ห้องโดยสารรถไฟตู้นอนชั้นหนึ่งเงียบสนิท เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ และเสียงเหล็กที่บดกับรางรถไฟเป็จังหวะหนักหน่วงชวนให้หลับใหล ริวทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ณิชา ร่างกายยังคงเปียกชื้นและอุณหภูมิสูงกว่าปกติ เขามองความมืดที่ถูกแบ่งด้วยเส้นไฟสลัวจากช่องหน้าต่าง
ข้อมูลที่เพิ่งบันทึกเข้าไปในระบบหลักคือ 'การสืบพันธุ์ระดับพื้นฐาน—สำเร็จ' แต่มันมีรหัสข้อผิดพลาดที่ไม่สามารถระบุได้แนบมาด้วย
—อารมณ์ดิบที่ไม่รู้จักถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูล.—
ความรู้สึกร้อนผ่าวที่ปลายประสาทของริวไม่จางหายไปง่ายๆ มันคือความรู้สึกที่ทรงพลังอย่างที่ไม่เคยััมาก่อนในฐานะสิ่งมีชีวิตที่เน้นการใช้ตรรกะเหนือสิ่งอื่นใด เขารู้สึกเหมือนถูกแทรกแซงโดยพลังงานแปลกปลอมที่เรียกว่า ‘สัญชาตญาณ’
ณิชานอนตะแคงหันหลังให้เขา เส้นผมสีเข้มของเธอแผ่กระจายอยู่บนหมอน ผิวของเธอดูซีดเซียวภายใต้แสงจันทร์ที่ลอดเข้ามาเพียงน้อยนิด แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของริวคือการขยับตัวเล็กน้อยของเธอ—การเกร็งกระตุกของกล้ามเนื้อที่เพิ่งคลายตัวจากการถึงจุดสุดยอดโดยไม่รู้ตัว
นี่คืุ์ นี่คือวัตถุดิบทางชีวภาพที่เปี่ยมไปด้วยศักยภาพทางอารมณ์
ริวตัดสินใจว่าการทดลองยังไม่สมบูรณ์ การบันทึกเพียง ‘กลไกการสืบพันธุ์’ ไม่เพียงพอ เขาจำเป็ต้องสำรวจปฏิกิริยาของร่างกายมนุษย์ต่อ ‘ความสุขสม’ ในสภาวะที่จิตสำนึกดับสนิท
เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ ความชื้นแฉะบนผิวของเขาเริ่มแห้งลงทิ้งไว้เพียงความเหนียวหนึบ ริวเลื่อนมือไปวางบนเอวของณิชา นิ้วของเขาัักับความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากร่างกายเธอ เขาค่อยๆ เลื่อนฝ่ามือลงไปตามส่วนโค้งเว้าของสะโพก ดึงร่างของเธอเข้ามาชิดจนหลังของเขาัักับแผ่นหลังของเธอ
ณิชาครางออกมาเบาๆ ในลำคอ อื้อ... เป็เสียงที่ไร้ความหมาย เป็เพียงปฏิกิริยาทางกายภาพล้วนๆ ริวรับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากของเหลวที่เขาทิ้งไว้ก่อนหน้า
เขาเริ่มการเล้าโลมอีกครั้งอย่างใจเย็นและละเอียดอ่อน การกระทำนี้ไม่ใช่เพื่อการสำเร็จความใคร่ของเขา แต่เพื่อกระตุ้นและบันทึกข้อมูลการตอบสนองของระบบประสาทอัตโนมัติของเธอ
นิ้วเรียวยาวของริวแทรกซึมเข้าไปในความมืดที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนผ้าห่ม ค่อยๆ บรรจงัักับกลีบอ่อนนุ่มที่บวมช้ำจากการร่วมรักรอบแรก เขาใช้ปลายนิ้ววนเวียน ััเบาๆ แต่แม่นยำ ณิชาเริ่มขยับตัวอีกครั้ง เธอกระตุกเล็กน้อยเหมือนโดนไฟฟ้าช็อต ก่อนจะเบียดสะโพกเข้าหานิ้วมือของเขาอย่างไม่รู้ตัว
