มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร

บทที่45 บอสจับโจร

เมื่อแสงไฟกะพริบในขณะมันดับลงร่างกายเฉินหนานก็วูบไหว เขาเตะไปที่ปืน เปรี้ยง!!!ปืนหลุดจากมือของโจรจากมันมันก็กระเด็นไปโดนที่หัวของสาวผมแดง ปัง!!จนสลบไปหัวของเธอแตกมีเลือนอาบ

“อะไรวะ”!!!โจรใส่หน้ากากมองไปรอบๆ จากนั้นหมัดเฉินหนานก็ตรงเข้าไปที่หน้าของชายสวมหน้ากาก เปรี้ยง!!!มันรุนแรงมาก จนร่างของมันทะลุออกจากหน้าต่างรถเมล์ออกไป เสี่ยวลี่ที่อยู่ใกล้โจรมองเห็นทุกอย่าง เธออ้าปากเป็นรูปตัวโอดวงตาเบิกกว้างขณะที่ตัวประกันคนอื่นๆต่างไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นได้ยินเพียงกระจกแตก โจรอีกสี่คนด้านนอกได้ยินเสียงกระจกรถแตกก็หันไปมองรถเมล์ ชายสองคนที่ขับมอเตอร์ไซค์ตอนแรกเห็นก็ร้อง

“เฮ้ยอะไรวะ”

“นั่นมันเป่ยเจียงนี้มันหล่นลงมาได้ไง”

“ไปดูเร็ว”พวกมันควบมอเตอร์ไซค์ตามไปที่รถเมล์ทันที เฉินหนานตะโกน

“ลุงจอดรถเข้าข้างทางเร็ว”คนขับหักเลี้ยวจอดข้างทางทันที ชายสองคนที่รออยู่ที่ฝาท่อระบายน้ำทางหลบหนีของพวกมันก็ชักปืนออกมาแล้วรีบวิ่งไปดูที่รถเมล์

“เกินอะไรขึ้นวะ”เฉินหนานพุ่งออกมาจากรถเมล์ แล้วหยิบเศษเหรียญออกมาสองเหรียญ

“เฮ้ย ใครวะอย่าขยับ”โจรที่วิ่งมาร้องพร้อมกำชับปืน เฉินหนานดีดเหรียญออกไปด้วยพลังวิญญาณ เปรี้ยง!!!ทั้งคู่หงายหลังเขาควบคุมพลังไม่ให้พวกมันถึงตาย เหรียญทะลุผ่านร่างพวกมันเลือดอาบ อย่างไรก็ตามหากเขาฆ่าคนเรื่องคงยาวแน่โจรที่ขับมอเตอร์ไซค์ตามมาเห็นเพื่อนอยู่ดีๆก็หงายหลังไปก็ชักปืนออกมายิงเฉินหนาน 

“ช้าไปหลานๆปูคนนี้จะอัดแกเอง”ปังๆๆๆเฉินหนานกระโดดหนึ่งครั้งก็มาอยู่หน้าพวกมัน เขาถีบไปที่หัวของคนทางซ้ายรถมันล้มไถลไปอัดกับแพงทันที ตูม!!!จากนั้นเขาก็ใช้แรงส่งจากการถีบไปยังรถอีกคัน

แล้วเตะเสยคางของมันทันที ปัง!!!มันลอยอันไปบนเพดานอุโมงค์ รถตำรวจสาวมาทันพอดีไฟหน้ารถของเธอส่องทางเห็นฉากนี้เต็มๆ จากมันกำลังจะหล่นลงมาเฉินหนานม้วนตัวถีบอัดไปที่หน้าอกของมัน ปัง !!!ร่างของมันอันกำแพงทันที คนบนรถเมล์ใช้ไฟจากมือถือส่องเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็อึ้งไป จากนั้นตำรวจสาวและคู่หูเธอก็ลงมาคุมตัวคนร้ายทั้งหมดแล้วสื่อสารไปทางหัวหน้าทีมเฟิงหวัง

