วันต่อมา เสี่ยวหลัวตั้งใจมาถึงโรงงานแต่เช้าตรู่ เขาใช้อุปกรณ์สื่อสารบนข้อมือรูดที่ประตู ไฟสีแดงกะพริบบนประตูโลหะผสมใส จากนั้นประตูก็เปิดออกทั้งสองด้านให้เสี่ยวหลัวเดินผ่าน
เนื่องจากยังเช้าอยู่ ตอนนี้จึงมีเพียงผู้จัดการไม่กี่คนและหยางอี้เท่านั้น คนงานจะไม่มาเร็วเกินไป และเป็เวลาที่หัวหน้าแผนกของพวกเขาแจกจ่ายชิ้นส่วน ส่วนใหญ่ของโรงงานเป็ระบบอัจฉริยะเชิงกล แต่ชิ้นส่วนเมคคาบางชิ้นต้องใช้แรงงานคน
เมื่อพวกเขาเห็นว่าเป็เสี่ยวหลัว ผู้จัดการหลายคนแสดงสีหน้ารู้ทันและยิ้ม ส่วนใหญ่รู้ว่าหยางอี้ได้เปลี่ยนชิ้นส่วนให้เสี่ยวหลัว
เสี่ยวหลัวทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้ม เขาเป็คนพูดจาไพเราะ และคนส่วนใหญ่ที่นี่ชอบชายหนุ่มที่อายุน้อยที่สุดในโรงงานที่ไม่กลัวความยากลำบาก
เสี่ยวหลัวมองดูคนไม่กี่คนที่วุ่นวาย เขาเข้าไปข้างในและชงชาให้ทุกคน เขาพูดว่า "ลุงหยาง ผู้บริหารระดับสูงยุ่งกว่าพวกเราอีกนะครับ"
"พวกเราก็ยุ่งใน่เวลานี้เหมือนกัน แต่ถ้าจะให้ได้ผลลัพธ์และประสิทธิภาพ ก็ต้องขึ้นอยู่กับหลานนะ เพราะพวกเราพึ่งพาเสี่ยวหลัวของเราเป็พิเศษ" หยางอี้พูดพร้อมรอยยิ้ม "ดูสิ รองประธานสามคนของโรงงานนี้ต่างก็จ้างคน แต่มีแค่ลุงที่รับคนมีความสามารถอย่างหลานเข้ามา พวกนั้นสองคนอิจฉากันใหญ่เลย"
เสี่ยวหลัวยิ้มกว้าง เผยให้เห็นรอยบุ๋มตื้นๆ และพูดว่า "ลุงหยาง อย่าล้อผมเลยครับ ถ้าลุงไม่รับผมเข้ามา ผมคงหาที่ทำงานไม่ได้หรอก"
เสี่ยวหลัวพูดจากประสบการณ์ส่วนตัวของเขา แต่คนอื่นๆ คิดว่าเขากำลังสุภาพ
รองประธานอีกสองคนก็แอบขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเช่นกัน พึมพำในใจว่าทำไมเสี่ยวหลัวถึงเลือกโฆษณางานของหยางอี้ที่ถูกข้อความท่วมท้น ทั้งๆ ที่โฆษณาที่พวกเขาส่งออกไปน่าสนใจกว่าชัดเจน และแม้แต่สวัสดิการต่างๆ ก็ระบุไว้ละเอียดกว่า
บริษัทอยู่ใน่พัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ใน่หลายปีที่ผ่านมา ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เสี่ยวหลัวไม่สามารถรอได้
ดังนั้น โฆษณาง่ายๆ ที่หยางอี้โพสต์จึงนำความประหลาดใจมาให้ทั้งคู่
"ลุงหยางครับ ตอนนี้ผมว่างอยู่ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?" เสี่ยวหลัวโน้มตัวเข้าไปถาม
หยางอี้มองไปรอบๆ ที่คนไม่กี่คนที่กำลังยุ่ง โบกมือและพูดว่า "ที่นี่ไม่้าหลานหรอก เสี่ยวหลัว ในเมื่อไม่มีอะไรให้ทำ ไปเรียนรู้ขั้นตอนก่อนแล้วเอาชิ้นส่วนชุดหนึ่งไปเริ่มทำเลย"
หยางอี้ไม่สามารถปล่อยให้เสี่ยวหลัวล่าช้าได้ เพราะความเร็วของเขาคนเดียวก็สามารถเทียบเท่าคนหลายคนได้
รองประธานอีกสองคนเงี่ยหูฟังว่าหยางอี้จัดชิ้นส่วนอะไรให้เสี่ยวหลัว หยางอี้ยิ้มเล็กน้อยและพาเสี่ยวหลัวไปที่สำนักงานของอาจารย์ฟู ผู้รับผิดชอบการสอนการกลึง
อาจารย์ฟูมองเสี่ยวหลัว เขาแก่แล้ว แต่เขาสังเกตเห็นว่าใบหน้าของวัยรุ่นคนนี้ยังสดใหม่ วัยรุ่นคนนี้ไม่น่าจะอยู่ที่นี่นาน เขาจึงอดไม่ได้ที่จะมองหยางอี้อย่างแปลกๆ "รองประธานหยาง คุณให้ชิ้นส่วนนี้กับเด็กคนนี้ มันจะไม่เสี่ยงเกินไปหรือ?"
