เป่าเป้ยพยายามรวบรวมสติหลังตื่นขึ้น แล้วพบว่าปู่หลินได้ส่งเธอมารวมดวงจิตและย้อนเวลามาแล้ว เธอรู้สึกถึงกลิ่นอับและกลิ่นเหม็น บนเตียงข้างที่นอนของเธอมีเด็กคนหนึ่งนอนอยู่ เธอพยุงตัวเองเพื่อจะลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะหันมองไปรอบๆ ตัวอย่างสงสัย ในห้องแคบๆ มีเตียงนอนที่เธอนอนอยู่ มีตู้และชั้นว่างของเล็กๆ
"ที่นี่คือที่ไหนกัน ทำไมถึงมีกลิ่นอับแบบนี้" เป่าเป้ยนึกถึงความทรงจำของร่างนี้ก่อนจะผุดขึ้นมา เธอมีชื่อว่า'หลินเฟยจิน'เป็สะใภ้สามของบ้านิ แต่งงานมาได้สามปีมีลูกชายมาแล้วหนึ่งคนกับ'ิซีฮัน' ชื่อว่า'ิซีซวน' ที่สำคัญเป็การแต่งงานที่มีความ้าของเธอฝ่ายเดียวซึ่งเธอใช้วิธีการวิ่งไปแล้วทำทีเป็สะดุดก้อนหินแล้วล้มลงในอ้อมกอดเขา แต่ฝ่ายชายหลังจากผ่านคืนเข้าหอได้สองวันเขาก็รีบกลับค่ายทหาร นั้นจึงทำให้แม่สามีเกลียดเธอมาก เพราะเธอแต่งเข้ามาด้วยการที่อีกฝ่ายต้องรับผิดชอบในชื่อเสียงของเธอ อีกอย่างแม่สามีก็ว่างแผนจะให้ิซีฮันหรือลูกสามของนางแต่กับหลานสาวอีกหมู่บ้าน
ในความทรงจำนั้นเฟยจินจะไม่ถูกกับแม่สามีเท่าไหร่ด้วยที่นางเป็คนเกียจคร้านงานบ้านไม่ทำ ลงทำงานนาแลกแต้มก็ไม่เอา เลยทำให้ทะเลาะกับแม่สามีเป็ประจำ อีกอย่างแม่สามีเป็คนแก่ตัวและรักลูกไม่เท่ากันอย่างมาก เกลียดซีฮันและลูกคนรองอย่างกับอะไรดี แต่กับรักลูกชายคนโตและลูกสาวคนเล็กจนจะยกให้ทุกอย่าง ดีที่ว่าเงินเดือนสามีส่งมาแยกเป็สองส่วนทั้งของพ่อแม่เขาและของเธอไม่งั้นเฟยจินคนเก่าคงไม่ยอม เธอพยายามที่จะค้นหาความทรงจำที่เกี่ยวกับซีฮันและลูก แต่เธอก็เห็นเพียงภาพลางๆเท่านั้น ซีฮันและลูกแทบไม่มีความชัดเจนในความทรงจำนี้เลย
เธอหันมองเด็กที่นอนอยู่คนนี้คงจะเป็ลูกเธอสินะ เธอเอามือมาลูบคลำเด็กน้อยคนนี้จนเธอรู้สึกว่าเขาดูผอมแห้งไม่สมวัยของเขาเลย เฟยจินคนเก่าคงจะไม่ได้ใส่ใจเขามากนัก เหมือนมีแค่ิัที่หุ้มกระดูกไว้เท่านั้น เธอนั่งลูบหัวลูกชายไปสักพักก่อนคิดถึงเื่ที่ปู่หลินบอกว่าคนในฝันรอเธออยู่ที่นี้ จะใช่เขาสองคนนี้หรือเปล่า
"น้ำ ขอน้ำหน่อย" อ้ะ! เสียงแหบแห้งของผู้ชายคนหนึ่งที่ดังมาจากข้างเตียงของอีกฟาก เธอได้แต่ชะโงกหน้าไปมองทั้งตัวเขามีแต่กลิ่นเหม็นอับพวกนี้อีก ผมเผ้ารกรุงรังไหนจะเสื้อผ้าลายทหารที่ดูเก่าหรือว่าเขาจะเป็สามีของร่างนี้
แต่ว่าให้ตายสิ หลินเฟยจินเธอเป็คนแบบไหนกันที่ปล่อยให้สามีนอนเป็ซากศพแบบนี้ แล้วไหนจะลูกชายที่นอนผอมแห้งนั้นอีก แต่ไม่เป็ไรในเมื่อเธอย้อนมาเธอจะดูแลลูกผัวเธอเอง