“หัวหน้าคะทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจับโจรทั้งหมดได้หกคน”

“อะไรนะ”!!!เฟิงหวังไม่อยากเชื่อ

“ทางนี้เรียบร้อยแล้วเบื้องต้นพบว่าคนร้ายยังมีอีกคนหนึ่งที่คอยควบคุมสถานการณ์อยู่ค่ะจากการตรวจสอบมือถือคนร้าย”

“ดี ดีมาแล้วใครเป็นคนจับคนร้าย”

“น้องนักเรียนคนนั้นค่ะ”เฟิงหวังตาแถบถลน

“อะไรนะ”!!!

“ใช่ค่ะฉันเองก็ตกตะลึงไปเหมือนกันแต่คิดว่าเขาน่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญค่ะ”

“อายุแค่นั้นน่ะนะ”เธอเองก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรเช่นกัน

“เอาล่ะยังไงฉันก็กำลังจะถึงแล้วเธอดูแลไปก่อนหน่วยพิสูจน์หลังฐานน่าจะไปถึงในไม่ช้า”

“ตกลงค่ะ”ไม่นานทุกคนก็มาถึงนักข่าวถ่ายภาพเหตุการณ์ไว้ทั้งหมด เฉินหนานถูกพาตัวไปสอบปากคำเบื้องต้นคำที่รถตำรวจ โดนตำรวจหญิงต่งซานซานเธอมีผมปะบ่าหน้าตาสวยแข็งแรงโดยเฉพาะหน้าอกเธอใหญ่มาก!! 

“น้องนักเรียนเธอชื่ออะไร”

“ผมเฉินหนาน”

“เธอมาจากสำนักมังกรรุ่งโรจน์หรือเปล่า”เฉินหนานยิ้ม

“ผมรู้จักเว่ยโม่ถงน่ะแต่ไม่ได้ฝึกที่นั่นหรอก เราเคนปะลองกันนิดหน่อย”ต่งซานซานไร้คำพูด เจ้าเด็กนี่อวดดีเกินไปแล้ว

“เธอพูดจริง”เฉินหนานกดเบอร์เว่ยโม่ถงแล้วส่งให้เธอ เมื่อเว่ยโม่ถงรับสาย

“ว่าไงปรมาจารย์เฉินเรื่องกระบี่ไม้เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันเอาไปให้ถึงที่”ต่งซานซานยังไม่เชื่อ

“คุณคือเจ้าสำนักเว่ยใช่ไหมคะ”เว่ยโม่ถงขมวดคิ้ว แน่นอนว่าหน่วยงานตำรวจของวันเดอะเล่ล์ทุกคนมีครูฝึกเป็นคนของสำนักมังกรรุ่งโรจน์ดังนั้นพวกเขาจึงนับถือมาก และเธอก็ไม่เชื่อว่าเฉินหนานจะรู้จังกับเจ้าสำนักเว่ย

“เธอเป็นใครฉันเว่ยโม่ถงเกิดอะไรกับปรมาจารย์เฉิน”ต่งซานซานสูดลมหายใจเข้าลึก เธอนับถือเว่ยโม่ถงมากยิ่งเมื่อหลายวันก่อนสำนักมังกรรุ่งโรจน์ถล่มสำนักกิเลนขาวราบคาบ เธอยิ่งนับถือมากขึ้น

“ฉันต่งซานซานค่ะเมื่อสามปีก่อนคุณเคยมาสอนการต่อสู้ที่สำนักงานตำรวจรุ่นฉันเองค่ะ”

“ที่แท้ก็ตำรวจนี่เองเฟิงหวังสบายนี่นะ”ตาเธอเป็นประกาย

“สบายดีค่ะพอดีมีเรื่องนิดหน่อยค่ะ”เธอเล่าเรื่องให้ฟัง เว่ยโมถงหัวเราะ

“เดี๋ยวฉันไปยืนยันให้เองเรื่องปรมาจารย์เฉิน”