หยางอี้หัวเราะและยืนยันว่า "ไม่ต้องกังวลไปหรอก ผมมีวิจารณญาณ" เขาพูดพลางตบไหล่เสี่ยวหลัวและบอกให้เขาเรียนรู้
ตัวเสี่ยวหลัวเองก็ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้แน่นอน ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร เขาก็ไม่มีสิทธิ์เลือก เขาเรียนรู้ขั้นตอนการกลึงชิ้นส่วน 17 กับอาจารย์ฟูอย่างระมัดระวังก่อน จากนั้นจึงไปหาหยางอี้เพื่อรับชิ้นส่วน
หยางอี้กำลังยุ่ง เขาเพียงแค่ชี้ไปที่กองชิ้นส่วนสีเงินทางขวามือและพูดว่า "นี่ไงเสี่ยวหลัว เอาไปเองเลย"
เสี่ยวหลัวหยิบมาหนึ่งชุด จากนั้นหลังจากคิดสักครู่ ก็นับออกมาสี่สิบชิ้นเพื่อที่จะไม่ต้องรบกวนหยางอี้และกลับมาอีกรอบในตอนบ่าย
เสี่ยวหลัวดันรถเข็นไปทางห้องทำงาน ซึ่งยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก่อนจะเปิดทำการอย่างเป็ทางการ เมื่อเขาเลี้ยวมุมหนึ่ง ชายคนหนึ่งก็เดินมาทางเสี่ยวหลัวขณะที่เขาดันรถเข็นในมือ
เป็ลุงหยาง คนงานเก่าแก่ที่นี่ ซึ่งอายุราวห้าสิบปี เขาเป็หนึ่งในคนงานรุ่นแรกๆ ของโรงงาน เขาไม่ได้แก่มาก แต่ผมของเขาขาวแล้ว ลุงหยางมาเร็กว่าและกลับช้ากว่าทุกคนเกือบทุกวัน ดังนั้นแม้ว่าความเร็วของเขาจะปานกลาง แต่จำนวนชิ้นส่วนที่เขาทำก็มากพอสมควร
เสี่ยวหลัวได้ยินจากคนงานคนอื่นว่าครอบครัวของลุงหยางไม่ค่อยมีฐานะ เขามีครอบครัวใหญ่ที่ต้องเลี้ยงดู และยังมีลูกสองคนที่เป็นักเรียน แม้ว่าลุงหยางจะเงียบเป็ปกติ แต่เมื่อใดก็ตามที่เขาพูดถึงลูกๆ ของเขา ใบหน้าของเขาก็จะเปล่งประกายด้วยความโล่งใจและภาคภูมิใจ
เสี่ยวหลัวเคารพคนงานแก่คนนี้มาก ในสายตาของเขา คนที่มีชีวิตอยู่ด้วยความพยายามของตัวเองสมควรได้รับความเคารพ
หลังจากทักทายลุงหยาง เสี่ยวหลัวก็รีบเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง เขายังมีเวลาเหลือเฟือ แต่เขาไม่กล้าที่จะประมาท เสี่ยวหลัวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนอื่นๆ สามารถทำงานเสร็จหนึ่งชุดได้อย่างไรด้วยขั้นตอนที่ยากขนาดนี้
แม้ว่าเขาจะมั่นใจในความเร็วปัจจุบันของเขา เขารู้สึกว่ามันเพียงพอที่จะทำเสร็จสองชุดต่อวันเท่านั้น หยางอี้บอกว่าถ้าเขาทำได้แค่พอสี่ร้อยเหรียญสหพันธรัฐต่อวัน โรงงานก็จะชดเชยให้เขาอีกสองร้อยเหรียญสหพันธรัฐ อย่างไรก็ตาม เสี่ยวหลัวไม่อยากฉวยโอกาสจากสถานการณ์เช่นนี้ไม่ว่าเขาจะขาดเงินและชอบเงินแค่ไหนก็ตาม
