อะไรกัน!ฝันหรือเนี่ย ทำไมเหมือนจริงอย่างนั้นล่ะเนี่ย เอ้ย! นี่มันโทรศัพท์มือถือของเรานี่ มาได้ไง ดีจังเลยอ่ะ เพิ่งจะบ่นว่าอยากได้เมื่อวานนี้เอง มาเฉยเลย
เอ้! ถ้าอย่างนั้น ในเมื่อโทรศัพท์มาได้ แล้วอย่างอื่นล่ะ ช่องมิติในฝ่ามือของเราอย่างนั้นหรือ เฮ้ย! เป็เื่จริงสิ!นี่ไงมองไปก็เห็นทั้งบ้าน ทั้งเทือกสวนไร่นา ของคุณตาคุณยาย ทั้งร้านมินิมาร์ททั้งหกร้าน ทั้งร้านขายอุปกรณ์ไฟฟ้าขนาดใหญ่
แล้วก็ของที่เราร่วมทำบุญกับที่เราร่วมอนุโมทนาทั้งหมด ก็อยู่ในนี้ ถ้ารถยนต์กับจักรยานที่มีเปลี่ยนเป็รถโบราณก็ดีนะสิ หึ หึ เฮ้ย! รถจักรยานกับรถยนต์ มอเตอร์ไซค์ก็เปลี่ยนเป็รถรุ่นโบราณจริงๆด้วย
เริ่ด รอดตายแล้วเว้ย!
ของกินในมินิมาร์ทก็มีถึงสี่ร้าน นั่นมันเนื้อหมู เนื้อไก่ ปลาที่เราให้ลุงสมไปจัดเตรียมมาเลี้ยงแขกงานศพคุณตาคุณยายถึงเจ็ดวันเจ็ดคืนนี่นา เป็เนื้อหมูชำแหล่ะแล้วสามสิบเกือบสี่สิบตัว ไหนจะไก่ไหนจะหมูอีก
แล้วยังมีหมู ไก่ ปลา เป็ดอยู่ในฟาร์มของคุณตาคุณยายอีกหลายร้อยตัว ขอบคุณโชคชะตาค่ะ อย่างนี้อันอันรอดแล้ว ถ้าอย่างนั้นเราก็เอาของเข้าไปไว้ในช่องมิติก็ได้นะสิ หรือว่างๆเราก็เข้าไปอยู่ในช่องมิติก็ได้ถ้ามันมีอันตรายเข้ามา คนก็จะมองไม่เห็นเรา
ไอเทมวิเศษ ต่อไปฉันจะไม่ด่าคุณนักเขียนแล้ว ขอบคุณนะคะที่ให้ของดีฉันติดตัวมาขนาดนี้ หึ หึ
ฉันเอาเงินกับตั๋วอาหาร แล้วก็ใบรับรองเข้าไปเก็บไว้ในลิ้นชักในห้องนอนของฉันที่บ้านไร่ของคุณตาคุณยายในช่องมิติ
แล้วก็จัดการอาบน้ำอุ่น แล้วก็หาเสื้อผ้าที่ดูน่ารักเรียบร้อย สำหรับการใส่ไปลาผู้ใหญ่ทางตระกูลเหอในครั้งนี้ เพราะฉันจะได้ออกเดินทางไปที่หมู่บ้านเดิมที่น้องๆทั้งสามคนอาศัยอยู่เสียที
เพราะวันพรุ่งนี้ตอนเที่ยงคุณอิงลี่นางเอกนิยายเื่นี้เธอต้องตกน้ำหรือจมน้ำเสียชีวิต
เพราะนางร้ายอันอันซึ่งก็คือเรานั่นเองเป็คนผลัก จนมีิญญานางเอกตัวจริงคนอื่นมาอยู่ในร่างแทน
ดังนั้นเพื่อเป็การป้องกันหายนะที่จะเกิดขึ้น นางร้ายป้ายแดงอย่างเรา ก็ควรต้องรีบเดินทางออกจากบ้านแต่เช้ามืดของวันพรุ่งนี้น่าจะดีกว่า
ฉันลงมากินข้าวต้มพร้อมกับทุกคนในตอนเช้า ถึงแม้บรรยากาศจะกระอักกระอ่วนไปบ้างก็ตามที ฉันก็ไม่ได้ที่จะคิดเอามาใส่ใจหรอก