“ปรมาจารย์หรือคะ”เว่ยโม่ถาหัวเราะอีก

“ก็เฉินหนานไงคนในคลิปที่อัดสำนักกิเลนขาวน่ะเขาเอง”ต่งซานๆนิ่งอึ้งไป

“นี่ นี่”ดวงตาเธอเป็นประกาย เมื่อตำรวจชายเห็นต่งซานซานมีท่าทีแปลกๆก็ร้องทัก

“รุ่นพี่ครับเป็นอะไรไหม”ต่งซานซานจับมือเฉินหนาน

“ฉันขอลายเซ็นได้ไหม”ที่แท้ต่งซานซานชอบการต่อสู้เมื่อรู้ตัวตนเฉินหนาน เธอนับเขาเป็นไอดอลอันดับหนึ่งทันทีตำรวจชายโง่งมทันที เฉินหนานทำตาปริบๆแล้วชี้ที่ตัวเอง

“ฉันไม่ใช่ดารานะ”ไม่เป็นไรค่ะเธอเข้าไปในรถหยิบกระดาษมาให้เขา เฉินหนานไร้คำพูดแล้วเซ็นให้เธอไป 

“ผมไปได้หรือยังครับพอดีมีธุระนิดหน่อย”

“ยังค่ะขออีกครึ่งชั่วโมง”หลังจากนั้น เฉินหนานก็ได้ให้ปากคำจนเรียบร้อย ทันทีที่ออกมานักข่าวมุงที่เฉินหนานทันทีและสัมภาษณ์เขาถึงวินาทีช่วยเหลือตัวประกัน เฉินหนานตอบสั่นๆว่า

“พวกเขาสมควรโดนแล้ว”

นักขาว"...."

"ตอบแต่นี่หรือคะ"

"ครับ"

นักขาว"...."จานั้นเฉินหนานก็โบกแท็กซี่ไปที่บริษัท

ที่บริษัทหยานชิงเยว่ที่ดูข่าวเมื่อเห็นเด็กหนุ่มสัมภาษณ์ ก็ดูคุ้นๆแต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรนักเนื่องจากเฉินหนานขอให้เซ็นเซอร์ใบหน้าเธอจึงจำไม่ได้

“จับได้แล้วแถมยังเป็นเด็กที่จับคนร้ายด้วย”ชิงเยว่กล่าว

“เก่งจริงๆเลยค่ะยังแด็กอยู่แท้ๆ”ลิซ่าชื่นชม

“อืมใช่”อีกยี่สิบนาทีต่อมาเฉินหนานมาถึงตึก เฉินหนาเดินเข้าไปในตึกทว่ามียามมาขวางไว้

“มีบัตรหรือเปล่าครับ”เฉินหนานผายมือบอกว่าเขาไม่มี

“ผมไม่มีบัตรครับต้องทำยังไงถึงเข้าไปได้”

“คุณลองติดต่อคนที่อยู่ข้างบนให้เขาแจ้งมาครับ”เฉินหนานพยักหน้า แล้วกดโทรศัพท์ไปหาหยานชิงเยว่

“บอสคะ”

“ฉันอยู่ข้างล่างยามไม่ให้ฉันเขาไป”

“เป็นความผิดฉันเองค่ะบอส”

“ไม่เป็นไรมารับฉันหน่อยแล้วกัน”ห้านาทีชิงเยว่ลงมาที่หน้าตึก เมื่อยามเห็นว่าเป็นหยานชิงเยว่พวกเขาก็ทำความเคารพ

“ไม่คิดว่าเป็นแขกคุณหยานไม่งั้นเราคงไม่ห้ามเขา”ชิงเยว่ยิ้ม

“เขาไม่ใช่แขกฉันหรอกเขาเป็นบอสฉัน”ยามสองคนถึงกับอึ้ง”