ดังนั้นเสี่ยวหลัวจึงสูดหายใจลึกและเริ่มทำงานด้วยสมาธิอย่างมาก
ก่อนอื่นเขาต้องคุ้นเคยกับขั้นตอนก่อน จากนั้นจึงจะสามารถเพิ่มความเร็วได้
"สิบหก สิบเจ็ด สิบแปด —" เสี่ยวหลัวขมวดคิ้ว ทุกครั้งที่เขามาถึงขั้นตอนที่สิบแปด การเคลื่อนไหวของเขาจะเริ่มไม่สอดคล้องกัน จังหวะจะถูกรบกวนและขั้นตอนต่อไปก็จะสับสนไปด้วย
ผลก็คือ เขากลึงชิ้นส่วนห้าชิ้นแรกเกือบทุกชิ้นสองครั้ง และชิ้นแรกนั้นต้องทำใหม่ถึงสามครั้ง เสี่ยวหลัวมองดูกองชิ้นส่วนที่เหลืออยู่ในรถเข็นงาน บังคับตัวเองให้สงบลง หลับตาและเริ่มพิจารณาสาเหตุของปรากฏการณ์นี้
ในความมืดที่เงียบสงบ ชิ้นส่วนหนึ่งปรากฏขึ้นในใจของเสี่ยวหลัว จากนั้นเขาก็เริ่มกลึงมันทีละขั้นตอนอย่างรวดเร็ว สิบเจ็ด สิบแปด สิบเก้า...
ยี่สิบสอง ยี่สิบสาม!
เสี่ยวหลัวลืมตาขึ้นอย่างรุนแรง มันเสร็จโดยไม่มีการติดขัดเลย
เขานึกถึงการเคลื่อนไหวของการกลึงในขั้นตอนที่สิบแปดอย่างระมัดระวัง เห็นได้ชัดว่าไม่มีข้อผิดพลาด มันเหมือนกับในความเป็จริง —
"ไม่ ไม่ มันต้องมีอะไรแตกต่างกัน..." เสี่ยวหลัวพึมพำ จากนั้นก็หยิบชิ้นส่วนขึ้นมาอีกครั้งเพื่อดำเนินการ
เสี่ยวหลัวพยายามทำให้การกระทำของเขาเหมือนกับที่เขาทำในใจทุกประการ เมื่อเขามาถึงขั้นตอนที่สิบแปด นิ้วมือของมือซ้ายของเขาเคลื่อนลงไปที่ด้านล่างของชิ้นส่วน และเมื่อเห็นนิ้วมือของเขา ความคิดของเสี่ยวหลัวก็สว่างวาบขึ้นมา
ใช่แล้ว ด้านหลัง ภายในขั้นตอนนี้ ชิ้นส่วนมีจุดกดสามจุดที่ต้องเน้นพร้อมกัน แต่เขาดูแลเพียงสองจุดเท่านั้น ผลก็คือเมื่อเขาทำสองจุดนี้เสร็จแล้วติดตั้งจุดที่สาม แม้ว่าจะเป็ไปได้ที่จะผ่านไปได้ แต่ขั้นตอนก็จะถูกรบกวน
เสี่ยวหลัวโล่งอกและยิ้ม ไม่แปลกใจเลยที่อาจารย์ฟูไม่ไว้ใจเขา ชิ้นส่วนนี้ยากจริงๆ
ในการกลึงชิ้นส่วนที่หก เสี่ยวหลัวเริ่มให้ความสนใจ เมื่อเสร็จสิ้นขั้นตอนที่สิบเจ็ด นิ้วมือของมือซ้ายของเสี่ยวหลัวแยกออก และนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วนางของเขาแตะเบาๆ สองครั้งที่ด้านล่างและด้านหลัง แทบจะดูแลจุดกดทั้งสองจุดพร้อมกัน
ยี่สิบสามขั้นตอน! ในที่สุดก็สำเร็จโดยไม่มีการหยุดชะงัก!
