ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

จนเวลาร่วงเลยไปถึงหนึ่งเดือน

อี้เฉินลืมตาตื่นเขาไม่คิดว่าจะยังมีชีวิตอยู่

เขาพยามสำรวจร่างกายเหมือนตัวเขารอดตายมาได้ก็จริงแต่ไร้ปราณพลังดั่งสามัญชนคนธรรมดา

คนหนึ่ง ไม่นานหญิงสาวชาวบ้านเข้ามาในห้อง แล้วตรวจดูอาการของเขา นางดูราวๆ อายุ15ปี

"ท่านฝืนตื่นแล้วหรือ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง"

"ข้าไม่เป็นไรแค่รู้สึกปวดหัวนิดๆ"

"ไม่แปลกท่านหลับใหลไปถึง1เดือนข้าคิดว่าท่านคงไม่ฝืนแล้วด้วยซ้ำ"

"ท่านคงไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาสินะ" "ข้าเห็นแผลของท่านมีรอยโดนแทงหลายแห่งคงจะเป็นจอมยุทธสินะ"

"ปราณพลังของท่านถูกทำลายแผลของท่านจึงไม่สมานแผลเอง"

"ข้าถูกจอมยุทธกลุ่มหนึ่ง ไล่ล่าสังหาร"

"ท่านคงไม่ใช่คนเลวใช่หรือไม่"

"ข้าบอกไม่ได้ดีหรือเลวพูดไปก็เท่านั้นมันอยู่ที่แม่นางจะเชื่อ"

"ข้าอี้เฉิน แม่นางมีนามว่าอะไรแล้วเจ้าช่วยข้าไว้งั้นหรือ"

"ข้ามีนามว่า หลิวเฟย ข้าเจอท่านที่ธารน้ำตก"

"ท่านพักผ่อนก่อนตอนนี้ ร่างกายของท่านอ่อนแออย่างมาก"

ร่างกายของอี้เฉินผอมแห้งไปมาก

"เจ้าเรียกข้าอี้เฉินก็ได้ หลิวเฟย เจ้าเป็นหมอใช่หรือไหม"

"เจ้าพอรู้อาการของข้าหรือไหมว่าจะกลับมาใช้ปราณพลังได้หรือไม่"

นางพยักหน้า "ข้ารู้แค่ จุดตันเถียน ของท่านถูกทำลาย ปราณพลังจึงสลาย ไม่สามารถขับเคลื่อนปราณพลังได้ ส่วนวิธีรักษาข้าไม่รู้"

"ข้าไม่มีอะไรจะตอบแทนเจ้า หลิวเฟยเจ้าฝึกยุทธใช่หรือไหม"

"ใช่ข้าฝึกยุทรแต่ขั้นพลังยังต่ำต้อยนัก"

"เจ้าอย่าดูถูกตัวเองนักเลยไม่มีใครเกิดมาก็เก่งกาจตั้งแต่กำเนิดหรอกพวกเขาใช้ความมุมานะเพื่อฝึกปรือกันทั้งนั้น"

"งั้นเอานี่ไปถือว่าตอบแทนเจ้า แต่เจ้าฝึกเสร็จเจ้าทำลายมันทิ้งจะดีกว่ามันอาจจะนำหายนะมาสู่เจ้า

อี้เฉินโยนคัมภีร์มังกรทะยานนภาไปให้นาง เป็นการแลกเปลี่ยน"

หลินเฟยเห็นวิชา ระดับ จักรพรรดิยังใจสั่นได้"ข้าไม่เกรงใจแล้วนะอี้เฉิน"

นางแทบไม่มีวิชาระดับสูงเลย ส่วนใหญ่เป็นวิชาระดับ สามัญ

ตอนแรกนางยังไม่ไว้ใจในตัวอิ้เฉินเท่าไร่

จอมยุทธทุกคนมังจะหยิ่งผยอง ไม่เห็นใครในสายตามองเย้ยหยันสามัญชนคนธรรมดา

หลินเฟยนั่งคุยกับอี้เฉิน จนรู้ว่าเขาเองก็เป็นเพียงสามัญชนคนธรรมดามาก่อน อยู่หมู่บ้านแบบเดียวกับหลินเฟิย