“คุณล้อผมเล่นรึเปล่าครับ”ชิงเยว่ขมวดคิ้ว

“ฉันล้อเล่นตรงไหน”ยามหน้าถอดสี

“ต้องขอโทษด้วยครับเราไม่ทราบจริงๆ”เฉินหนานโบกมือ

“ช่างเถอะเขารีบไปกันดีกว่านี่ก็เย็นมากแล้ว”หยายชิงเยว่เห็นเสื้อเฉินหนานมีรอยยับจำนวนมากก็ถาม

“เกิดอะไรขึ้นคะบอส”เฉินหนานงุนงง

“หมายความว่าไงหรอ”

“เสื้อผ้าคุณยับมาก”เฉินหนานยิ้ม

“ฉันจับโจรน่ะ”ชิงเยว่ตาเบิกกว้าง

“โจรที่ไหนคะ”เฉินหนานหัวเราะ

“โจรปล้นรถเมล์ไงช่างเถอะอย่าสนใจเลย”ชิงเยว่เป็นคนฉลาดมิน่าทำไมเธอรู้สึกคุ้นๆเด็กในข่าว

“นี่หรือว่าชิงเยว่ถาม”เฉินหนานโบมือ

“ไม่มีอะไรหรอกบริษัทเป็นไวบ้าง”

“ทุกอย่างไปได้สวยค่ะของอยู่ในโกดังมากกว่าครึ่งแล้วค่ะ”เฉินหนานยิ้ม เมื่อถึงชั้นห้าสิบเฉินหนานเดินเขามาข้างในเขามองไปรอบๆพนักงานกำลังทำงานกันอย่างตั้งใจ เฉินหนานยิ้มอย่างพอใจไม่มีใครสนใจเขามีแต่คนที่ให้ความเคารพชิงเยว่ บริษัทเฉินหนานมีชั้นเดียวดังนั้นทุกแผนกจึงติดกันเนื่องจากเป็นออฟฟิศชั่วคราวจึงไม่ได้มีการตกแต่งอะไร ทุกคนมองมาก็เห็นกันหมด

“ดีทุกคนตั้งใจทำงานดี”ชิงเยว่ยิ้ม จากนั้นเธอก็แนะนำเฉินหนานทีละแผนก เฉินหนานไม่ต้องการรบกวนการทำงานของลูกน้องจึงมองเงียบๆ เมื่อเดินมาถึงฝ่ายบุคคลจิวเจ๋อเห็นก็รีบเดินมาต้อนรับทันที จิวเจ๋อคือคนที่เข้าสัมภาษณ์งานเข้ามาทีงานจัดหางาน

“สวัสดีครับบอส”เฉินหนานยิ้ม

“เป็นไงบ้างบริษัทผมโอเคไหม”จิงเจ๋อยิ้ม หลังจากที่จิวเจ๋อได้มาทำงานมาหนึ่งเดือนก็รู้สึกว่า บริษัทนี้ดีกับพนักงานมากไม่เอาเปรียบแม้แต่น้อย เขารู้สึกโชคดีที่ได้พบบริษัทที่ดีแบบนี้

“ดีมากๆเลยครับคุณหยายดูแลพวกเราดีมาก”ชิงเยว่รับพูด

"นั้นเป็นเพราะบอสของเราค่ะ"เฉินหนานโบกมือ

"เป็นเพราะเธอนั่นแหละฉันแถบไม่ได้ทำอะไรเลย"

“ตั้งใจทำงานแล้วกันปีใหม่ผมจะจัดงานใหญ่และมีโบนัสให้พนักงานด้วย”จิงเจ๋อยิ้มกว้าง

“ขอบคุณครับบอส”จากนั้นเฉินหนานก็ไปตรวจข้างในต่อ เมื่อจิวเจ๋อไปนั่งที่โต๊ะลูกน้องเขาก็ถามขึ้นมาเมื่อเห็นหัวหน้านอบน้อมขนาดนี้

“หัวหน้าใครกัน”

“พวกเธอจำหน้าเขาเอาไว้ดีๆล่ะนี่คือบอสของบริษัทนี้”ทุกคนโง่งมทันที

“แต่อายุเขา”

