ตรีวรานั่งกินข้าวด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ เมื่อผู้จัดการฝ่ายขายเรียกรวมพลหัวหน้าศูนย์ทุกภาคในตอนเช้าวันสุดท้ายของการสัมมนาก่อนเดินทางกลับ
“เหนือบน เหนือล่าง อีสานบน อีสานล่าง ภาคกลาง..” เมฆาชำเลืองมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามเมื่อผู้จัดการไล่เรียงมาถึงสังกัดตนพอดีกับที่ฝ่ายนั้นก็เลื่อนตามาประสานราวนัดหมาย
“..ตะวันออกตก ใต้บน ใต้ล่าง”
และก่อนที่คนเพลียจัดจนแทบยกช้อนไม่ขึ้นจะเบือนหน้าหนีไม่แคล้วกลอกตาขวางใส่เมฆาด้วยความเคืองเพราะไม่รู้ว่าเมื่อคืนเขาเกิดบ้าระห่ำอะไรขึ้นมา หรือเพราะอัดน้ำเมาจนความหื่นตีกลับจัดหนักไปถึงสามรอบ
บ้าที่สุด!
แล้วแทนที่จะได้นอนพักอีกสักหน่อย กลับต้องมานั่งฟังเื่งานซึ่งสมองยังไม่พร้อมเปิดรับเนี่ยนะ
ใครเป็คนคิดวะ
“คุณพีรยศ..” ตรีวราสำลักพรวด เพราะไม่นึกว่าไอ้การบ่นพึมพำในใจอยู่คนเดียวจะมีใครได้ยิน
หรือว่าเผลอพูดออกมาวะ!
“เอ้า! เฮ้อออ เรานี่ยังไงห๊ะตรี แค่ได้ยินชื่อเ้านายใหม่ยังขนาดนี้ แล้วถ้าคุณฟิล์มมานั่งด้วยจะขนาดไหน”ผู้จัดการติงตัวการที่ทำให้สะดุดคำไปโดยปริยาย ก่อนเลื่อนแก้วน้ำให้
คนง่วงๆ งงๆ จนข้าวติดคอรีบยกแก้วน้ำเข้าปากอดค่อนแคะในใจต่อไม่ได้ว่าคงไม่นึกขยันมาคุยแต่เช้าขนาดนี้จริงๆ หรอก
นี่มันเพิ่งแปดโมงนิดๆ เอง
“..คุณฟิล์มอยากคุยกับทีมเรา เดี๋ยวคงมาร่วมโต๊ะด้วย” คราวนี้ตรีวราถึงกับสำลักน้ำอีกหน
เมฆาปล่อยมือจากแก้วน้ำที่ตัวเองตั้งใจไว้แต่แรกว่าจะส่งให้คนสำลักแต่ด้วยระยะห่างทำให้ไม่ทันคนใกล้อย่างผู้จัดการ และพนิตที่กำลังง้างมือจะช่วยลูบหลัง
“อ่ะ! คุณฟิล์ม”
ผู้จัดการรีบลุกยืนให้การต้อนรับในขณะที่พนิตต้องชักมือกลับแล้วขยับตัวหลีกเมื่อคนมาใหม่ทำท่าว่าอยากนั่ง
“เชิญครับคุณฟิล์ม”
“ขอบคุณครับ” พีรยศอมยิ้มตอบรับคนที่สละเก้าอี้ให้ ก่อนมาทางตรีวรา“ขอโทษทีที่มาเงียบๆ ทำให้ใ”
เหมือนคนมาใหม่จะเข้าใจอย่างนั้นและคงอยากรับผิดชอบจึงดึงกระดาษชำระยื่นให้ พลางยกมืออีกข้างลูบหลังเบาๆ
แต่กลับทำให้หลายคนในเหตุการณ์ถึงกับห่อปากวู้ว้าว เมฆาได้แต่นิ่วหน้าไม่ได้คล้อยตามอารมณ์ไปกับคนรอบตัว
ตรีวราโบกไม้โบกมือ
“ขอบคุณฮะเอ้ย! ขอบคุณค่ะ” คนฟังกระตุกยิ้มเกือบขำ “ไม่ได้ใหรอกค่ะ..แค่รีบกินไปหน่อยเท่านั้นเอง”
พีรยศพยักหน้ารับ ก่อนละสายตาเพื่อกวาดมองทุกคนที่นั่งร่วมโต๊ะอาหารผู้จัดการเห็นดังนั้นจึงถือโอกาสแนะนำลูกทีมแต่ละคนให้ทราบ
หัวหน้าศูนย์ภาคเหนือยื่นหน้ามากระซิบกับเมฆาและพนิตที่ย้ายตัวเองมานั่งอีกฝั่งของโต๊ะใกล้กับเมฆา
