ปลาวาฬซ่อนรัก

ตอนพิเศษ ตำแหน่งใหม่

" อาาา..ไปทางไหนดีล่ะทีนี้ " ริมฝีปากบางเอ่ยขึ้นเบาๆ สองขาก้าวเดินพร้อมกับมือที่กำลังลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่

หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ สถานที่ที่คราคร่ำไปด้วยผู้คน ในมือของเธอนอกจากจะมีกระเป๋าใบใหญ่แล้วยังมีกระดาษแผ่นเล็กอยู่ในมืออีกข้างด้วย สายตาเรียวพยายามเพ่งดูทิศทางของลูกศรที่ชี้ไปยังทางออก...ใช่เธอกำลังหาทางออก

" ถ้ารู้ว่าจะลำบากขนาดนี้ บอกให้วาฬมารับดีกว่า " หญิงสาวหยุดเดินพร้อมกับกำลังชั่งใจว่าจะตัดสินใจอย่างไรดี 

" เห้ยย...ไม่ได้ๆ ก็ไหนว่าจะมาแบบเซอร์ไพรส์ไงล่ะ ถ้าให้วาฬมารับอย่างนี้จะเรียกว่ามาแบบเซอร์ไพรส์เหรอ ไม่ได้ๆ ยัยดาแกต้องอดทน " หญิงสาวสะบัดใบหน้าไล่ความคิดนั้นทิ้งไป

หลังจากใช้เวลาสักพักในการเดินออกจากจุดที่รับกระเป๋ามาถึงทางออกด้านหน้าของสนามบิน ลดาตัดสินใจที่จะเดินทางโดยรถแท็กซี่เพราะอย่างน้อยก็สะดวกกว่าสำหรับคนต่างท้องถิ่นแบบนี้

นี่เป็นเวลาเกือบสองเดือนแล้วที่เธอและคนรักไม่ได้เจอหน้ากัน หลังจากเรียนจบปลาวาฬก็ได้รับคำขอร้องจากพี่ชายของเขาที่เป็นลูกชายคุณลุงที่ฮ่องกงให้มาดูแลงานแทนเพราะตัวเขาเองต้องเข้ารับการผ่าตัดลำไส้ คุณแม่เองก็เห็นเป็นโอกาสที่ดีที่เขาจะได้เรียนรู้งานอีกแบบหนึ่งจึงขอร้องให้เขามาบริหารงานที่นี่ในตำแหน่งรองผู้บริหารอีกคน

ตลอดระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมาคนรักหนุ่มของเธอก็วิดิโอคอลมาหาเธอทุกวัน ยิ่งในช่วงแรกๆที่ห่างกันเขาโทรมาเกือบจะทุกชั่วโมงจนเธอเองก็แทบจะไม่เป็นอันทำงานเช่นกัน แต่ระยะหลังมาเนื่องจากคุณลุงของเขาเริ่มทำโปรเจคใหม่เขาก็แทบจะไม่มีเวลาให้เธอเลยทีเดียว

เมื่อสะสางงานที่บริษัทของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้วหญิงสาวจึงขออนุญาตพ่อกับแม่บินมาหาคนรักถึงที่นี่ การไม่ได้พบกันเป็นเวลานานเธอจึงอยากเซอร์ไพรส์คนรักด้วยการไม่บอกเขา ลดาขอร้องแม่ของชายหนุ่มให้ปิดเรื่องที่เธอจะเดินทางไปหาเขาไว้เป็นความลับ ซึ่งคุณนวลปรางเองก็เข้าใจความรักของหนุ่มสาวดีจึงไม่ขัดข้องและให้เพียงที่อยู่ของชายหนุ่มมาแค่นั้น

" ไปบริษัทหย่งต้าสือค่ะ " หญิงสาวบอกคนขับแท็กซี่หลังจากที่เขาช่วยเธอยกกระเป๋าขึ้นรถ

" ครับ "

หย่งต้าสือถือเป็นบริษัทใหญ่ที่มีบริษัทในเครือมากมายประกอบธุรกิจหลายอย่างทั้งสื่อโฆษณาและอสังหาริมทรัพย์โดยมีหย่งเจิ้งซึ่งเป็นพี่ชายคุณแม่ปลาวาฬเป็นผู้บริหารใหญ่ รถแท็กซี่วิ่งเข้ามายังหน้าตึกขนาดใหญ่ที่มีตราสัญลักษณ์และป้ายชื่อบริษัทขนาดใหญ่ติดอยู่

" ขอบคุณค่ะ " ลดา่เอ่ยขอบคุณคนขับแท็กซี่ที่ช่วยเธอยกกระเป๋าใบใหญ่ลงจากรถพร้อมกับจ่ายเงินให้เขา

สองขาเรียวลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เดินเข้ามาภายในตึกที่ถูกตกแต่งอย่างทันสมัย ด้วยบริษัทแห่งนี้เป็นบริษัทใหญ่จึงมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีเยี่ยม เธอผ่านจุดตรวจสัมภาระจากยามที่ยืนอยู่ด้านหน้ามาถึงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่มีหญิงสาวหน้าตาดีนั่งกันอยู่หลายคน

" ไม่ทราบติดต่ออะไรค่ะ "

" มาพบคุณปฐวี ธนเกียรติกิจเจริญค่ะ " ลดาตอบพนักงานสาว

" ไม่ทราบว่าได้นัดไว้มั้ยคะ " พนักสาวเอ่ยถามขึ้น

" ไม่ได้นัดค่ะ "

" ถ้าอย่างนั้นคงจะไม่ได้นะคะ คุณต้องติดต่อขอนัดพบท่านเสียก่อนค่ะ " พนักสาวยืนยันคำเดิม

เมื่อได้ยินเช่นนั้นลดาเองก็เข้าใจในการทำงานของพนักงานเหล่านั้นดี เธอก็ลืมนึกไปว่าที่นี่เป็นบริษัทใหญ่การที่จะขอเข้าพบผู้บริหารตำแหน่งสูงก็ต้องมีการนัดล่วงหน้าเสียก่อน หญิงสาวจึงตัดสินใจล้วงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทตัวใหญ่ออกมาเพื่อต่อสายหาเขา

" ตายล่ะ...แบตหมด ทำไงดีล่ะทีนี้ " ลดาพึมพำกับตนเอง

" เอ่อ...คุณคะ..ขอร้องเถอะค่ะ ดิชั้นเป็นคนรักของคุณปฐวี ยังไงช่วยต่อสายถึงเค้าให้ชั้นหน่อยได้มั้ยคะ " ลดาตัดสินใจบอกความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับรองประธานหนุ่มเพื่อหวังว่าพนักงานตรงหน้าจะยอมติดต่อคนรักหนุ่มให้ แต่แทนที่เธอจะได้รับความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน พนักงานสาวเหล่านั้นกลับหัวเราะเยาะหาว่าเธอเพ้อเจ้อ

" คุณกลับไปเถอะค่ะ ถ้าคุณเป็นคนรักของรองประธานจริงเค้าคงไม่ปล่อยให้คุณลากกระเป๋าเดินทางมาคนเดียวอย่างนี้แน่ " พนักงานสาวเอ่ยพร้อมกับยิ้มหยันมาที่ลดา

ในเมื่อทำอะไรไม่ได้หญิงสาวจึงตัดสินใจเดินออกมาด้านนอกเพื่อตั้งสติว่าจะทำอย่างไรดี ความเมื่อยล้าจากการเดินทางทำให้ลดาหยุดเดินแล้วลากกระเป๋าใบใหญ่มานั่งที่เก้าอี้ยาวใต้ต้นไม้หน้าตึกทำงานของคนรัก สายตาเรียวเหม่อมองขึ้นไปยังตึกสูง

" ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ บอกวาฬก่อนดีกว่า... โธ่!! ยัยดาแล้วจะทำยังไงดีล่ะทีนี้ "

ขณะที่เรียวปากสวยกำลังเพ้อรำพันอยู่นั้นสายตาของเธอก็เหลือบเห็นคนรักหนุ่มของตัวเองกำลังเดินออกมาจากด้านหน้าตึกพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่ง ขาเรียวที่กำลังจะวิ่งไปหาคนรักหยุดชะงักทันทีเมื่อได้เห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นชัดๆ

" พิชชา " คำพูดแผ่วเบาลอยออกจากปากหญิงสาว

ภาพตรงหน้าทำให้ลดาเจ็บแปล็บในหัวใจ คนรักของเธอกำลังเปิดประตูให้กับผู้หญิงคนนั้น ท่าทางสนิทสนมของคนทั้งสองทำให้เธอแอบหวั่นใจปลาวาฬส่งยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น ..รอยยิ้มนี้เขาจะยิ้มกับเธอคนเดียวเท่านั้น

ไม่สิ...รอยยิ้มนี้เธอเคยเห็นเขายิ้มให้กับพิชชาในวันที่เขาพาเธอไปร้านตัดชุดในห้างก่อนที่เธอกับเขาจะรักกัน วันนั้นเขาทิ้งเธอไว้ที่ร้านและไปส่งพิชชาก่อนที่จะย้อนกลับมารับเธอ

" ผู้หญิงคนนี้หน้าเหมือนพิชมาก " ลดาพูดเบาๆ ความกลัวที่มีในใจก่อตัวขึ้น ถึงว่าระยะหลังมานี่เขาแทบจะไม่โทรหาเธอเลย เวลาเธอโทรหาก็มักจะมีสายอื่นโทรซ้อนมาตลอด เป็นเธอเองที่ต้องวางสายให้เขาได้รับโทรศัพท์เสียก่อน

รถยนต์คันหรูวิ่งออกไปจากด้านหน้าตัวตึกโดยมีสายตาเรียวมองตามไป น้ำใสๆเอ่อล้นขอบตาออกมา ความน้อยอกน้อยใจประเดประดังเข้ามาภายในใจของหญิงสาว เธออุตส่าห์บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาเขา แต่เขา..กลับมีความสุขอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ร่างบางลากกระเป๋าแล้วเดินออกจากด้านหน้าตึกใหญ่ เธอตัดสินใจจะไปหาโรงแรมสักที่เพื่อนอนพักคืนนี้และชาร์ตแบตโทรศัพท์ แม้จะเชื่อใจคนรักแต่เธอก็แอบหวั่นไหวเพราะผู้หญิงอีกคนก็หน้าละม้ายคล้ายคลึงกับรักแรกของเขา กระนั้นหญิงสาวก็ไม่คิดจะหนีปัญหาเธอต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง หากเขาเปลี่ยนใจจากเธอจริง เธอก็ยินดีจะหลีกทางให้

เพราะไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาลดาจึงตัดสินใจเดินตามริมถนนมาเรื่อยๆ สองขาเรียวหยุดมองไปยังเบื้องหน้า เด็กชายวัยรุ่นกำลังโดนกลุ่มรุ่นพี่รังแก พวกเขากำลังยื่นมือขอบางสิ่งบางอย่างจากหนุ่มแต่เด็กหนุ่มคนนั้นก็ส่ายหน้าทำให้รุ่นพี่โมโหชกเข้าที่ใบหน้าของเขาเต็มแรงจนเขาฟุบลงกับพื้นไป กระนั้นก็ยังไม่พอรองเท้าหลายคู่กระหน่ำเหยียบกระทืบลงไปที่ตัวของเด็กหนุ่มคนนั้น

" หยุดนะ หยุดเดี๋ยวนี้ " ลดาเองที่เป็นฝ่ายทนดูไม่ไหว วิ่งเข้าไปห้ามเด็กหนุ่มพวกนั้น

" หยุดเหรอพี่สาว ให้พวกเราหยุดกระทืบไอ้นี่ พี่สาวมีอะไรมาแลกเปลี่ยนมิทราบ " หนึ่งในนั้นหันมาหาเธอและเอ่ยขึ้น

" พวกนายอยากได้เท่าไหร " ลดาหยิบเงินออกจากกระเป๋าที่สะพายอยู่

" ไหน..แน่จริงให้ผมดูหน่อย มีเยอะรึเปล่า " เด็กหนุ่มคนเดิมเดินเข้ามากระชากกระเป๋าของเธอไปเปิดดู

" นี่..เสียมารยาทนี่มันกระเป๋าของชั้นนะ ชั้นจะแจ้งตำรวจแน่ถ้าไม่คืนกระเป๋ามาให้ชั้นตอนนี้ "

" ฮ่าๆๆๆ...แจ้งตำรวจเหรอ ? เอาสิ " ไม่เพียงไม่คืนกระเป๋าให้เธอเด็กพวกนั้นกลับหัวเราะเยาะเสียงดัง

" ป่ะพวกเรา..วันนี้มีใจดีคนเลี้ยงขนมแล้ว " พูดจบกลุ่มเด็กวัยรุ่นทั้งหมดก็เดินออกไป

" นี่..ไม่ได้ เอากระเป๋าของชั้นคืนมา " ลดาเตรียมจะโวยวาย

" พี่ครับ...พี่สาวครับ อย่าตามพวกมันไปครับ มันเป็นลูกคนมีอิทธิพลเราทำอะไรพวกมันไม่ได้หรอกครับ " เด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนพื้นเมื่อสักครู่ลุกขึ้นแล้วจับแขนของเธอดึงไว้ไม่ให้วิ่งตามคนกลุ่มนั้นไป

" แต่เงินและเอกสารทุกอย่างของพี่อยู่ในนั้น " ลดาถอนหายใจออกมา....เธอจะทำยังไงดีไม่มีอะไรเหลือเลย ของที่อยู่ในมือก็เป็นเพียงกระเป๋าเสื้อผ้า ลมหายใจถูกเป่าออกมาจากริมฝีปากอีกครั้ง

*** ปลาวาฬซ่อนรักมีอีบุ๊คลงขายที่ meb นะคะ ราคาเพียง 39 บาท เท่านั้นเองจ้าาา