หลังจากทั้งสองได้คุยกันอยู่หลายชั่วยาม

หลินเฟยไร้กังวลในตัวอี้เฉินไปมาก

ตัวอี้เฉินตอนนี้เฉกเช่นสามัญชนคนธรรมดาไร้ปราณพลังต้องกินดื่ม เพื่อเติมเต็มร่างกาย

วันเวลาของเขาแทบเหมือนดั่งวันวานเมื่อตอนเขาอยู่ในหมู่บ้าน

ทุกๆ อย่างเหมือนกลับสู่จุดเริ่มต้น เขาพยาม ควบคุมปราณพลังแต่ก็ไร้ผล

เขาใช้เวลาทุกๆ วันที่มีพยามควบคุมปราณพลังให้ได้แต่ก็ไร้การตอบสนอง

เพียงไม่กี่วันเขาก็ออกไปพบผู้คนในหมู่บ้านหาข่าวสาร ว่าอยู่จุดไหนของอาณาจักรสายธาร เขาจึงได้ข้อสรุปว่า

อยู่ห่างจากเมืองหลวงสายธารมากโข

อันดับแรกตอนนี้เขาพยามควบคุมปราณพลัง ทำอย่างไรก็ไร้ผล ผ่านไปหลายสิบวันเขาก็ไม่สามารถควบคุมปราณพลังได้

ทุกๆ ครั้งที่อี้เฉินมีเวลาว่างเขาจะนั่งฝึกควบคุมปราณพลัง แต่ก็เหมือนเคยไม่มีการตอบสนองอะไรเลย

บางทีเขาก็คิดคงหมดหวังที่จะเป็นเหมือนเดิม

อี้เฉินลองเปลี่ยนเป็นควบคุมเลือดในกายาแทน มันกลับได้ผล

เลือดที่เขาควบคุมขยับตามใจแต่ก็เชื่องช้ามากไม่สามารถเป็นรูปลักษณ์ได้

อี้เฉินเริ่มเปลี่ยนวิธีมาควบคุมเลือดในกายาให้ลึกล้ำมากขึ้น หมายมั่น

จะนำเลือดมาสร้างจุดตันเถียนขึ้นใหม่ เพื่อทดแทนส่วนที่ถูกทำลาย

เขาฝึกควบควมเลือดอยู่ทุกวันที่มีเวลาว่าง

บวกกับแนะนำวิธีฝึกปรือให้ หลินเฟย ทั้งสองสนิดกันมากขึ้น

หลินเฟยนั้นถือเป็นสะคราญงามล่มเมือง บริสุทธิ์ไร้ราคี เปรียบดังเซียนหญิงมาจุติ

นางจิตใจงดงามดั่งนางฟ้า นางฝึกปราณพลังเพื่อรักษาผู้คน นางอยากเป็นหมอหญิงที่เก่งที่สุดใน5อาณาจักร

แต่ฐานะของนางต่ำต้อยไร้โอกาสเข้าสำนัก

ทั้งสองพูดคุยกันดั่งมิตรสหาย

อี้เฉินนำของมีค่าทั้งหมดให้ หลินเฟยเพื่อเป็นค่าที่พัก กับค่าอาหารที่ต้องกินเหมือนคนทั่ว

เขาต้องขออยู่ต่อที่นี่อีกสักระยะ

เพียงไม่กี่สิบวันอี้เฉินก็สามารถขับเคลื่อนเลือดในกายาได้ดั่งใจนึก

แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะซ่อมแซมจุดตันเถียน ทุกวันเลือดในกายเขา

จะหมุนโคจรตามใจนึกหมายมั่นจะควบคุมเลือดทุกหยดในกายาให้เป็นทุกสรรพสิ่งที่เขาคิด

อี้เฉินใช้เวลาเวลานั่งฝึกควบคุมสายเลือดกับพิจารณาสายเลือด

จนเขาตระหนักรู้ได้ว่าเลือดของเขานั้นบริสุทธิ์มาก

มีผลเช่นเดียวกับสัตว์อสูร ถ้าหากนำเลือด มาดื่มกินจะมีผลมากแค่ไหน

อี้เฉินลองนำเลือดบริสุทธิ์ของเขาให้หลินเฟย ทดสอบดู

กินดู เพราะตัวเขาได้กินสมุนไพร ระดับ จักรพรรดิ เลือดของเขาจึงบริสุทธิ์มากอาจจะ มีฤทธิ์สมุนไพรนั้นอยู่ในกายาก็เป็นได้