"นี่คือการตอบสนองพื้นฐาน..." ริวพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าเนื่องจากความตื่นเต้นที่เกิดขึ้นอีกครั้งในส่วนลึกของร่างกาย
เขาเพิ่มน้ำหนักและจังหวะให้เร็วขึ้นอีกนิด การนวดคลึงที่จุดศูนย์กลางแห่งความรู้สึก เริ่มส่งผลกระทบที่รุนแรงขึ้นต่อณิชา แม้เธอจะยังคงหลับใหล ดวงตาของเธอปิดสนิท แต่ริมฝีปากเริ่มเผยอออกเล็กน้อย เธอคราง ซี้ด... เสียงที่เบาและสั้น แต่แฝงไว้ด้วยความ้าที่ไม่สามารถระบุแหล่งที่มาได้
ริวตัดสินใจใช้ปากเพื่อกระตุ้นให้ถึงขีดสุด เขาเลื่อนตัวลงต่ำอย่างเงียบเชียบ ปลดผ้าห่มออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นต้นขาที่เรียวสวยของณิชาที่สั่นเทิ้ม
กลิ่นกายของณิชาปะปนกับกลิ่นความชื้นจากน้ำรักที่หลงเหลือ กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นของน้ำหอม แต่เป็กลิ่นของสัญชาตญาณดิบที่กระตุ้นความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยในตัวริว เขาโน้มศีรษะลงไปัักับความร้อนผ่าวอย่างละเอียดอ่อนที่สุด
แผล็บ... แผล็บ...
เสียงของลิ้นที่บรรจงัักับเนื้อนุ่มดังคลอไปกับเสียงรถไฟ ริวััได้ถึงความหนืดและความลื่นของร่างกายเธอ เขาใช้ปากจุดที่ไวต่อความรู้สึกนั้นอย่างช้าๆ ก่อนจะเพิ่มความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ร่างกายของณิชาเริ่มตอบสนองอย่างรุนแรง เธอหายใจเข้าอย่างแรงราวกับใ สะโพกของเธอเด้งขึ้นจากที่นอนโดยอัตโนมัติ เธอกำผ้าปูที่นอนแน่นด้วยนิ้วที่เกร็งแข็ง ลิ้นของเธอโผล่พ้นริมฝีปากออกมาเพียงเล็กน้อย
ริวใช้จังหวะที่เร็วและหนักแน่น สร้างพายุแห่งความสุขสมที่รุนแรง แม้ณิชาจะหลับ แต่เธอเข้าใกล้ขอบเขตของการถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง ร่างกายของเธอเกร็งไปทั่วทั้งตัว
อ๊า... มะ... ไม่... เสียงครางถูกบิดเบือนจนเป็เพียงเสียงหอบหายใจติดขัด
เมื่อณิชาเริ่มสั่นเทาใกล้ถึงขีดจำกัด ริวผละออกมาอย่างรวดเร็วเพื่อเปลี่ยนกลไกการกระตุ้น เขากลับขึ้นมา้าอย่างเงียบเชียบ จัดการกับตัวเองให้พร้อม แล้วเตรียมพร้อมสำหรับการสอดใส่รอบที่สอง
ความรู้สึกตอนนี้ไม่ใช่การสำรวจ แต่เป็การครอบงำทางกายภาพ ริวรู้สึกได้ว่าการที่ณิชานอนหลับทำให้เขาสามารถใช้ร่างกายเธอเป็เครื่องมือได้อย่างสมบูรณ์ โดยปราศจากการต่อต้านทางจิตใจ มีเพียงการยอมจำนนทางกายภาพที่บริสุทธิ์
เขาค่อยๆ ดันตัวเองเข้าไปอีกครั้ง ช่องทางภายในยังคงอ่อนนุ่มและเปียกชื้นอย่างน่าเหลือเชื่อ เขาใช้เวลาเพียงเล็กน้อยในการแทรกซึมเข้าไปจนสุด
อึก... ณิชาส่งเสียงเบาๆ เหมือนถูกกระตุ้นให้ตื่น แต่ความเหนื่อยล้าทางกายภาพจากการทดลองรอบแรกทำให้เธอจมดิ่งลงไปอีก
