ริมฝีปากอิ่มถูกเขาตะโบมจูบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับหนักหน่วงกว่าเดิม เขาดึงรั้งเกี่ยวพันลิ้นนางดูดดึงราวกับของหวาน
“หยุด..ข้าบอกให้หยุดไง” กู่อี้หานไม่ฟังเสียงนางไม่พอยังไล้มือหนาบีบคลึงสะโผกผายของนาง
“ในเมื่อเ้าไม่ถือสา ข้าก็ไม่เกรงใจเ้าเช่นกัน...” กู่อี้หานสบถเสียงเข็งก่อนจะจับตัวพลิกนอนลงอีกครั้ง ร่างเปื่อยเปล่าที่แดงเป็จ้ำจากการที่เขาตะโบมจูบไปทั่ว สองเต้ากระเพื่อมกระตุ้นความรู้สึกกระสันให้เขาอีกครั้งแม้ฤทธิ์ยาดูเหมือนจะหมดฤทธิ์แต่ภายในกายเขากับร้อนรุมดั่งไฟปรารถนาที่สุมร้อนขึ้น เขากดริมฝีปากตนเองลงฝีปากอิ่มของนางอีกครั้ง ฝ่ามือหนาดึงรั้งท้ายทอยไว้ราวกับกลัวหลุดออก ลิ้นร้อนกดเข้าช่องปากเล็ก ๆ ตลัดเกี่ยวดูดลิ้นเรียวเล็กจนนางแทบหายใจไม่ออก หลี่เยี่ยนฟางพยายามดันตัวเขาออก กู่อี้หานรู้สึกกระหายในอารมณ์ตัณหาราวกับสัตว์ป่าแม้ตัวเขาเองจะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกกับสตรีผู้นี้นัก ฝ่ามือเคล้นคลึงสองเต้าก่อนจะจับเอวบางยกขึ้นแท่งหยกที่แข็งชี้กระดกไปมารีบกดลงกลางร่องสวาทที่ยังมีน้ำเมื่อกขาวขุ่นของเขาอาบอยู่สะโพกสอบควบขย่มแรงกว่าครั้งแรก
“อร๊ะ..!!เ้ากล้าตอดรัดข้างั้นรึ” กู่อี้หานขย่มกระแทกเข้าออกดังสัตว์ป่าที่หิวโหยขณะช่องสวาทนางตอดรัดไม่หยุด หลี่เยี่ยนฟางเองก็สติหลุดลอย นางรู้สึกเกร็งเสียวจนเป็ก้อนจุดเต็มมวนท้อง แท่งหยกเขาช่างลำใหญ่ยิ่งกระแทกรุนแรงยิ่งทำให้นางเสียวกระสันทุกครั้ง กู่อี้หานจับตัวนางคว่ำลงกับพื้นที่นอนนุ่มกดสอดแท่งหยกลำใหญ่จากด้านหลังนาง พร้อมระรัวสะโพกขย่มไม่ยั้ง มือหนารวมดึงเส้นผมสลวยที่สยายปกแผ่นหลังขาว ๆ พร้อมจังหวะดึงออกแล้วกระแทกเข้าออกสุดลำ ร่างแกร่งโน้มตัวเพื่อผ่อนแรงลงแนบแผ่นหลังมือหนาบีบเค้นอกอวบเล่นเพื่อขจัดความเสียวกระสัน น้ำรักขุ่นเหลวไหลกระฉอกล้นจากร่องนาง แต่ก็ยังมิคลายความอยากกระหายได้สะโพกสอบรัวเร็วราวหื่นกระหาย อกอิ่มกระเพื่อมเป็จังหวะ รอยฟันที่ขบเม้มทำให้ผิวขาวราวหิมะของนางเป็รอยแดงถึงกระนั้น กู่อี้หานก็ไม่ออมแรงกลับอัดกระแทกจนเอวลอยยิ่งเร็วจังหวะแรง ๆ ความรู้สึกในกายเขาเหมือนกำลังเห็นปลายทางอยู่ตรงหน้าร่างหนากระตุกเกร็งก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักอีกสองสามรอบ ความอุ่นร้อนวาบ่ท้องน้อยหลี่เยี่ยนฟางรู้สึกหนึบชาไปทั่วร่าง กู่อี้หานทิ้งร่างกำยำตัวเองนอนราบกับที่นอนนุ่มความรู้สึกที่สุขสมอย่างไม่เคยได้ััมาก่อนวงแขนแกร่งโอบกอดร่างบางที่เต็มไปด้วยสายธารขาวขุ่นของเขา รอยจ้ำแดงๆ ที่ถูกขบกัดดูน่าอายหลี่เยี่ยนฟางซุกใบหน้านวลหลับตาพริมอยู่กับแผงอกกำยำ
