาถึงไม่เคยพูดจาอ่อนโยนเช่นนี้บ้าง?]

แน่นอนอยู่แล้ว ยูรันเป็นพวกลูกติดแม่เข้ากระดูก

หากไม่นับภรรยาของตน สตรีที่ยูรันจะให้ความสำคัญเป็นอันดับหนึ่งย่อมเป็นผู้ที่มีสถานะหรือให้ความรู้สึกดุจมารดา โดยเฉพาะหญิงผู้ยอมลำบากและแบกรับทุกอย่างเพื่อลูก เช่น ลู่เหยียนหนิง

สำหรับคนเช่นนั้น ยูรันมักจะรักและลำเอียงเป็นพิเศษ

ดูเหมือนคำว่า ‘พิเศษ’ จะยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำ เพราะเขาลำเอียงแบบสุดขั้วเลยต่างหาก

ไม่นานนัก อาหารหลายจานก็ถูกยกออกมาวางบนโต๊ะ

เพียงเปิดฝาครอบ กลิ่นหอมเข้มข้นก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องรับประทานอาหาร จนเหล่าสาวใช้ซึ่งยืนรอรับคำสั่งอยู่รอบด้านพากันกลืนน้ำลาย

บางคนถึงกับต้องก้มหน้าเพื่อปิดบังอาการน้ำลายสอของตนเอง

ยูรันเลื่อนจานอาหารไปตรงหน้าลู่เหยียนหนิง

“ท่านแม่ลู่ลองชิมดูสิ”

ลู่เหยียนหนิงคีบอาหารเข้าปากด้วยความสนใจ

ทันทีที่รสชาติแผ่กระจายไปทั่วปลายลิ้น ดวงตาของนางก็เบิกกว้าง

“นี่...”

ลู่ชิงถานเองก็ลองชิมตาม ก่อนหยุดตะเกียบค้างอยู่กลางอากาศ

“เหตุใดจึงอร่อยถึงเพียงนี้?”

วัตถุดิบทั้งหมดเป็นของที่พวกนางกินอยู่เป็นประจำแท้ ๆ แต่เมื่อผ่านมือของยูรัน รสชาติกลับแตกต่างราวกับเป็นอาหารคนละชนิด

ลู่เหยียนหนิงรีบคีบอาหารอีกคำ

“ชิงถาน เจ้าไม่ได้พูดเกินจริงเลย ฝีมือของเขายอดเยี่ยมจริง ๆ”

ระหว่างกินอาหาร ลู่ชิงถานก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

“ท่านแม่ คุณชายยูรันบอกว่าเขาสามารถรักษาร่างกายของข้าให้หายเป็นปกติได้เจ้าค่ะ”

เคร้ง!

ตะเกียบในมือของลู่เหยียนหนิงหลุดร่วงลงบนโต๊ะ

นางหันไปมองบุตรสาว ก่อนรีบหันกลับมาหายูรันด้วยดวงตาสั่นไหว

“รักษาได้จริงหรือ?”

ยูรันพยักหน้า

“จริง”

“ต้องใช้สิ่งใดบ้าง? สมุนไพรวิญญาณ โอสถ หรือหินวิญญาณระดับใด เจ้าบอกข้ามาได้เลย!”

ลู่เหยียนหนิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ไม่ว่าจะหายากหรือมีราคาแพงเพียงใด ข้าจะหามาให้เจ้าเอง ขอเพียงช่วยรักษาชิงถานก็พอ”

น้ำตาค่อย ๆ เอ่อคลออยู่ในดวงตาของนาง

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางพาบุตรสาวไปพบแพทย์และนักปรุงโอสถมานับไม่ถ้วน แต่ทุกคนล้วนส่ายหน้า ไม่มีผู้ใดตรวจพบต้นเหตุหรือเสนอวิธีรักษาได้เลย

ยูรันเห็นนางกำลังจะร้องไห้ก็รีบลุกขึ้น ก่อนเข้าไปกุมมือทั้งสองข้างเอาไว้อย่างอ่อนโยน

“ข้าไม่ต้องการสิ่งใดทั้งนั้น”

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“หากท่านแม่ลู่ต้องการให้ชิงถานหายดี ข้าก็จะทำให้เป็นไปตามนั้น”

ยูรันใช้นิ้วเช็ดหยาดน้ำตรงหางตาของนางเบา ๆ

“ท่านแม่อย่าร้องไห้เพราะเรื่องนี้เลย นางจะต้องหายดีอย่างแน่นอน”