หลินเฟย ที่เห็นอี้เฉิน นำเลือดบริสุทธิ์หนึ่งหยดมาให้นางกิน

นางถึงกลับหน้ามุ่ย "เจ้าไม่ได้บ้าไปแล้วนะให้ข้ากินเลือดคน"

"ลองดูข้าเองก็อยากรู้ว่ามันมีผลกับเจ้าหรือไม่"

หลินเฟย นำเข้าปากอย่างไม่พอใจ

ทันใดร่างทั้งร่างของนางก็สั่นเทิ้ม กายาร้อนแดงฉาน เผาผลาญอาภรณ์นางทิ้งเสียหมดสิ้นจนเปลือยกายอยู่ต่อหน้าอี้เฉิน

กายาขับเคลื่อนอย่างบ้าคลั่งหมายมั่นจะยกระดับไปอีกระดับ

ปราณพลังในกายานางขยายใหญ่ขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

นางจมดิ่งสู่ห้วงทะเลความรู้ ตระหนักรู้อักขระที่เคยฝึกปรือทั้งหมด

นางจมดิ่งไปถึงสองวัน นางตื่นขึ้นด้วยแววตาประหลาดใจ เพียงแค่

หยดเลือดเพียงหยดเดียวทำได้ขนาดนี้เลยงั้นหรือ

นางยิ้มมองอี้เฉินอย่างเป็นปีติ อยากจะเข้าไปกัดกินอี้เฉินอีกหลายๆ คำใหญ่

อี้เฉินยังคงหลับตาแล้วชี้นิ้วมาที่ ช่วงล่างของนาง

อี้เฉินเห็นทุกอย่าง ตั้งสองวันก่อนที่นางดำดิ่งสู่ห่วงทะเลความรู้

หลินเฟยอายดวงหน้าแดงก่ำ ทันที ที่รู้ว่าตนเองเปลือยกายต่อหน้าชายอื่น

อยากจะตบอี้เฉินสักทีที่ไม่เตือนนาง

นางหยิบผ้าคลุมร่างกายแล้วจากไปทันที

อี้เฉินใช้เวลาไปถึงสองเดือนกว่าเขาถึงเริ่ม ควบคุมเลือดรักษาจุดตันเถียน เลือดทุกส่วนในร่าง ถูกควบคุมให้เข้าไปในจุดตันเถียน

หมายมั่นฟื้นฟูให้กลับคืนมา เขาใช้เวลาอยู่ถึง3ชั่วยามก็ไร้การตอบสนอง

อี้เฉินเริ่มถอดใจมันอาจจะเป็นวิธีที่ผิดหรือยังควบคุมเลือดไม่ดีพอ

อี้เฉินกลับไปฝึกควบคุมเลือดใหม่เขาใช้เวลาตอนนี้ในหมู่บ้านนี้ไปเกือบจะสามเดือนแล้ว

ตัวเราเริ่มชินกับการเป็นสามัญชนคนธรรมดาเข้าไปทุกที บางครั้งเขาก็ออกไปพูดคุยกับคนในหมู่บ้านจนรู้จักแทบทุกคน

ชีวิตเขาไหลช้าเรื่อย ๆ ดั่งสามัญชนคนธรรมดา

ทุกครั้งที่กลับมาอี้เฉินก็จะควบคุมเลือดให้ลึกล้ำมากยิ่งขึ้น


อี้เฉินใช้เวลาไปอีก6เดือนตอนนี้เลือดในร่างเขาสามารถควบคุมเป็นเปลี่ยนรูปร่างเลือดในกายาได้

แต่ความแข็งแรงนั้นต่ำเกินไปไม่สามารถนำเลือดมาโจมตีตรงๆ ได้