“พวกเธออย่าตัดสินคนจากอายุเชียวไม่งั้นอาจจะพลาดโอกาสที่ดีๆไป”ทุกคนพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย พวกเขาไม่อยากเชื่อจริงๆเด็กคนนี้จะเป็นบอสใหญ่

เฉินหนานมาตรวจถึงฝ่ายบันชีก็เห็นพนักงานมีแค่สี่คนจึงถาม 

“ทำไมคนน้อยจังทำงานทันหรือ”ชิงเยว่ทำหน้าเครียด

“เรายังหาคนที่เหมาะสมไม่ได้เลยค่ะ”เฉินหนานพยักหน้า ลู่เพ่ยมองมาก็เห็นเฉินหนานเธอยิ้มแล้วเดินออกไปหาเขาทันที

“บอสคะไม่ทราบว่าคุณมา”เฉินหนานโบกมือ

“ไม่ต้องสุภาพกับผมหลอกพี่ลู่”เธอยิ้ม

“ตอนนี้ครอบครัวเป็นอย่างไรบ้างครับ”

“ดีค่ะตอนนี้เราไม่กังวลเรื่องเงินแล้วสามีฉันยังอิจฉาเลยที่ได้ทำงานบริษัทที่ดีแบบนี้”เฉินหนานหัวเราะ

“ผมว่าพนักงานแผนกพี่คนน้อยไปถ้าพี่มีรุ่นน้องที่ไว้ใจได้ก็ลองชวนมาสมัครดู”

“ได้ค่ะฉันมีน้องอยู่หลายคนเดี๋ยวลองชวนมาค่ะ”เฉินหนานยิ้ม หลังจากตรวจครบทุกแผนก เฉินหนานก็ไปที่ห้องรับแขก ที่เป็นกระจกสวยงาม เฉินหนานนั่งอย่างสบายใจ ลิซ่าเดินยิ้มเข้ามาในห้อง 

“บอสคะเชิญห้องประชุมค่ะ”เฉินหนานงงเล็กน้อย

“ประชุมอะไรหรือ”ลิซ่ายิ้ม

“ก็แนะนำตัวบอสเราไงคะ”เฉินหนานยิ้ม

“เอางั้นหรือฉันว่าไม่จำเป็นหรอก”

“จะได้ยังไงคะบอส พนักงานไม่รู้จักบอสตัวเองได้อย่างไร”เฉินหนานคิดสักพักก่อนตกลง ที่ลิซ่าพูดก็มีเหตุผลอยู่

“เอาล่ะฉันเข้าใจแล้ว”ลิซ่าหยิบชุดใหม่มาให้ใส่ ทำให้เฉินหนานดูดีขั้นมา มันเป็นเสื้อยืดสีขาวและสวมสูททับและกางเกงสีดำสมัยใหม่

“เอาล่ะไปกันเถอะ”เมื่อเขามาในห้องประชุม หยายชิงเยว่ก็ยืนอยู่ก่อนแล้วและด้านหน้าเธอก็คือพนักงานทั้งหมด ในบริษัทในตอนนี้ ชิงเยว่หันมามองที่เฉินหนานแล้วยิ้ม

“เอาล่ะวันนี้ฉันขอแนะนำประธานบริษัทของเราคุณเฉินหนานและเป็นผู้ถือหุ้นคนเดียวในบริษัทสโนว์”เธอผายมือไปที่เฉินหนาน เสียงปรบมือดังขึ้น

“หนุ่มมาก”

“หล่อมากๆ”

“เขาอายุเม่าไรกัน”

“อายุพอๆกับลูกชายฉันเลย”

“เขาดูดีจัง”พนักงานหลายคนกระซิบ เฉินหนานเดินเข้ามาด้วยท่าทางจริงจังผิดเป็นกับตอนปกติของเขาเป็นคนละคน

“สวัสดีทุกคนครับผมเฉินหนานเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทนี้”เฉินหนานแนะนำตัวต่อพนักงานทุกคน
 