"อะน้ำ ค่อยๆนะ" ด้วยความที่มันมืดเธอจึงดึงแก้วน้ำในมิติออกมาให้เขา เฟยจินสำรวจผู้ชายตรงหน้าดีๆทำให้รู้ว่าเขาาเ็กลับมา
"ขอบคุณ" เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้จะลุกมาเอาน้ำให้เขา เพราะั้แ่ที่โดนยิงกลับมาและข้อเท้าที่ผิดรูปทำให้เดินได้ลำบากแล้วได้ออกจากทหารก็มีแต่ลูกวัย2ขวบ ค่อยดูแลเขา ส่วนเธอก็เอาแต่แต่งตัวออกจากบ้านและด่าทอเขากับลูกร้องเรียกแต่จะหย่ากับเขา เพราะไม่อยากดูแลคนพิการ
"เอ่อ.. ขอโทษที่ดูแลคุณไม่ดีเลย" เธอได้แต่ก้มหน้าลงและพูดขอโทษออกไป เพราะเธอรู้สึกผิดกับเขาและลูก เพราะเธอและเฟยจินคนเก่าคือดวงจิตเดี๋ยวกัน ยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดที่ทิ้งเขาไว้ในสภาพนี้
ชายหนุ่มได้ยินคำขอโทษก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว เขาได้แต่พยักหน้ารับเท่านั้น ชายหนุ่มได้แต่จิบน้ำประทังความหิวเพราะตั้งที่กลับมาพ่อและแม่ก็ไม่ได้สนใจมาดูแลเขา มีเพียงมาถามหาเงินชดเชยที่เขาาเ็มาเท่านั้น แล้วทุกวันมีแต่เสียงด่าทอมากมายจากพ่อและแม่เท่านั้น ทำให้เขาเสียใจทุกครั้งที่ได้ยิน
"เฮ้ออ.." เธอก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาดี เพราะเธอกับเขาตอนนี้ก็เหมือนคนแปลกหน้ากันอยู่ดี ตอนนี้ฟ้าเริ่มสว่างแล้วเธอคิดว่าเขาคงรู้สึกหิว
"คุณลุกขึ้นนั่งเตียงเองได้ไหม หิวหรือเปล่าฟ้าเริ่มสว่างแล้วฉันจะไปหาอะไรมาให้กิน" เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการาเ็ของเขาเลย
"ได้.." เสียงที่ติดจะเ็าของเขาและสายตาที่มองเธอด้วยความไม่ไว้ใจ เธอเข้าไปช่วยพยุงเขาขึ้นนั่งบนเตียงก่อนที่จะเดินออกจากห้อง
ซีฮันได้แต่มองตามหลังเฟยจินที่เดินออกไปด้วยความสงสัยและความรู้สึกที่แปลกไป เมื่อวานที่เธอกลับมาที่บ้านของเขา เขาได้ยินเสียงที่เธอทะเลาะกับแม่ว่าจะหย่า และจะไม่ดูแลคนพิการเช่นเขาและลูกให้เป็ภาระ เธอจะเดินเข้ามาในห้องและมองเขาด้วยสายตาที่เหยียดหยามและเดินข้ามเขาไปเก็บเสื้อผ้าต่างๆ ก่อนที่เธอจะนอนหลับไป แล้วเธอก็ตื่นมาทำดีกลับเขาเพื่ออะไรกัน
ในปีนี้คล้ายๆว่าจะเป็ปี 1982 เธออยู่ในมณฑลยูนนาน เมืองเป่าซาน อำเภอหลงหลิน หมู่บ้านหนานอัน เป็หมู่บ้านที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยป่าไม้และลำธาร เป็หมู่บ้านขนาดใหญ่ มี300กว่าหลังคาเรือน เธอเดินสำรวจรอบๆบ้านเพราะตอนนี้ยังไม่มีใครตื่นขึ้นมา เธอได้แต่สงสัยว่าทำไมพ่อแม่สามีไม่มีใครมาดูแลสามีเธอเลย