เซียนหญิงสำนักบุปผาเมฆา

“แล้วเ๽้ารู้รึไม่ว่าเหตุใดบรรพบุรุษของเ๽้าจึง๻้๵๹๠า๱ให้สำนักแห่งนี้กลับมาอีกครั้ง” เยว่ชิงถามออกไปเมื่อนางได้ฟังเ๱ื่๵๹ราวที่เกิดขึ้นมาทั้งหมด ในตอนที่นางนั้นยังคงเก็บตัวบ่มเพาะอยู่ภายในถ้ำ

ลู่เอ๋อส่ายหัวออกมาเล็กน้อย “เ๱ื่๵๹นั้นข้าเองก็ไม่ทราบเช่นกัน แต่มันมีประโยคหนึ่งที่ท่านบรรพบุรุษได้บอกเอาไว้”

“ว่าอะไรงั้นรึ” เยว่ชิงเอ่ยขึ้นมา

“เมื่อสำนักก่อตั้งขึ้นมาอีกครั้งและเกิดภัยร้ายขึ้นกับสำนัก เมื่อนั้นเซียนแห่งสำนักบุปผาเมฆาที่หลบซ่อนตัวอยู่จะปรากฏตัวขึ้นมาเพื่อปกป้องสำนักแห่งนี้เอาไว้ นั่นคือสิ่งที่บรรพบุรุษได้บอกเอาไว้ และข้าคิดว่าที่ท่านให้พวกข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อรอเซียนผู้นั้นกลับมาทำลายสำนักทั้ง 4 แต่ท่านบรรพบุรุษก็ไม่ได้บอกลักษณะของเซียนผู้นั้น...”

เมื่อนางพูดมาถึงตรงจุดนี้มันก็ได้ทำให้นางนั้นฉุดคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เยว่ชิงที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับลู่เอ๋อก็ยิ้มออกมา

“หรือว่าท่านคือ” ลู่เอ๋อเอ่ยออกมายังไม่ทันจบประโยค เยว่ชิงก็ได้เอ่ยแทรกขึ้นมา

“บรรพบุรุษเ๽้ามีนามว่าอะไร” เยว่ชิงถามออกไป

“หยางเฟยเ๽้าค่ะ” เยว่ชิงได้ยินดังนั้นมันก็ทำให้นางนั้นนึกถึงศิษย์พี่คนหนึ่งของนางที่เขานั้นจะคอยช่วยเหลือนางอยู่ทุกครั้งที่ถูกท่านอาจารย์ลงโทษ

“เป็๲ท่านเองงั้นรึ” เยว่ชิงเอ่ยออกมาด้วยเสียงเบา แต่ลู่เอ๋อที่อยู่ไม่ห่างมากนักสามารถได้ยินสิ่งที่เยว่ชิงเอ่ยออกมา

“ท่านรู้จักกับบรรพบุรุษของข้ารึเ๽้าคะ” ลู่เอ๋อเอ่ยออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อ ทำให้เยว่ชิงนั้นพยักหน้ากลับไปเป็๲คำตอบของคำถามนั้น

เมื่อนางได้รับคำตอบกลับไปมันก็เริ่มทำให้นางนั้นยืนยันประโยคที่บรรพบุรุษนางได้พูดเอาไว้ได้ ว่าเซียนคนนั้นคือใคร

“เช่นนั้น ท่านก็คือเซียนที่ท่านบรรพบุรุษพูดถึงใช่ไหมเ๽้าคะ” ลู่เอ๋อเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น

“ข้าอาจจะไม่ใช่คนที่บรรพบุรุษเ๽้าบอกก็เป็๲ได้ เพราะข้าเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อตอนนั้นมีคนจากสำนักบุปผาอีกกี่คนที่โชคดีไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์กวาดล้างครั้งนั้น” เยว่ชิงตอบกลับลู่เอ๋อไป

“อย่างงั้นหรือเ๽้าคะ แต่ท่านก็คือศิษย์ของสำนักบุปผาเมฆาเมื่อครั้งก่อนใช่ไหมเ๽้าคะ” ลู่เอ๋อเอ่ยขึ้นมา

“ใช่แล้วล่ะข้าคือศิษย์ของสำนักบุปผาเมฆา แต่ก่อนที่จะเกิดการกวาดล้างครั้งนั้นข้าได้เข้าไปเก็บตัวภายในถ้ำจึงรอดมาได้” เยว่ชิงเอ่ย

“เช่นนั้นแล้ว ท่านจะอยู่ที่สำนักต่อรึไม่เ๽้าคะ” ลู่เอ๋อถามออกไป

“ที่ข้ามายังสำนักนี้ก็เพื่อการนั้นอยู่แล้วล่ะ” เยว่ชิงเอ่ยตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นมาดื่มจนหมด

“เช่นนั้นข้าจะให้ศิษย์ในสำนักไปเตรียมที่พักให้ท่านทันที” ลู่เอ๋อเอ่ยขึ้นมาเมื่อนางได้รู่ว่าเยว่ชิงนั้นจะอยู่ที่สำนักของนาง เยว่ชิงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ากลับไป

เมื่อลู่เอ๋อได้รับการตอบกลับมาของเยว่ชิงจึงได้ขอตัวออกไปจัดการเ๱ื่๵๹ที่พักให้กับเยว่ชิงทันที ทำให้เยว่ชิงนั้นอยู่ภายในนี้เพียงคนเดียว

“เฮ้อ ทำไมข้าจึงต้องทำตัวเป็๲ผู้ใหญ่ด้วยนะมันไม่ใช่สิ่งที่ข้าถนัดเลยสักนิด เพียงแค่วิธีการพูดแบบนั้นมันก็จะทำให้ข้าบ้าตายอยู่แล้ว”