“สงสัยเขาจะจำไอ้ตรีไม่ได้แน่ๆ ฉันว่า” พนิตเห็นด้วย
“ก็อย่างกับคนละคน เมื่อคืนเขาสวยเช้ง แต่ดูตอนนี้สิ..” คนที่ละไว้ในฐานที่เข้าใจหยุดคำไปอึดใจเพื่อชำเลืองมองคนที่กำลังพูดถึงแวบหนึ่ง
“หน้าเป็มะเหงกขนาดนั้น คุณฟิล์มจำไม่ได้หรอกว่าเป็คนเดียวกับผู้หญิงที่เขาช่วยดึงชายกระโปรงให้เมื่อคืน”
“ผมก็ว่างั้น”
“แต่ก็ตลกดีนะ เพราะมาวันนี้ยังบังเอิญได้ดูแลมันอีก” เมฆาเผลอกำมือแน่นอย่างไม่รู้ตัวจนพนิตอดแซวไม่ได้
“ไม่เอาน่ะเมฆ ไอ้ตรีมันคนตรง มันไม่มีทางเข้าหาใครหวังเป็ทางลัดในการทำงานอยู่แล้วมันถนัดอวดฝีมือตัวเองมากกว่า”
เมฆาพ่นลมหายใจหนักๆ อย่างไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันเพราะประเด็นนั้นเขารู้ดีอยู่แล้ว
ั้แ่ร่วมงานกันมา ตรีวราคือคนที่ตั้งใจและมุ่งมั่นทำงานั้แ่ยังเป็แค่นักขายฝึกหัดจนสามารถพัฒนาตัวเองขยับขึ้นดำรงตำแหน่งหัวหน้าศูนย์ได้ในเวลาอันรวดเร็ว แถมเป็หัวหน้าศูนย์ผู้หญิงเพียงคนเดียวของที่นี่อีกด้วย
แม้ว่าเป้าหมายของเ้าหล่อนคือ้าเป็นักขายมือทองเบอร์หนึ่งโซนภาคกลางหากฝีมือลายมือยังไม่อาจเทียบเขาได้แต่ก็จัดว่าสูสีกันเรื่อยมา จึงทำให้ตรีวราได้รับเลือกให้คุมโซนภาคตะวันออกมาถึงปัจจุบัน
ทว่า..ไอ้ความรู้สึกร้อนรุ่มประหลาดข้างในตอนนี้
“สงสัยเขาจะจำไอ้ตรีไม่ได้แน่ๆ ฉันว่า”
“ก็อย่างกับคนละคน เมื่อคืนเขาสวยเช้งแต่ดูตอนนี้สิ..”
“หน้าเป็มะเหงกขนาดนั้น คุณฟิล์มจำไม่ได้หรอกว่าเป็คนเดียวกับผู้หญิงที่เขาช่วยดึงชายกระโปรงให้เมื่อคืน”
“แต่ก็ตลกดีนะ เพราะมาวันนี้ยังบังเอิญได้ดูแลมันอีก”
ขอให้เป็อย่างนั้นเถอะ มันก็เป็เพียงแค่เื่บังเอิญเท่านั้นใครเขาจะไปสนใจยัยห้าวนั่น!
“..ครับ แล้วสุดท้ายที่นั่งหน้าตาดูไม่ได้อยู่ข้างๆ คุณก็ตรีวราหัวหน้าศูนย์ หน่วยขายภาคตะวันออกครับ”
“ตรีวรา” พีรยศทวนคำพลางหันมาจ้องคนข้างตัวอย่างไม่ค่อยเชื่อสายตามือหนาเลื่อนจาก่หลังอีกฝ่ายมาจับข้อมือเ้าของชื่อที่ยังกำกระดาษทิชชู่ไว้
“เธอคือผู้หญิงในงานเมื่อคืน” คนถูกถามเริ่มทำหน้าไม่ถูกแต่ก็ไม่แปลกใจหรอกที่ใครๆ จะออกอาการคาดไม่ถึงกับกิจกรรมเซอร์ไพร์สของงานเมื่อคืน
เพราะขนาดตัวเธอเองยังใเมื่อครั้งส่องกระจกแล้วพบว่าเงาสะท้อนในนั้นราวกับไม่ใช่ตัวเอง
นึกอยากตีแม่พวกสาวๆ ที่จับเธอแต่งหน้าทำผมอย่างกับจะให้ไปเล่นลิเกอย่างไรอย่างนั้นแถมไอ้เครื่องสำอางที่ประเคนแปะบนใบหน้ายังล้างออกยากชะมัด โดยไม่ให้ตัวช่วยอะไรมาเช็ดอีกต่างหาก
“ขอบคุณอีกครั้งค่ะที่ช่วยให้ฉันเดินสะดวกขึ้นเยอะเลย”