หลังจากความสุขชั่วขณะของเสี่ยวหลัว เขาก็เริ่มเร่งความเร็วขึ้นอย่างกะทันหันและอย่างสิ้นหวัง
เขาบอกว่าเขาไม่อยากฉวยโอกาสจากผู้อื่นโดยไม่มีเหตุผล แต่ที่สำคัญกว่านั้น เสี่ยวหลัวยัง้าหาเงินให้มากขึ้นโดยการปรับปรุงประสิทธิภาพของเขา เช่นเดียวกับที่เขาทำกับชิ้นส่วน 05
สี่ร้อยเหรียญสหพันธรัฐไม่ใช่เป้าหมายของเขา แม้ว่ามันจะยากก็ตาม เมื่อชิ้นส่วน 05 สามารถทำเงินได้แปดร้อยเหรียญสหพันธรัฐต่อวัน ชิ้นส่วน 17 ควรจะทำได้มากกว่า!
หลังจากทำงานล่วงเวลาหนึ่งชั่วโมง เสี่ยวหลัวลุกขึ้นอย่างมึนงง เขาทำเสร็จเพียงสามสิบชิ้นั้แ่เช้าตรู่ เขาเหนื่อยกว่าที่เคยเป็มา เมื่อเทียบกับตอนที่เขาทำชิ้นส่วน 05 เสร็จสามหรือสี่ชุด
เสี่ยวหลัวจะไม่ประสบความสำเร็จ ร่างกายของเขาทนไม่ไหวและถ้าเขากลับบ้านช้าเกินไป หยวนซีก็จะโมโหอีก
ช่างเถอะ เขาทำดีที่สุดแล้ว แม้ว่าบริษัทจะอุดหนุนบางส่วน มันก็ถูกต้องแล้ว คืนนี้เขาจะกลับไปหาอาจารย์ซงเพื่อเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับชิ้นส่วน 17 และดูว่าชิ้นส่วนที่ซับซ้อนนี้สามารถปรับปรุงได้หรือไม่
ในขณะนั้น ประตูของเสี่ยวหลัวถูกเคาะสองครั้ง และก่อนที่เขาจะตอบ หยางอี้ก็รีบเข้ามา
"เสี่ยวหลัว วันนี้เป็วันแรกที่หลานกลึงชิ้นส่วนนี้ อย่าฝืนตัวเองมากเกินไป มันยากจริงๆ แม้ว่าหลานจะทำได้แค่สิบชิ้นหรือน้อยกว่านั้น มันก็ —" หยางอี้หยุดและมองโต๊ะทำงานของเสี่ยวหลัวอย่างตกตะลึง
เขาอ้าปากค้าง มองเสี่ยวหลัว แล้วก็มองโต๊ะทำงาน
เสี่ยวหลัวกำลังขยับนิ้วขณะที่เก็บของ เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าหยางอี้หยุด เขาก็เข้าไปสารภาพ "ลุงหยางครับ ผมยังทำไม่ถึงสี่สิบชิ้นเลย นี่ไม่ใช่ความผิดของผมนะครับ ผมทำดีที่สุดแล้ว ดูสิครับ ผมเหนื่อยมากสำหรับวันนี้ ลุงน่าจะจ่ายเงินให้ผมสองชุด ผมยังต้องเลี้ยงดูครอบครัวอยู่นะ!" ไม่ใช่หยวนซีที่บ้านยังนับว่าเขาจะเลี้ยงดูเขาอยู่หรอกหรือ?
