ข้าไม่ควรมีอยู่

ถนนแคบทอดยาวออกจากเขตที่โลกเลือกจะไม่เกี่ยวข้อง
เสียงเมืองยังดัง
ผู้คนยังเดิน
กลิ่นเหล็กร้อนจากร้านตีโลหะยังลอยอวล
ทุกอย่างดูเหมือนปกติ
จนกระทั่งลู่เฉินก้าวเข้าไป
ฝ่าเท้าแตะพื้น
เสียงไม่สะท้อน
ไม่มีแรงส่งกลับขึ้นมา
เหมือนหินใต้เท้า “รับน้ำหนัก” แต่ไม่รับการมีอยู่
ลู่เฉินหยุด
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะรู้แล้วว่า
ถ้าเขาขยับ โลกจะขยับตาม—ในทางที่ไม่ตรง
เสียงด่าดังขึ้นด้านหน้า
สามคนยืนเผชิญหน้ากันหน้าร้านตีเหล็ก
คำพูดแรง
มือเริ่มผลัก
หนึ่งคนคว้าท่อนเหล็กจากพื้น
อีกคนกำขวดแตกแน่น
ลู่เฉินเห็น “เส้นทาง” ทันที
ไม่ใช่เส้นทางหลบ
แต่เป็นเส้นทางของผลลัพธ์
ถ้าเขาก้าวเข้า
แรงจะไม่ตกที่เขา
ผลจะไม่หยุด
มันจะอ้อม…ไปหาใครสักคน
เขาไม่ขยับ
ท่อนเหล็กฟาดลง
แต่ไม่โดนคนตรงหน้า
มันสะบัดออกด้านข้าง
กระแทกชายอีกคนที่เพิ่งเดินผ่าน
เสียงกระดูกแตกดังกรอบ
ร่างล้มคว่ำ
เลือดไหล
คนแตกตื่น
ไม่มีใครมองลู่เฉิน
ไม่มีใครรู้ว่าทำไมการฟาดถึง “พลาด” แบบนั้น
ลู่เฉินกำหมัด
เล็บกดฝ่ามือ
เขาไม่ทำอะไร
แต่มีคนเจ็บเพราะเขา “อยู่ใกล้เกินไป”
เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น
คราวนี้ไม่ใช่คนทะเลาะ
เป็นจังหวะที่เขาจำได้
ช้า
เท่ากัน
เหมือนฝึกมาด้วยจังหวะเดียวกัน
ห้าคนเดินออกมาจากตรอกข้างร้าน
เสื้อคลุมสีหม่น
ไม่มีตรา
แต่ท่ายืนเหมือนกันทุกคน
ไหล่ต่ำ
เข่าไม่ตึง
เท้าหน้าล้ำเส้นเท่ากันครึ่งฝ่าเท้า
สองคนถือดาบสั้น
ใบมีดต่างแบบ
แต่ระดับปลายคมอยู่เส้นเดียวกัน
หนึ่งคนถือหอก
ไม่ยก
ปลายแตะพื้น
อีกสองมือเปล่า
ข้อมือพันผ้าแน่น
นิ้วไม่กำหมัด
พร้อมขยับตลอดเวลา
“เป้าหมายอยู่ตรงนั้น”
เสียงหนึ่งพูด
ไม่ได้ชี้
แต่ทุกสายตามองไปที่ “ช่องว่าง” ตรงหน้าลู่เฉิน
ไม่ใช่เพราะเห็นเขา
แต่เพราะตำแหน่งนั้น
คือจุดที่แรงของพื้นที่ “ขาดตอน”
พวกมันพุ่งพร้อมกัน
ดาบแรกฟันเฉียง
ลู่เฉินบิดตัว
ปลายคมเฉือนอากาศ
ไม่มีเสียงตัด
เหมือนอากาศไม่ยอมรับแรงนั้น
หอกแทงซ้ำ
เล็งท้อง
ลู่เฉินยกศอกซ้ายรับ
แรงสะเทือนแล่นขึ้นแขน
แต่ไม่มีแรงส่งกลับ
โลกไม่ช่วย
โลกไม่ต้าน
โลก…ไม่สน
หมัดจากด้านข้างซัดใส่ซี่โครง
แรงหนัก
ไม่ใช่พลัง
เป็นกล้ามเนื้อที่ฝึกมาเพื่อ “หยุด”
ลู่เฉินถอย
ส้นเท้าชนขอบถนน
ด้านหลัง—
เด็กสองคนยืนอยู่
ตาเบิกกว้าง
เขาหยุดทันที
และในจังหวะนั้น
ดาบอีกเล่มแทงเข้า
ปลายคมเสียบผ่านไหล่
เลือดพุ่ง
คนรอบข้างกรีดร้อง
แตกตื่น
ไม่มีใครเห็นว่า
เขาหยุดเพราะอะไร
ลู่เฉินกัดฟัน
ชีพอสูรในอกขยับ
ไม่ดัน
ไม่ปะทุ
มันรอ
เขาไม่เปิดพลัง
เขาใช้ร่าง
ศอกซ้ายกระแทกคาง
เสียงฟันกระแทกดังกรอด
ร่างหนึ่งล้ม
หมัดขวาอัดใส่หน้าอกอีกคน
เสียงกระดูกยุบ
ร่างปลิวชนกำแพง
แต่ทันทีที่เขาขยับแรง
เด็กด้านหลังสะดุด
ล้ม
หัวฟาดพื้น
เสียงดังทึบ
ลู่เฉินหันกลับ
หัวใจเหมือนถูกบีบ
เด็กไม่ตาย
แต่เลือดไหล
ร้องไห้
โลกอ้อมผลลัพธ์
อีกครั้ง
“ถอย!”
หนึ่งในพวกนั้นตะโกน
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะรู้ว่า
ตำแหน่งเริ่มผิด
พวกมันถอยพร้อมกัน
ไม่ไล่
ไม่ซ้ำ
เหมือนรู้ดีว่า
ยิ่งสู้ต่อ
ผลจะยิ่งกระจายไปโดนคนอื่น
ความเงียบกลับมา
ช้า
หนัก
ลู่เฉินยืนอยู่กลางถนน
เลือดไหลจากไหล่
จากต้นขา
จากมือ
แต่คนเจ็บรอบตัว
ไม่ใช่เขาคนเดียว
เสียงกะเผลกดังจากด้านหลัง
ใกล้
ชัด
“เห็นแล้วใช่ไหม”
เซิ่งอวี่หยุดยืนห่างครึ่งช่วงแขน
ไม่ใกล้
ไม่ไกล
“ถ้าเจ้าเปิดพลัง”
“เมืองจะพังเร็ว”
เขามองเด็กที่ถูกอุ้มออกไป
“ถ้าเจ้าไม่เปิด”
“เมืองจะใช้คนอื่นรับแทน”
ลู่เฉินหลับตา
ลมหายใจหนัก
สั่น
“นี่ไม่ใช่การลงโทษ”
เซิ่งอวี่พูด
“นี่คือการจัดตำแหน่ง”
ลู่เฉินลืมตา
มองถนน
มองผู้คน
มองเลือดที่ไม่ควรมีเจ้าของ
เขาถอยหนึ่งก้าว
แรงหน่วงคลาย
เสียงเมืองกลับมา
เหมือนโลกหายใจโล่งขึ้น
ลู่เฉินหันหลัง
เดินออกจากพื้นที่นั้น
ไม่ใช่เพราะแพ้
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะเขาเข้าใจแล้วว่า
ถ้ายังยืนอยู่ตรงกลาง
ทุกหมัดของเขา
จะถูกคิดราคา
ด้วยชีวิตของคนอื่น
และถ้าเขาจะสู้ต่อไป
เขาต้องสู้
ในที่ที่ไม่มีใคร
ต้องรับผลแทนเขาอีก