ฮ่าวหรานเฝ้ารอการปรากฏกายของนายหนุ่มแต่ก็ไร้วี่แวว เขารู้สึกกังวลเพราะนอกจากความเงียบสงบภายในจวนจะดูเงียบราวไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นแต่กู่อี้หานได้บอกเขาว่าหากเกิดสิ่งใดขึ้นกับเขาให้รีบทูลองค์รัชทายาททันที ฮ่าวหรานไม่แน่ใจว่าตอนนี้กู่อี้หานจะเป็เยี่ยงไร แต่หาก กู่อี้หานถูกแม่ทัพหลี่จับตัวไว้ขณะที่เขากำลังแอบลักลอบเข้าเรือนคุณ หนูหลี่เกรงว่าคงต้องเป็เื่ใหญ่แน่ ฮ่าวหรานไม่รอเวลาอีกต่อไปเขารีบกลับวังหลวงเพื่อรายงานที่กู่อี้หานหายเข้าไปในจวนแม่ทัพหลี่เพื่อขอความช่วยเหลือจากกู่อี้เฉิน
“ถวายบังคมไท่จื่อ”
“ฮ่าวหราน..เ้ามาพบข้าก่อนเสียงนกร้องมีเหตุอันใดกัน” กู่อี้เฉินมอง แววตาคนตรงหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลใจ หากไม่ใช่เื่ใหญ่จริงฮ่าวหรานที่รู้กฎระเบียบวังหลวงอย่างดีย่อมไม่มาหาเขาั้แ่ยามอิ๋นเสียเป็แน่
“ทูลฝ่าา....ซื่อจื่อและกระหม่อมพยายามติดตามคุณชายเฉิงไปยังหอแดงหมื่นบุปผาแต่พลาดที่คนของคุณชายเห็นเสียก่อนจึงรีบออกมา แต่ซื่อจื่อตั้งใจจะตามสืบต่อเพราะคุณหนูหลี่น่าสงสัย นางคบค้าสมาคมกับคุณชายเฉิงทำให้ซื่อจื่อแอบเข้าไปในจวนแม่ทัพเพื่อพบคุณหนูหลี่ั้แ่ยามจื่อ เพลานี้ยังไม่กลับออกมากระหม่อมเกรงว่า” ฮ่าวหรานก้มหน้าลงเขาไม่กล้าคิดว่ากู่อี้หานจะเสียท่าถูกแม่ทัพจับได้เป็แน่
“ซื่อจื่อประมาทเกินไปแล้ว เ้าก็รู้ว่าเวรยามจวนแม่ทัพนั่นแ่าเสียยิ่งกระไรแม้เขาจะได้ร่ำเรียนวิชาจากแม่ทัพหลี่มาจนหมดแต่ก็ไม่น่ากล้าบุกคนเดียวเช่นนั้น” กู่อี้เฉินเดินกลับมาที่โต๊ะทรงงานก่อนแววตาจับจ้องไปยังเปลวไฟตรงหน้าราวใช้ความคิด
“......” ฮ่าวหราน
“รออีกชั่วยาม หากซื่อจื่อยังไม่กลับมาข้าจะไปจวนแม่ทัพหลี่เอง” ฮ่าวหรานพยักหน้ารับพร้อมใช้วิชาตัวเบาะโออกไป
กู่อี้เฉินรอจนครบชั่วยามก็เห็นว่ากู่อี้หานยังไม่กลับออกมาจากจวนแม่ทัพหลี จึงสั่งให้เซินกงกงเตรียมรถม้าให้กับเขาเพราะจะเดินทางไปจวนแม่ทัพหลี่ในยามนี้ หากรอเป็เวลานานหากกู่อี้หานถูกจับตัวไว้จริงคงเป็เื่ใหญ่ กู่อี้เฉินก้าวลงรถม้าอย่างช้า ๆ แม่ทัพหลี่ิเจ๋อเห็นรถม้าที่มีตราประจำราชวงศ์หยุดอยู่หน้าจวนก็รู้ได้ทันทีว่าผู้มาเยือนคือใคร
“ถวายพระพรไท่จื่อ” แม่ทัพหลี่ิเจ๋อก้มศีรษะลง
“ลุกขึ้นเถิดท่านแม่ทัพ ที่เปิ่นหวางมาในยามนี้ก็เพื่อจะมาพูดคุยเื่ที่ซื่อจื่อเสียมารยาท” กู่อี้เฉินจ้องแววตาชายแก่ตรงหน้า หากแต่แววตานั่นกับดูงุนงงกับสิ่งที่เขาเอ่ย ยิ่งสร้างความแปลกใจให้กับเขา
“ไท่จื่อหมายถึงเื่อะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ” กู่อี้เฉินมองตาหลี่ิเจ๋อก่อนจะเดาทาง ‘แสดงว่าแม่ทัพหลี่ไม่รู้เื่ที่อี้หานบุกเข้าจวนตนเอง’
