ปัง! ปัง! ปัง! "ท่านพี่ตื่นได้แล้ววันนี้เป็วันสำคัญที่สุดในชีวิตของท่านเชียวนะ!" เสียงหวานใสบริสุทธิ์ของอิสตรีดังขึ้นพร้อมกับเสียงเคาะประตูดังสนั่น
ทำให้หลินเสี่ยวที่กำลังหลับลึกต้องลืมตาลึ้นมาด้วยความสลืมสลือ "อืมมม ข้ารู้แล้วเสี่ยวปิงเ้ารอข้าก่อนแปปนึง" "ค่ะท่านพี่"หลิงเสี่ยวปิงตอบรับด้วยน้ำเสียงใสบริสุทธิ์ หลินเสี่ยวลุกขึ้นจากเตียงและบิดี้เีสองสามครั้งก่อนจะรีบตรงไปยังห้องน้ำและชำระล้างร่างกายอย่างรวดจนเสร็จ..... ผ่านไปสิบกว่านาทีหลินเสี่ยวสวมใส่ชุดสีเหลืองอ่อนเดินตรงไปยังประตูพร้อมกับเปิดประตูอย่างเช่นเคย แกร็ก!.. เมื่อประตูเปิดปุป พลันปรากฏร่างอรชรของหญิงสาววัย16ปีงดงามหมดจดราวกับเทพธิดาน้ำแข็งเย็นเยือกในชุดสีขาวสะอาดบริสุทธิ์ที่สามารถแช่แข็งผู้พบเห็นและทำให้พวกเขาต้องตกอยู่ภายใต้มนต์เสน่ห์แห่งความงามเหนือภิภพของนางในทันทีอย่างบ้างคลั่ง.......
พอเห็นนางปุป หลินเสี่ยวเอื้อมมือจับมือที่เรียวงามขาวบริสุทธิ์ดุจหยกเหมันต์ดึงเข้ามาโอบกอดทันที พร้อมกับประทับริมฝีปากของตนลงในริมฝีปากของนางอย่างดูดเดือด การจูบแบบกระทันหันที่เร่าร้อนของหลินเสี่ยวทำให้หลิงเสี่ยวปิงต้องสั่นสะท้านและรู้สึกอ่อนยวบลงในทันที หมับ..อืมมม. ... เดี๋ยว... "เดี๋ยวก่อน ท่าน ท่านพี่ถ้ามีผู้อื่นผ่านมาเห็นมันจะกลายเป็เื่ใหญ่!" แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก!ๆๆ นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงและหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างหอบๆ หลินเสี่ยวจดจ้องมองไปยังไปใบหน้าที่สวยงามราวกับนางเซียนนาง์ที่บัดนี้ใบหน้าของนางแดงระเรื่อไปจนหมด "ก็ได้ยังซะคืนนี้ ปิงเอ๋อร์เ้าก็ต้องภรรยาของข้าอยู่ดี" หึหึ.. หลินเสี่ยวกล่าวหยอกล้อต่อคู่หมั้นของอย่างอารมณ์ดี แม้ในตอนนี้นางจะยังคงเป็คู่หมั้นของเขาแต่หลังจากคืนนี้ไปนางจะเป็ภรรยาของเขาตลอดไปจนนิรันดร์
.0...................
......