“ปีใหม่นี้ถ้าทุกคนตั้งใจทำงานผมจะมีโบนัสให้อย่างงแน่นอน”ทุกคนเฮลั่น

“อย่างที่เห็นแม้ว่าผมอาจจะอายุยังน้อยแต่รับรองได้ว่า ผมจะพัฒนาบริษัทจนเป็นอันดับหนึ่งของจีนได้แน่นอน”

“อันดับหนึ่งของจีน”!!!ทุกคนตกใจ 

“ใช่แล้วผมตั้งใจไว้แบบนั้น”

“อีกเรื่องในอีกสองเดือนเราจะย้ายบริษัทไปที่เขาชิงเหอ มีใครติดปัญหาอะไรไหม”ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าต้องย้ายแต่เขาชิงเหอไกลจากตัวเมืองมากจริงๆ

“พวกเราหลายคนมีลูกๆเรียนอยู่ที่นี้ค่ะบางทีอาจจะลำบากอยู่บ้าง”เฉินหนานยิ้ม
 

“ไม่ต้องกังวลไปผมจะจ้างรถรับส่งอย่างดีให้กับลูกๆของพวงคุณ”
 

“เสาร์นี้ผมจะไปเขาชิงเหอแล้วจะไปตรวจสอบให้ว่าโรงเรียนที่นั่นมีคุณภาพไหม”พนักงานตาเป็นประกาย มีที่ไหนที่บริษัทจะดูแลพนักงานดีขนาดนี้
 

“มีใครมีปัญหาอีกไหม”ชายคนหนึ่งยกมือ
 

“แล้วเรื่องที่อยู่อาศัยล่ะครับ”เฉินหนานหัวเราะ
 

“เรื่องนี้ผมจัดการแล้วไว้คุณรอดูในอีกสองเดือน”ทุกคนโล่งใจ จากนั้นหญิงคนหนึ่งก็พูดขึ้น
 

“คือว่าฉันกับสามีทำงานคนละที่กันถ้าฉันไปแล้วเขาอาจต้องอยู่คนเดียวฉันคงไปไม่ได้ค่ะ”เฉินหนานคิดถึงข้อนี้เหมือนกัน
 

“แฟนคุณทำงานอะไร”
 

“ทำงานที่โรงบ่มไวน์ค่ะ”เฉินหนานตื่นเต้น
 

“ตำแหน่ะอะไร”
 

“ผู้ช่วยวิจัยและพัฒนาสูตรไวน์ค่ะ”เฉินหนานยิ้ม
 

“ทำไมไม่ชวนเขามาทำงานที่นี่ล่ะ”เธอมีสีหน้ากังวล
 

"เขาชอบทำไวน์มากคงไม่อยากทำตำแหน่งอื่น"เฉินหนานหัวเราะ

"ผมเองก็หมักเหล้าเป็นและกำลังอยากลองทำไวน์เหมือนกัน ผมจะเปิดแผนกของเครื่องดื่มสำหรับผู้ใหญ่อยู่ถ้าแฟนคุณสนใจ ผมจะจ้างเขามาช่วยวิจัยสูตรไวน์ให้ผม"หญิงสาวตาเป็นประกาย เธอไม่อยากลาออกจากที่นี่

“ได้เรื่องยังไงบอกคุณหยานแล้วกันนะ”
 

“ได้ค่ะ”

จากนั้นเขาก็กลับมาในห้องประธานบริษัท พร้อมกับชิงเยว่และลิซ่า

“วันเสาร์นี้พวกเธอไปกับฉันหน่อยที่เขาชิงเหอ”ทั้งสองยิ้ม

“ไปตรวจการสร้างบริษัทหรือคะ”

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ และเราจะไปดูโรงเรียนที่นั่นด้วยว่ามีคุณภาพพอที่จะให้ลูกๆพนักงานของเราเรียนไหม”

“ได้ค่ะ"ทั้งสองรับคำ

“จริงสิเย็นมากแล้วเราไปทานข้าวกันไหมฉันเลี่ยงเอง”ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน...