ตรีทิพยนิภารอฟังออสติน ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็ลูกค้ากิตติมศักดิ์ของโรงแรมอย่างตั้งอกตั้งใจ ที่ว่าเป็ลูกค้ากิตติมศักดิ์ก็เพราะ จากที่ได้ตรวจเช็คข้อมูลของชายหนุ่ม ก่อนที่จะขึ้นมาที่นี่ เธอพอว่าเขาได้จองห้องพักซูเปอร์วีไอพีห้องนี้ สำหรับพักอาศัยอยู่เป็แรมเดือนเลยทีเดียว
นั้นก็ไม่ใช่เื่ที่น่าสงสัยและแปลกใจแต่อย่างใด กับการที่ผู้ที่ค่อนข้างมีอิทธิพลมากอย่างเขา จะเข้าพักอาศัยอยู่ในโรงแรมเป็ระยะเวลานาน เพราะเธอรู้ว่าถึงยังไงเขาก็จ่ายได้สบายอยู่แล้ว แต่ที่เธอสงสัยและอดแปลกใจไม่ได้ ก็ตรงที่ทำไมเขาถึงเรียกชื่อของเธอได้คล่องอย่างนี้ และราวกับว่าเขารู้จักเธอยังไงยังงั้น ทั้งๆ ที่เธอนั้นแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า เธอไม่เคยรู้จักเขาก็ก่อนเลย
“จริงๆ แล้วทุกอย่างที่พนักงานทำ รวมทั้งห้องนี้ก็ไม่มีอะไรน่าตำหนิติเตียนหรอก ผมก็แค่อยากจะพบเจอ อยากจะรู้จัก และอยากจะพูดคุยกับคุณก็เท่านั้นเอง คุณภา!!”
ออสตินพูดไปก็ยิ้มอย่างมีเลศนัยไปด้วย ซึ่งคำเรียกขานประโยคหลัง ทำให้ตรีทิพยนิภาเบิกตากว้าง เพราะเธอถึงได้พบเจอกับเขา แล้วทำไมเขาถึงรู้ชื่อเล่นของเธอได้ล่ะ
“เอ่อ!! ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่าคะ?? เพราะฉันเหมือนจะรู้สึกว่า ฉันจำไม่ได้ว่าฉันเคยพบกับคุณมาก่อนน่ะค่ะ”
ตรีทิพยนิภายังคงยิ้มอย่างสุภาพ ถามออกไปน้ำเสียงสุภาพด้วยเหมือนกัน ที่ถามอย่างนั้นเพราะเธอสงสัยจริงๆ ว่าทำไมเขาถึงรู้ชื่อเล่นของเธอ
“หึหึหึ!!...... ทำไมถึงคิดว่าผมเคยรู้จักกับคุณมาก่อนล่ะ??”
ออสตินถามยอกย้อนกลับมา อย่างเป็การลองเชิง ซึ่งแท้ที่จริงแล้ว เขานั้นรู้จักผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้ และรู้จักอย่างละเอียดเลยทีเดียวล่ะ ก็เธอคนนี้ จะมาเป็สิทธิ์ขาดของเขาในอีกเร็วๆ นี้
“ก็คุณรู้จัดชื่อเล่นของฉัน ทั้งๆ ที่ฉันยังไม่ได้บอกชื่อเล่นของฉันให้คุณรับทราบมาก่อนเลย”
ตรีทิพยนิภายังคงพูดจาด้วยน้ำเสียงสุภาพเพราะพริ้งเสนาะหู ทั้งที่ภายในกายนั้นแทบอยากจะตะคอกใส่หน้าอยู่แล้ว เพราะเริ่มจะฉุนโกรธขึ้นมาบ้างแล้ว ที่ถูกกวนประสาน และที่อยู่ดีๆ ก็มาเจอกับเื่ไร้สาระอะไรแบบนี้ โดยทำราวกับว่าเธอมีเวลาว่าง ที่จะมาพูดคุยเื่ไร้สาระเล่นยังไงยังงั้น ทั้งที่งานของเธอก็รอเธอไปสะสางอยู่เต็มโต๊ะ
“เอาอย่างนี้สิ!! หากคุณอยากจะรู้ว่าทำไมผู้ถึงรู้จักชื่อเล่นของคุณได้ คุณก็ลองไปถามกับคุณกฤตการ บิดาของคุณลองดูสิ แล้วคุณจะรู้”
ออสตินหรี่ตามองใบหน้าสวยหวานซึ้ง ด้วยสายที่ทำให้คนถูกมองอ่านไม่ออก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงโทนเดิมอย่างไม่ยี่หระต่อสิ่งใด และไม่ยอมเผยความจริงออกมาให้ตรีทิพยนิภาได้รับรู้ด้วย
ตรีทิพยนิภาหุบยิ้ม เม้มปากบางอวบอิ่มเข้าหากันแน่น ขมวดคิ้วจนแทบจะผูกเป็โบ และเพิ่มระดับความไม่พอใจมากขึ้น แต่ด้วยหน้าที่ก็ต้องระงับอารมณ์เอาไว้ให้ได้ กับการถูกลูกค้าโยกโย้ กวนประสาทอย่างนี้ หากเกิดเธอฉุนขาด ต่อว่าลูกค้าจะทำให้โรงแรมเสียชื่อเอาได้
“ถ้าหากคุณไม่มีอะไรแล้ว งั้นฉันขอตัวไปทำงานก่อนก็แล้วกันนะคะ”
ตรีทิพยนิภาลุกขึ้นยืน เพราะคิดว่าก็ในเมื่อเขาไม่ได้มีคำตำหนิติเตียน หรือต่อว่าอะไรโรงแรม เธอก็ควรจะขอตัวออกสักที แต่เธอก็เก็บข้อสงสัยนั้นไปถามบิดาของเธอด้วย เพื่อให้เกิดความกระจ่างใจ
“อุ๊ย!!.... คุณ นี่ปล่อยฉันนะคะ”
แต่พอตรีทิพยนิภาจะก้าวเดินออกจากตรงนั้น มือใหญ่ก็ฉุดดึงกระชากแขนเรียวเอาไว้ จนร่างบางเซถลาลงไปนั่งบนตักแกร่งของเขา ตรีทิพยนิภาเบิกตากว้างอย่างใ ไม่คาดคิดว่าผู้ชายคนนี้จะทำอย่างนี้ พยายามดิ้นรนออกจากตักแกร่งนั้นให้ได้
“ผมยังไม่ได้สั่งให้คุณไปไหน คุณก็ห้ามไป!!......”
ออสตินพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเข้มขึ้น ทั้งไม่ยอมปล่อยร่างบาง กลับใช้มือใหญ่สวมกอดเอวบางเอาไว้แน่น และยิ่งสาวเ้าดิ้นรนจะออกจากตักแกร่ง เขาก็ยิ่งสวมกอดเอวบางแน่นมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม
๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒
37K
