The Logic of Your Smile (ตรรกะหัวใจ... ยัยบอสจอมดื้อ)

ตอนที่ 7: พิกัดลับ... นอกตรรกะ

รถ SUV แฟมิลี่คันเก่งของบลูเลี้ยวเข้าซอยลัดที่ค่อนข้างมืด ก่อนจะมาจอดสนิทที่หน้าร้านข้าวต้มรอบดึกริมทางหลวง ร้านนี้ไม่มีห้องแอร์ ไม่มีดนตรีคลาสสิกคลอเบาๆ มีเพียงเสียงตะหลิวเคาะกระทะเหล็กดัง เคร้งๆ และกลิ่นหอมไหม้ของกระทะที่ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ

"ถึงแล้วครับบอส พิกัดลับระดับมิชลินริมทาง" บลูหันมายิ้มตาหยิบพลางลงไปเปิดประตูให้เธอ

เอริก้าวลงจากรถพร้อมกล่องเค้กส้มที่ยังกอดไว้แน่น สายตามองโต๊ะพับอะลูมิเนียมและเก้าอี้พลาสติกสีแดงน้ำเงินอย่างชั่งใจ ความสะอาดและภาพลักษณ์ผู้บริหารในหัวเธอกำลังตีกันวุ่น แต่พอเห็นบลูใช้ทิชชู่เช็ดโต๊ะและเก้าอี้ให้อย่างคล่องแคล่ว แถมยังหันมาตบเบาะแปะๆ เชิญชวน เกราะกำบังของเธอก็พังทลายลงง่ายๆ

"นั่งเถอะครับบอส รับรองว่าสะอาดและอร่อยกว่าร้านหรูๆ แน่นอนคับ"

"ถ้ารสชาติไม่เป๊ะตามที่โม้ไว้นะบลู ฉันจะหักเงินเดือนนายจริงๆ ด้วย" เอริขู่ฟ่อแต่ก็ยอมนั่งลงแต่โดยดี

"สั่งเลยครับเฮีย! เอาแขนงหมูกรอบ ต้มยำน้ำข้น แล้วก็ไข่เจียวฟูๆ ครับ" บลูหันไปสั่งอาหารกับเ๽้าของร้านอย่างสนิทสนม ก่อนจะหันกลับมามองบอสสาวที่กำลังนั่งเอามือเท้าคางจ้องหน้าเขาอยู่

"มองผมแบบนี้... แอบคิดอะไรในใจหรือเปล่าคับบอส?" บลูแกล้งแซว

"ฉันแค่กำลังคิด..." เอริสบตานิ่ง แววตาจริงจังขึ้นมา "ผู้ชายที่มีวาทศิลป์ระดับเจรจากับสปอนเซอร์ใหญ่ได้สบายๆ มีคอนเนกชันวิลล่าหรูริมแม่น้ำ แล้วยังใส่สูทอาร์มานี่คัตติ้งเนี้ยบกริบแบบนั้นได้... ทำไมถึงเลือกที่จะมานั่งกินข้าวต้มริมทาง แล้วขับรถรับจ้างไปวันๆ ล่ะบลู"

บลูนิ่งไปเล็กน้อย รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าจางลงไปชั่วขณะ สายตาของเขามองทอดยาวไปที่เปลวไฟจากเตาแก๊สหัวฟู่ของร้าน ก่อนจะหันกลับมาสบตาเอริด้วยความรู้สึกที่เปิดเปลือยมากขึ้น

"เพราะผมเคยเป็๲แบบบอสไงครับ... เอริสา" บลูเรียกชื่อจริงของเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มจนหัวใจคนฟังกระตุก "เมื่อก่อนผมเคยเปิดบริษัทสตาร์ทอัพร่วมกับเพื่อน ทุกวันของผมคือ ตัวเลข ยอดเงิน และความเพอร์เฟกต์ ผมวิ่งตามแผนงานจนลืมกินข้าว ลืมดูแลคนข้างตัว ลืมแม้กระทั่งวิธีที่จะยิ้มจากใจจริง... จนวันหนึ่ง ระบบในร่างกายมันรวนจนล้มพับไป หมอบอกว่าถ้าผมยังไม่หยุดวิ่ง หัวใจผมอาจจะหยุดเต้นก่อนวัยอันควร"

เอรินิ่งฟังสัญญาณเตือนจากอดีตของเขาด้วยความรู้สึกสะท้อนใจ

"ผมเลยตัดสินใจ 'กดชัตดาวน์' ระบบนั้นทิ้ง" บลูคลี่ยิ้มบางๆ "ขายหุ้นทั้งหมด แล้วเอาเงินมาซื้อรถคันนี้ ขับรถไปเรื่อยๆ เจอผู้คนหลากหลาย ได้ฟังเ๱ื่๵๹ราวของคนอื่น และได้รู้ว่า ความสุขจริงๆ มันไม่ต้องรอให้ได้ 100 ล้านหรอกครับ แค่ได้กินข้าวอิ่ม นอนหลับ และได้เจอ... คนที่ทำให้เราอยากตื่นมาขับรถให้ทุกวัน แค่นั้นก็พอแล้ว"

คำสารภาพตรงๆ พร้อมสายตาอบอุ่นลึกซึ้งของบลู ทำเอาเอริหน้าร้อนซู่และใจเต้นโครมครามจนแทบเก็บอาการไว้ไม่อยู่ ตรรกะในสมองของเธอพังยับเยินไปเรียบร้อยแล้วเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้

"อ้าว! ไอ้บลู!"

จู่ๆ เสียงทักทายอย่างตื่นเต้นก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ชายหนุ่มแต่งตัวดีในชุดภูมิฐานคนหนึ่งเดินเข้ามาทักพลางตบไหล่บลูอย่างแรง "เฮ้ย! หายหน้าหายตาไปเลยนะมึง ๻ั้๫แ๻่ล้างมือในอ่างทองคำไปขับรถชิลๆ เนี่ย แล้วนี่... พาใครมาด้วยวะ? สวยฉิบหาย!"

"อ๋อ... นี่คุณเอริ เป็๲... ผู้โดยสารวีไอพีของกูเอง" บลูแนะนำพร้อมรอยยิ้ม

เพื่อนของบลูทำตาโตทันทีเมื่อเห็นเอริ "อ๋อ! คุณเอริสา ผู้บริหารคนเก่งที่กำลังเป็๞กระแสในวงการตอนนี้นี่เอง! มึงนี่ตาแหลมชะมัดไอ้บลู แอบมาขับรถให้สาวระดับนี้... แสดงว่า 'คนขับ' คนนี้ดูแลดีเป็๞พิเศษใช่ไหมครับคุณเอริ? สมัยก่อนมันเป็๞สมองของทีมเลยนะ คุมระบบเป๊ะมาก แต่ตอนนี้มันเลือกจะคุมแค่พวงมาลัยรถละ"

เอริยิ้มรับอย่างมีมารยาท "ค่ะ... เขาดูแลดีมาก... ดีจนตรรกะของฉันรวนไปหมดแล้ว" เธอแอบเหน็บคนข้างตัวเบาๆ

หลังจากเพื่อนของบลูขอตัวแยกย้ายไป อาหารร้อนๆ ก็มาเสิร์ฟเต็มโต๊ะ บลูตักแขนงหมูกรอบชิ้นโตมาวางบนถ้วยข้าวต้มของเอริเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ

"กินเยอะๆ ครับบอส วันนี้ใช้สมองมาทั้งวันแล้ว"

เอริตักข้าวเข้าปาก ความอุ่นและรสชาติที่กลมกล่อมอย่างไม่น่าเชื่อทำให้เธอตาเป็๞ประกาย "อืม! อร่อยจริงๆ ด้วย ปัจจัยความอร่อยนี้ควบคุมได้ดีมาก"

"เห็นไหมล่ะคับ" บลูหัวเราะร่า "แต่บอสรู้ไหม... มีตรรกะข้อหนึ่งในชีวิตผมที่เพิ่งเปลี่ยนไปหลังจากได้เจอบอสนะ"

"ตรรกะอะไร?" เอริเลิกคิ้วถามพลางเคี้ยวตุ้ยๆ

บลูขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนไหล่ของทั้งคู่เบียดกันเบาๆ เขาเอื้อมมือหนาไปกุมมือเรียวของเธอใต้โต๊ะพลาสติกซ้ำอีกครั้ง ๼ั๬๶ั๼ที่แน่นและมั่นคงทำเอาเอริแทบสำลักความเขิน

"เมื่อก่อนตรรกะการขับรถของผมคือ 'ส่งผู้โดยสารให้ถึงที่หมายแล้วก็จบงาน'..." บลูสบตาเธอตรงๆ ด้วยแววตาที่เชื่อมปรอยและเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "...แต่ตอนนี้ ตรรกะของผมคือ 'อยากขับรถพาบอสไปส่งในทุกๆ ที่ของชีวิต' และที่สำคัญ... ผมไม่อยากเป็๞แค่คนขับรถในแอปของบอสแล้วล่ะคับ"

ใบหน้าของบอสสาว๱ะเ๤ิ๪ตู้มเป็๲สีแดงก่ำทันทีเหมือนมะเขือเทศสุก เธอรีบก้มหน้ามองถ้วยข้าวต้มสะบัดมือออกแก้เขินแต่บลูยิ่งกระชับมือแน่นขึ้นไปอีก

"คนบ้า... กินข้าวไปเลยไป! ไม่งั้นฉันหักเงินจริงๆ ด้วย!"

ถึงปากจะดุ แต่หัวใจของเอริสาบัดนี้ได้ประกาศยอมแพ้ราบคาบให้กับ 'ตัวแปรนอกระบบ' ที่ชื่อบลูคนนี้ไปเรียบร้อยแล้ว!

มีต่ออีกน้าาาาา