เปรี้ยง! เปรี้ง! เปรี้ง! เปรียง! ป้าง! ป้าง! ป้าง! โต้วงวงงง! โต้วงงงงๆๆๆ! เสียงจุดประทัดและเสียงตีกลองั์ดังกึกก้องไปทั่วทุกสารทิศ ณ ตระกูลหลินตอนนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขครื้นเครงสนุกสนานเฮฮาทั้งตระกูล ตระกูลหลินนับเป็ตระกูลใหญ่และเป็เสาค้ำแห่งเมืองเฮยหยางแห่งนี้ และในวันนี้เป็วันสำคัญอย่างยิ่งสำหรับคนตระกูลหลิน และตระกูลเล็กตระกูลบนอยทั้งปวงแห่งเมืองเฮยเพราะว่าวันนี้เป็วันดีและเป็วันแต่งงานของคุณชายหลินแห่งตระกูลใหญ่หลินอีกด้วย
ส่วนทางฝ่านหญิงนั้นจะเป็ใครไปไม่ได้นอกจากคุณหนูเล็กแห่งตระกูลหลิงซึ่งตระกูลหลิงนั้นทำธุรกิจเกี่ยวกับการค้าอาจกล่าวได้ว่าธุรกิจการค้าของตระกูลหลิงนั้นเจริญรุ่งเรืองเป็อย่างมาก เม๊เห๊เ้ห่ เสียงกู่ร้องของอาชาสีขาวบริสุทธิ์ดั่งสั่น พร้อมกับเด็กหนุ่มวัย16ปีซึ่งขี่ิอยู่บนหลังของอาชาสีขาวซึ่งกำลังเตรียมตัวออกเดินทางไปรับตัวเ้าสาว หลินเสี่ยวหันหน้าไปหาบิดาและท่านปู่และท่านย่าพร้อมกับกล่าวออมาว่า "ท่านพ่อท่านปู่ท่านย่าบุตร,หลานชายคนนี้จะรีบไปรับลูกสะไภ้,หลานสะไภ้ของพวกท่านมาให้พวกท่านได้ชื่นใจก่อนนะขอรับ" หลินเสี่ยวกล่าวจบรีบควบม้าวิ่งออกไปจา่กตระกุลอย่างรวดเร็ว ฮ่าๆๆหลินหยวน ผู้เป็บิดาหัวเราะร่าเสียงดังออกมาอย่างมีความสุขพร้อมกับะโไล่หลังออกมาว่า "พาลูกสะไภ้กลับมาให้ได้ล่ะเพราะข้าจะจัดงานฉลองสิบวันสิบคืนต้อนรับนาง" ฮ่าๆๆ
หลังจากควบม้าวิ่งมาได้เกือบถึงหลินเสี่ยวพบว่าเกิดมีควันไฟสีดำทมึนพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างน่าหวากลัว อึกก.. หลินเสี่ยวกลืนน้ำลายด้วยความยากลำบากพร้อมกับรีบควบม้าวิ่งสุดแรง หลังที่ขี่มาถึงประตูตระกูลหลิงภาพชานสยองสอิดสะเอียนพลันบังเกิดแก่สายตาของหลินเสี่ยว ร่างกายของทหาร.ยาม.และคนใช้ตระกูลหลิงขาดเป็ชิ้นๆ เศษเนื้อกระดูกลำไส้ขาดวิ่นกระจายเต็มพื้นถนนไปหมด พื้นถนนถุกย้อมเป็สีเืแม่น้ำอาบย้อมกลายเป็สีโลหิตแดงฉาน
ฮ็อก แค่กๆ พรึ่ดดๆ ท่านลุงคนนั้นยังหายใจอยู่? หลินเสี่ยวรีบะโลงจากม้าแล้ววิ่งไปหาลุงคนดังวกล่าว พร้อมกับใช้มืออุดาแที่ซรวงอกและถามอย่างกังวลว่า "ท่านลุงเกิดอะไรขึ้น? ทำไมตระกูลหลิงถึงได้เป็เช่นนี้?! "อ่อก! มัน มันเป็ปีศาจ....ไอ้หนุ่ม...รีบหนีเร็ว.....รีบหนีไปซะ ปีศาจ....ปีศา.........