เพราะฉันเองเป็คนที่มาจากอีกโลกหนึ่ง ฉันไม่ได้มีความผูกพันอะไรมากกับครอบครัวกู้เท่าไรอยู่แล้ว ก็ยิ้มทักทายกันตามปกตินั่นแหล่ะ
จนเมื่อเรากินข้าวเช้าเสร็จ คุณชายเหอห้าวรุ่ยหน้าตายก็เอารถยนต์ที่บ้านมารับฉัน ไปบ้านของเขาทันที และเพียงสิบห้านาที เราก็มาถึงบ้านตระกูลเหอ ที่เป็เชื้อสายทหารกล้า ผู้ดีเก่ามาในทุกยุคทุกสมัย
ฉันว่าคุณชายเหอนี่คงจะเป็พระเอกนิยายเื่นี้แน่ๆยิ่งกว่าแช่แป้งแหงๆเลย เพราะในนิยายทะลุมิติในยุคหกศูนย์ เจ็ดศูนย์เนี่ยพระเอกส่วนมากว่าเก้าสิบห้าเปอร์เซนต์ มักจะเป็ทหาร ดังนั้นฉันฟันธง แม่นักเขียนจะเขียนนิยายเื่นี้ไม่ทันจบก็ตาม ในฐานะนักอ่านดีเด่น เดาทางถูกอยู่แล้วเพราะเราเป็คนฉลาด หึ หึ
เราเข้ามาในบ้านที่มีท่านผู้พันเหอกับคุณนายเหอ แล้วก็คุณปู่ท่านอดีตนายพลเกษียณราชการทหารนั่งอยู่กับคุณหญิงผู้เฒ่าเหอ ที่รอฉันอยู่ในห้องรับแขก
“มาแล้วหรือจ้ะหนูอัน เข้ามานั่งตรงนี้กับป้าตรงนี้สิจ้ะ”
“ขอบคุณค่ะคุณป้า สวัสดีค่ะคุณปู่คุณย่าเหอ สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้าเหอ หนูจูอันอันค่ะ”
“จะ~จูอันอัน? หนูหมายความว่ายังไงลูก ป้าไม่เข้าใจ”
“คืออย่างที่เราทราบกันเมื่อวานนั่นแหล่ะค่ะ ว่าหนูคงจะเป็เด็กที่ถูกสลับตัวกันมากับคุณหนูกู้ตัวจริง ดังนั้น~หนูก็คุยตกลงกันที่บ้านแล้วค่ะว่าหนูจะเป็ฝ่ายที่จะจากไปเอง แล้วก็คืนฐานะให้คุณกู้ลี่อิงมาเป็คุณหนูตระกูลกู้แทนหน่ะค่ะคุณป้า”
“โถ หนูอัน ทำไมเื่ถึงกลายมาเป็อย่างนี้ เอาอย่างนี้นะหนูก็มาอยู่ที่บ้านตระกูงเหอของเรา พอหนูเรียนจบมอ.ปลายแล้ว ป้าจะจัดงานให้หนูกับเ้าใหญ่อาห้าวเอง ดีไหมจ้ะ”
“หนูคงรับไว้แต่น้ำใจดีๆที่คุณป้าเมตตาสงสารหนูนะคะ แต่หนูต้องกลับไปดูแลน้องที่ชนบทบ้านเกิดถึงสามคน มันคงไม่เหมาะนะคะ อีกอย่างความจริงทางครอบครัวตระกูลกู้กับตระกูลเหอนั้นหมั้นหมายกันไว้แล้ว
และเมื่อเกิดความเข้าใจผิดกันั้แ่แรกมานาน จนเมื่อเรารู้ความจริง และคุณหนูตัวจริงของตระกูลกู้กลับมาแล้ว หนูก็ควรจะถอนหมั้นให้คนที่คู่ควรเหมาะสมได้หมายหมั้นกันนะคะ
ดังนั้นที่หนูมากับคุณชายใหญ่เหอห้าวรุ่ยในวันนี้ ก็เพราะหนูจะมาถอนหมั้นคืนสิทธิให้คุณชายใหญ่เหอเสียทีนะคะ ส่วนหนูก็เตรียมตัวที่จะออกจากบ้านของตระกูลกู้แล้วค่ะ”
“พี่ไม่ให้ถอนหมั้นนะเสี่ยวอัน”
เสียงคุณใหญ่เหอพูดแทรกขึ้น
“เอาไว้พี่กลับมาจากฝึกอาทิตย์หน้าเราค่อยมาคุยกันเื่นี้อีกทีนะครับ หนูจะไปช่วยพี่จัดห้องหรือเปล่าครับวันนี้น้องอันอัน”
“หนูคิดว่ามันน่าจะไม่เหมาะค่ะ หนูเป็ผู้หญิง หนูจะเสียหายเอาได้ว่าไปห้องผู้ชายอื่น”
“เมื่อก่อนหนูก็ยังขึ้นไปได้ พี่เป็คู่หมั้น ไม่ใช่ผู้ชายอื่นนะครับ ”
“หนูมาขอถอนหมั้นอยู่นี่ไงคะ”
“ก็พี่ไม่ให้ถอนหมั้งไงครับ น้องอันฟังที่พี่พูดไม่รู้เื่หรือครับ”
“เฮ้อ! คุณชายใหญ่เหอคะ เรามาคุยกันด้วยเหตุผลดีกว่านะคะ พวกเราต้องยอมรับความเป็จริง หนูไม่ใช่คุณหนูตระกูลกู้แล้ว
คุณหนูกู้ตัวจริงเขากลับมาแล้ว หนูที่เป็ตัวปลอม เป็แค่คนชนบทธรรมดา ก็ควรต้องไป เราไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันแล้วนะคะ
หนูเสียใจที่จะต้องบอกลาทุกคนในวันนี้เลย เพราะหนูอาจจะไม่ได้มีโอกาสที่จะมาลาทุกคนที่ตระกูลเหอในวันหลังอีกครั้งนะคะ”
“เอาไว้พี่กลับมาจากฝึก อาทิตย์หน้าเราค่อยคุยกัน ตอนนี้พี่ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น!”
“จะคุยตอนนี้หรือตอนไหนคำตอบเราก็เหมือนเดิมค่ะคุณชายใหญ่เหอ จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงทั้งนั้นแหล่ะค่ะ”
“…..”
“หนูอัน เป็คนดื้อขนาดนี้ั้แ่เมื่อไรครับ”
“หนูไม่ได้คิดจะดื้อดึงอะไรเลยนะคะ หนูแค่พูดความจริงเท่านั้นเอง เราควรจะเดินทางไปในเส้นทางของตน แล้วคุณชายใหญ่เหอก็เป็หนุ่มทหารอนาคตไกล อย่ามามัวสนใจกับอะไรที่ไม่มีประโยชน์ต่ออนาคตอีกเลยค่ะ เชื่อหนูเถอะ ”
“ถ้าเราแต่งงานกันเลยล่ะหนูอัน”
“…..”
“คุณชายใหญ่!”
“เรียกพี่ชายห้าวอย่างที่หนูเคยเรียกพี่สิ หนูอัน อย่าทำเหมือนห่างเหินพี่ไปเสียขนาดนี้สิครับ”
“เมื่อก่อนเราก็ไม่ได้จะรักกัน เราก็คงหมั้นกันตามหน้าที่ คุณชายใหญ่เหอแค่อาจจะรู้สึกเสียดายไปบ้างเท่านั้นเอง เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นค่ะ อย่างไรเสีย~”
“หนูอันอันครับ เราจะไม่ถอนหมั้นกันในตอนนี้ พรุ่งนี้พี่จะต้องไปฝึกซ้อมที่เมืองอื่น และตอนนั้นเราจะมาคุยกันเื่นี้อีกครั้งนะครับ หนูต้องอยู่รอคุยกันกับพี่นะครับ”
“…..”
62K