“ว้ายย!! คุณหนู” ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะเอ่ยอะไรได้มากว่านี้เสียงสาวใช้จากเรือนหลังใหญ่ท้ายจวนดังขึ้น กู่อี้เฉินลุกออกจากศาลาไปยังต้นเสียอย่างรวดเร็วพอ ๆ กับแม่ทัพหลี่ที่ตอนนี้ก็หยุดยืนหน้าเรือนบุตรสาวคนโตที่กำลังนอนกกกอดกับบุรุษหนึ่ง แผ่นหลังเผยโชว์มัดกร้ามกำยำ เสียงผู้คนที่ดังทำให้ร่างสูงตื่นจากพะวัง เรือนผมดำขลับปกใบหน้านวลเขาค่อย ๆ เกลี่ยมันออกก่อนจะบรรจงจูบลงนวลแก้มขาว ๆ ของนาง
“ซื่อจื่อ?” แม่ทัพหลี่ิเจ๋อเอ่ยเรียกทันทีที่เห็นใบหน้าของบุรุษผู้นั้น กู้อี้หานที่ได้ยินก็สะดุ้งหันมอง
“ไท่จื่อ?” หัวใจเขาเต้นแรงก่อนจะได้สติรีบนำผ้าห่มมาคลุมกายสตรีที่นอนด้านข้าง
หลังจากที่เขาและนางได้จัดการตนเองให้เรียบร้อย กู่อี้หาน และหลี่เยี่ยนฟางก็มาที่เรือนรับแขกใบหน้าแม่ทัพหลี่ิเจ๋อดูเคร่งขรึมมากขึ้นกว่าเดิม ฮูหยินเอกได้แต่เอาพัดโบกใบหน้าตนเองที่กำลังแดงก่ำไปด้วยอารมณ์โกรธนางอุตส่าอบรมทั้งกิริยามารยาที่สตรีพึงมีแต่บุตรสาวนางตอนนี้กลับทำร้ายสิ่งนั้นจนหมดสิ้น กู่อี้หานนั่งเงียบรอฟังสิ่งที่ แม่ทัพหลี่จะเอ่ย แต่ทุกคนก็เอาแต่จ้องหน้ากันไปมาหลี่เยี่ยนฟางที่นั่งอยู่กลางห้องก็เอ่ยขึ้น
“ท่านพ่อ...ลูกผิดไปแล้วได้โปรดลงโทษลูกเถิด จะขับไล่ลูกออกจากตระกูลก็ได้ลูกยอมรับผิดทุกอย่าง” หลี่เยี่ยนฟางเอ่ยขึ้นพร้อมคุกเข่าลงพื้นแข็ง ๆ นางคิดว่าหากออกจากตระกูลแล้วต่อไปนางก็มิต้องเกี่ยวข้องกับเื่ราวในเนื้อหาหลัก ดังนั้นนางก็คงรอดโทษตายได้ ที่สำคัญนางก็อยากได้ออกไปใช้ชีวิตที่อิสระเสียมากกว่าคุณหนูในจวนแม่ทัพนี่เสียด้วยซ้ำ
“เหลวไหล....เ้าเป็ถึงบุตรีของสกุลหลี่ทำไมถึงได้ทำเื่เหลวไหลเยี่ยงนี้” หลี่เยี่ยนฟางก้มหน้าราวยอมรับผิด เพราะแม้ในตอนแรกนางจะขัดขืนก็จริง แต่หลังจากนั้นนางเองก็ยอมรับว่าเป็เพราะอารมณ์อยากของตนเองด้วยเช่นกัน
“ไหน ๆ เื่ก็เกิดขึ้นแล้ว เช่นนั้นก็ให้คุณหนูหลี่แต่งเข้าจวนชินอ๋องเสีย” กู่อี้เฉินที่นั่งฟังสองพ่อลูกพูดคุยกันก็ยกข้อเสนอขึ้น
“แต่...”
“ไม่มีแต่คุณหนูหลี่ หากเ้าไม่แต่งเข้าจวนชินอ๋องมีแต่เ้าเท่านั้นที่เสียเปรียบ”
“เปิ่นหวางจะให้เสด็จพ่อมาแต่งเ้าเข้าจวนเป็พระชายาเอก เช่นนั้นข้าขอตัวอีกสามวันเกี้ยวรับเ้าสาวจะมารอเ้าหน้าจวนเตรียมตัวให้พร้อม” กู่อี้หานเอ่ยตัดบทก่อนจะยันร่างที่กำลังยังมาไม่เต็มที่ออกจากเรือนรับแขก เขารู้ดีถึงสิ่งที่จะเกิดเช่นนั้นเขาก็ช่วยให้เหลียงหนิงอันได้พ้นจากการถูกนางกลั่นแกล้งได้ส่วนหนึ่ง เพราะเขาจะกักตัวนางไว้ให้อยู่แต่ในเรือนพระชายามิให้ออกไปทำเื่อันตรายใดต่อเหลียงหนิงอัน
.....
ยามอิ๋น = เวลา่ั้แ่ ตีสามถึงตีห้า
699