ทั้งที่เขากลับบ้านมาจะ4วันแล้ว แต่ยังอยู่ในสภาพนั้น ไม่ตายก็ดีเท่าไหร่แล้ว แต่เธอก็ได้แต่คิด แต่ก็นะขนาดเฟยจินคนเก่าที่เป็ภรรยาเขายังคิดจะขอหย่าแล้วหนีไปอยู่ที่อื่นเลยหลังจากที่เห็นว่าเขาโดนอุ้มลงรถในวันนั้น แล้วจะนับอะไรได้กับพ่อแม่สามีที่รักลูกไม่เท่ากัน เธอดึงถุงโจ๊กออกมาจากมิติกำลังเทใส่ถ้วย พอดีกับที่สะใภ้รองออกมาทำอาหารเช้า
"สะใภ้สามมาทำอะไรในครัว มีอะไรให้ช่วยไหม" สะใภ้รองหรืออันซูลี่ถามออกมาเพราะรู้ว่าสะใภ้สามทำอาหารไม่เป็
"ไม่เป็ไรค่ะพี่สะใภ้รองของฉันเสร็จแแล้ว นี้เก็บเอาไว้ให้เด็กทั้งสองคนนะคะ" สะใภ้รองได้แต่ใที่สะใภ้สามยื่นไข่ให้เธอสองฟอง เพราะถึงแม้สะใภ้สามจะไม่ใช่คนแล้วร้ายมากนัก แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะหยิบยื่นอะไรให้คนอื่นแบบนี้
ส่วนเฟยจินนั้นหลังจากที่เดินออกมาก็อดสงสารสะใภ้รองไม่ได้ เพราะสะใภ้รองและลูกสาวคนโตของเธอเป็คนทำงานในบ้านทุกอย่าง เพราะสะใภ้ใหญ่ก็ถือว่าเป็สะใภ้รักก็ไม่จำเป็ต้องทำงานบ้าน เฟยจินนั้นเป็คนี้เีไม่ทำอยู่แล้ว เลยเป็หน้าที่สะใภ้รองและลูก
"คุณค่ะโจ๊กมาแล้วค่ะ" เธอเดินถือโจ๊กเข้ามา และกระติกน้ำเข้ามาก่อนปิดประตูให้เรียบร้อย เธอปล่อยให้เขานั่งทานข้าวเอง ก่อนที่เธอจะปลุกลูกชายมากินข้าว
"ซีซวนน้อยตื่นได้แล้วลูก" เธอปลุกเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและเขย่าร่างเล็กนั้นเบาๆ
"ฮะแม่ เดี๋ยวซวนซวนจะไปเอาข้าวมาให้ฮะ" เขาสะดุ้งตื่นจากการที่แม่ปลุกอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าแม่จะตี
เธอรีบดึงแขนลูกชายไว้เพราะเขาทำท่าจะรีบวิ่งออกจากห้องเพื่อไปเอาข้าวมาให้เธอ เพราะเด็กน้อยทำแบบนี้ประจำ ถ้าไม่ทำเขาก็จะถูกเฟยจินคนเก่าตี หรือด่าทอ
"ไม่ใช่ลูก แม่ปลุกลูกมาเพื่อกินข้าว เดี๋ยวคนอื่นจะมาเห็นก่อน"
"จริงหรอฮะ" เด็กน้อยเคียงคอถามด้วยความไม่เข้าใจ เพราะแม่ไม่เคยปลุกเขามากินข้าวเลยสักครั้ง
"ซวนซวนกินเองได้ไหมแม่จะรีบป้อนพ่อ ก่อนย่าจะตื่นขึ้นมา" เฟยจินรู้ถึงแม้ซีซวนจะพึ่งสองขวบพูดก็ยังไม่ชัด แต่เขาเป็คนดูและซีฮันตลอดสี่วันที่ผ่านมา ถือว่าลูกเธอก็เก่งเกินตัวเหมือนกัน
"ได้ฮะ ชวนชวนจินได้" เ้าก้อนแห้งได้แต่ตักโจ๊กเข้าปากอย่างมีความสุข
มาค่ะ ฉันป้อนคุณเอง" เธอตักโจ๊กเพื่อที่จะป้อน แรกๆเขาทำท่าลังเลว่าไม่กิน เธอเลยจ้องเขาจนเขาอ้าปากรับช้อนโจ๊ก ทานไปเรื่อยสองพ่อลูกก็พากันทานจนหมด เธอปล่อยให้เขานั่งเล่นกับลูก ก่อนที่เธอจะหันมาทานข้าวของตัวเอง ก่อนจะจะเดินทำท่าเอาถ้วยออกมาเก็บข้างนอก