เสียงกล่าวของชายวัยห้าสิบกล่าวด้วยความหวาดกลัวพรั่นพรึงกันก่อนจะกล่าวเตือนหลินเสี่ยวและสิ้นใจไปในที่สุด {ปีศาจรึ} หลินปล่อยมือจากชายวันห้าสิบและรีบมุ่งหน้าไปยังโถงหลักตระกูลหลิง เมื่อหลินเสี่ยววิ่งมาถึงเขตในของตระกูลหลิง เขาพบว่ามีศัตว์ประหลาดรูปร่างใหญ่สูงสองเมตรมีเขาบนศรีษะผิวสีดำและแดงบ้างถือดาบั์บ้างถือค้อนบ้างก็ถือธนูขนาดใหญ่ซึ่งพวกมันเป็ดั่งเพชรฆาตที่ไล่ล่าสังหารอยู่เพียงแต่ฝ่ายเดียว
ส่วนทางฝั่งตระกูลหลิงตอนนี้นอนตายและตายเกลื่อนกลาดไปหมดทั่วเขตใน ฉัวะ! ฉวะ! ฉวะ! ฮ้ากกก อ้ากกก ฮืออออ "ได้โปรดดอย่าฆ่าข้าเลยข้ายอมแล้ววว" แม้ว่าเหล่าคนใช้จะกล่าวขอและบางส่วนยอมศิราโรบ แมีเพียงความตายเท่านั้นที่เป็คำตอบสำหรับลพวกเขา ราวกับว่าพวกปีศาจเหล่านี้มีเพียงการฆ่าสังหารเท่านั้น ทั่วทั้งตระหลิงตอนนี้มีเพียงศพและเหล่าปีศาจกระหายโลหิตอย่างคลั่ง หลินเสี่ยวจดจ้องมองไปยังเหล่าปีศาจด้วยความแค้นอาฆาตเขากำหมัดแน่นด้วยความแค้นใจ ทันใดในนั้นบนท้องนภาพลันปรากฏเสียงหัวเราะที่สยดสยองชอบใจดังขึ้น ฮ่าๆๆฮ่าๆๆๆ "ในที่สุดข้าก็หาเ้าเจอแล้ว" ฮ่าๆๆ
"ปล่อยข้านะ! ปล่อย!"หลิงเสี่ยวปิงนางพยามหนีอย่างสุดความสามารถ แต่กระนั้นด้วยความแข็งแกร่งอันน้อยนิดของนางจึงมิอาจแม้แต่ทำให้เกิดความเสียหายกับคุกบอลสีแดงเืลูกนี้เสียด้วยซ้ำ "เสี่ยวปิง" หลินเสี่ยวะโเรียกนาง " ท่าน ท่านพี่รีบหนีไปเร็วเข้า ฮือออออ" หลิงเสี่ยวปิงกล่าวด้วยเสียงสะอื้นและสิ้นหวัง
"ไม่ ข้าจะไม่หนี ข้าจะต้องไปช่วย..".หลินเสี่ยวกล่าวยังไม่ทันจบ พลันมีแสงประสีแดงฉาบแวาวับพุ่งมาทางเขาด้วยความเร็วอันอัศจรรย์ เปรี้งงงงง!!! อ่อคคค... หยาดเืพุ่งกระจายราวกับฝนตกสาดไปทั่วพื้น ร่างกหายหลินเสี่ยวปลิวไปกระทบกำแพงและแน่นิ่งไป "นี่ข้าจะต้องมาตายทั้งที่ยังไม่อาจแม้แต่จะช่วยนางเลยรึ!."และนี่คือความคิดสุดท้ายก่อนที่สติของหลินเสี่ยวจะพลันจมสู่ความมืดมิด.....
เืพุ่งออกมาจากรูกลวงขนาดใหญ่ในทรวงอกของหลินเสี่ยวไม่หยุด แม่ทัพปีศาจหัวเราะเบาๆและพูดว่า "อ่อนแอยิ่งนัก" หึ! มันเพียงแค่มองไปยังร่างไร้ค่าที่ผุพังของหลินเสี่ยวด้วยฝีมือของตน
ม่ายยย!!!!หลิวงเสี่ยวปิงนางกระอักโลหิตคำโตและสิ้นสติลงในฉับพลัน
เมื่อเหล่ากองทัพปีศาจกวาดล้างที่นี่เสร็จพวกมันก็พลันกระจายกองกำลังออกไปรอบๆ
และทำการกวาดล้างสังหารหมู่ขึ้นทุกเมืองที่อยู่ไกล้ล้วนแต่ตายหมดเหลือเพียงเมืองร้างเท่านั้น หลังจากที่กวาดล้างเสร็จสิ้นเหล่าปีศาจได้ลอยขึ้นไปยังท้องฟ้าและหายไปในที่สุด.....................
789