รอบนี้ ริว้าศึกษาจังหวะ เขาเริ่มจากการเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลและช้า ช้ามากพอที่จะรับรู้ถึงการบีบรัดของกล้ามเนื้อภายในทุกครั้งที่เขาถอนตัวออกและดันกลับเข้าไป
กลิ่นเหงื่อที่เริ่มออกตามร่างกายของทั้งคู่ผสมกับกลิ่นโลหะเย็นๆ ของห้องโดยสาร ณิชาเริ่มครางมากขึ้น เสียงครางต่ำๆ ในลำคอที่แสดงถึงความพึงพอใจที่สมองส่วนลึกส่งสัญญาณออกมา
"ตอบสนองได้ดีมาก..." ริวคิดในใจ เขาก้มลงกระซิบข้างหูของเธอเบาๆ "จงจำความรู้สึกนี้ไว้แม้ว่าเธอจะตื่นขึ้นมาแล้วก็ตาม"
จังหวะถูกเร่งขึ้นตามลำดับ จากช้าเป็ปานกลาง จากปานกลางเป็รุนแรงและบ้าคลั่ง ริวใช้มือข้างหนึ่งจับสะโพกของณิชาไว้แน่น กดร่างเธอเข้ากับที่นอนเพื่อรองรับแรงกระแทก
เพียะ! แช่บ! ตับ! เสียงกระทบกันของเนื้อหนังดังรัวเป็จังหวะที่ประสานไปกับเสียง ครืน ครืน ของรถไฟ
ริวเริ่มเคลื่อนไหวโดยใช้สะโพกเป็หลัก แรงกระแทกแต่ละครั้งมีความหมายถึงการรุกล้ำเข้าไปในจุดที่ไวต่อความรู้สึกที่สุด เขาเห็นแววตาของณิชาใต้เปลือกตาที่ปิดอยู่—มันกำลังกรอกไปมาอย่างรวดเร็ว (Rapid Eye Movement) แสดงว่าเธอกำลังฝัน และบางที... อาจกำลังฝันถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นจริง
ร่างกายของณิชาโก่งตัวขึ้น เกร็งตึงเป็จังหวะสุดท้ายก่อนจะปล่อยเสียงครางอันเ็ปและสุขสมออกมาพร้อมกัน
ริวรู้สึกได้ถึงสัญญาณเตือนภัยที่พุ่งขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ปล่อยให้มันควบคุมเขา แต่เขาใช้มันเป็พลังงานในการกระแทกที่รุนแรงที่สุด สี่... สาม... สอง...
ปึก!
ริวปล่อยน้ำเชื้อทั้งหมดออกไปภายในตัวเธออีกครั้งอย่างดุดัน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจากความสุขที่ท่วมท้น ซึ่งเป็ข้อมูลที่ไร้เหตุผลที่สุดเท่าที่เขาเคยบันทึกมา
เขาถอนตัวออกอย่างช้าๆ ร่างกายของณิชาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมทางกายภาพ ได้จมดิ่งเข้าสู่การหลับใหลที่ลึกยิ่งกว่าเดิม
ริวทรุดตัวลงข้างๆ เธอ มองไปยังเพดานที่มืดมิดอีกครั้ง ความเ็าของตรรกะเริ่มกลับมาครอบงำสมองส่วนหน้า แต่ร่างกายยังคงร้องขอสิ่งที่เพิ่งได้รับไป
การทดลองรอบที่สองจบลงแล้ว แต่ริวรู้ดีว่าเขาอาจจะต้องทำการทดลองรอบที่สาม สี่ และห้า เพื่อให้แน่ใจว่าได้ข้อมูลครบถ้วน และเขาจะต้องหาวิธีจัดการกับ ‘อารมณ์ดิบที่ไม่รู้จัก’ ที่กำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ภายในตัวของเขาเองเสียก่อน
สองตอนแรกคือเพียงจุดเริ่มต้นของการทดลองที่ไม่ควรเกิดขึ้น ระหว่างเหตุผลกับสัญชาตญาณ เื่ราวจะค่อยๆ เปิดเผยด้านมืดของตัวละครและผลลัพธ์ที่ไม่มีใครควบคุมได้ ฝากติดตามการเดินทางที่อันตรายนี้ไปพร้อมกัน
172