"คุณมียามาด้วยหรือเปล่าคะ"
"ผมว่าคุณแทนตัวเองแบบปกติก็ได้"
"ค่ะพี่ แล้วพี่มียามาด้วยไหม" เขาพยักหน้า
"อยู่ในกระเป๋าใต้เตียงครับ" เธอก้มหยิบกระเป๋าใต้เตียงออกมาเพื่อจะหายาให้เขา แต่ก็มีเพียงยาสองชนิดเท่านั้น คือยาแก้ปวดและแก้อักเสบเท่านั้น เธอยืนให้เขาพร้อมกับน้ำดื่ม
ปังๆๆๆๆๆ
ปังๆๆๆๆๆๆ
"เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะสะใภ้สาม" เสียงทุบประตูที่ดังลั่นบ้านตามมาด้วยเสียงของแม่สามี
"มีอะไรคะแม่" เฟยจินเดินมาเปิดประตูแต่ไม่ได้เปิดกว้างให้เห็นถึงข้างใน แต่แม่สามีกับดันประตูแล้วพาทุกคนเดินเข้ามาในห้องของเธอ
"ฉันจะให้พวกแกแยกบ้าน และออกไปจากบ้านของฉันสะ" เฟยจินตาโตก่อนจะหันมองสามีที่นั่งอยู่บนเตียง
"นี้มันอะไรกันครับแม่" ิซีฮันที่ได้ยินแม่บอกให้แยกบ้านและเก็บของออกไปก็ได้แต่เสียความรู้สึก เขารู้ว่าแม่เกลียดเขามาตลอด เขายอมเสี่ยงชีวิตไปเป็ทหารเพื่อส่งเงินกลับบ้านหวังให้แม่เห็นเขาเป็ลูกบ้าง แต่ทำไมแม่ถึงยังเกลียดเขา แยกเขาออกจากบ้านทั้งที่าเ็แบบนี้
"ฉันไม่้าเลี้ยงพวกไร้ประโยชน์แบบพวกแก่หรอก ตอนนี้แกก็การเป็คนพิการแล้วไม่สามารถกลับไปเป็ทหาร ได้แกก็ควรแยกออกไปอยู่ที่อื่นเลยนะ สะใภ้ใหญ่ไปตามผู้นำหมู่บ้านและเลขาหมู่บ้านมาเลย ส่วนพวกแกเก็บของแล้วออกไปโถงบ้าน" และแม่สามีกับพี่สะใภ้ใหญ่ก็พากันเดินออกไป ซีฮันได้แต่หลับลงด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะหันมองเฟยจินและลูกชายอีกครั้ง
"คุณยังอยากหย่าอยู่ไหมเฟยจิน ผมจะหย่าให้คุณ"
"ไม่! ฉันไม่หย่า" เฟยจินรีบตอบออกไป ทั้งที่เธอพึ่งเจอเขาได้ไม่ถึงวัน แต่เธอกับรู้สึกเห็นใจกับการที่เขามีครอบครัวแบบนี้ เขาอาจจะเป็คนที่เธอฝันเห็นก็ได้
"แล้วพวกเธอจะพากันไปอยู่ที่ไหน" พี่รองหรือิห่าวหรานและสะใภ้รองอันซูลี่ที่ยังอยู่ในห้องถามด้วยความเป็ห่วง เพราะเขาเองก็เหมือนกับซีฮันที่เป็ลูกชังของแม่
"ฉันจะพาพี่ซีฮันและซวนซวนกลับบ้านเดิมฉันที่ปลายตีนเขาอีกฟากหมู่บ้านค่ะ ฉันฝากพี่สามีไปตามพี่ใหญ่กลับพ่อที่บ้านเดิมให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ"
"งั้นพี่รองกลับพี่สะใภ้รองออกไปก่อนนะ" เธอลงมือเก็บเสื้อผ้าที่มีเพียงไม่กี่ชิ้นลงในกระเป๋าทหารของสามี เพราะเธอจะเอาไปกระเป๋าใบเดียวเท่านั้น เธอยังมีของอยู่ในมิติมากมาย
473
![เทพยุทธ์ขมังเวทย์[ปลดอ่านฟรีทุก7วัน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1767863715_38162588.webp)