หยางอี้อ้าปากและพูดอย่างยากลำบาก "เสี่ยวหลัว อาจารย์ฟูไม่ได้บอกหลานหรอกหรือว่าชิ้นส่วน 17 นี้เป็กลุ่มละสิบชิ้น? ดังนั้นหลานไม่ได้ทำขาด หลานทำเกินโควต้า"
เสี่ยวหลัวกะพริบตาขณะที่เขารีบเข้าไปจับมือหยางอี้อย่างตื่นเต้น "ลุงหยาง ลุงพูดจริงหรือครับ? ผมบอกลุงแล้วว่าผมไม่ได้ไร้ประโยชน์ขนาดนั้น นี่มันดีเกินจริงไปแล้ว เย้!" สำหรับเสี่ยวหลัวที่หดหู่มาทั้งวัน นี่เป็เื่น่าประหลาดใจที่น่ายินดี
หยางอี้จับมือเสี่ยวหลัวอย่างสุดแรงและหัวเราะดังลั่นเช่นกัน "เก่งมากลูกพ่อ! ลุงหยางอยากจะบอกข่าวดีอีกเื่ให้หลานฟัง ลุงรับรองว่าแฟนคลับที่ร่ำรวยตัวน้อยของหลานจะดีใจมาก"
เห็นเสี่ยวหลัวจ้องมองเขาอย่างกระตือรือร้นราวกับว่าเขาถูกปกคลุมด้วยเงินสหพันธรัฐ หยางอี้ก็กระแอมและพูดว่า "ชิ้นส่วนเมคคาก็มีเกรดเช่นกัน และชิ้นส่วนที่หลานทำตอนแรกนั้นเป็เกรด 1 วัสดุไม่ซับซ้อน และมีเพียงสิบขั้นตอนหรือน้อยกว่า และชิ้นส่วนที่หลานทำวันนี้ ซึ่งต้องใช้ยี่สิบสามขั้นตอน ก็เป็เกรด 2 แล้ว ยิ่งเกรดนี้สูงขึ้น ราคาก็จะสูงขึ้น ดังนั้น เสี่ยวหลัว ชิ้นส่วน 17 ที่หลานทำนั้นราคาสามร้อยเหรียญสหพันธรัฐต่อชุด"
เสี่ยวหลัวบีบต้นขาตัวเองแรงๆ และร้องออกมาทันทีด้วยความเ็ป พึมพำว่า "แม่เ้า มันไม่ใช่ความฝัน งั้นผมก็รวยสิ?"
หยางอี้ยิ้มและเก็บชิ้นส่วนที่กลึงเสร็จแล้วบนโต๊ะทำงานของเสี่ยวหลัว จากนั้นก็โอนเงินหนึ่งพันเหรียญสหพันธรัฐเข้าบัญชีของเสี่ยวหลัว
ดวงตาของเสี่ยวหลัวเบิกกว้าง และหยางอี้ตบเขาด้วยความรู้สึกและพูดว่า "เสี่ยวหลัว เนื่องจากลุงหยางขอร้องหลาน ลุงจึงเลือกอันที่ยากที่สุดให้หลาน มันหายากที่หลานจะทำมันได้เร็วขนาดนี้ นอกจากนี้ หลานยังทำชิ้นส่วนสามสิบชิ้นโดยไม่มีความเสียหายใดๆ บริษัทจะให้รางวัลหลาน"
"ขอบคุณครับ ลุงหยาง" เสี่ยวหลัวยิ้มน้อยๆ ขอบคุณเขาอย่างจริงใจ
"โอเค ถึงเวลาที่หลานต้องกลับบ้านแล้ว รีบหน่อย ลุงเพิ่งได้ยินหลานบอกว่าต้องเลี้ยงดูครอบครัวใช่ไหม? อย่าบอกลุงหยางนะว่าถึงแม้หลานจะอายุน้อยขนาดนี้ ครอบครัวของหลานก็หาเ้าสาวให้แล้ว?!" หยางอี้ล้อเล่นกับเสี่ยวหลัวอย่างไม่ได้ตั้งใจ
เสี่ยวหลัวเดินออกมาอย่างสะดุด เ้าสาว? หยวนซี? โอ้ ไม่ เขาไม่้าเขา! แม้แต่แม่ม่ายดำก็ยังน่ารักกว่าเขาตั้งเยอะ!
เนื่องจากเป็วันที่ได้ผลดีและเขาก็มาสายเล็กน้อย เสี่ยวหลัวจึงกัดฟันและลงจากรถเมล์ใกล้ร้านเค้ก ทุกครั้งที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ เสี่ยวหลัวไม่สามารถละสายตาจากรูปทรงและกลิ่นหอมที่น่าดึงดูดของเค้กได้
เขาไม่ได้ชอบของหวานเป็พิเศษ แต่ขนมหวานของร้านนี้ดูเหมือนจะอยู่ภายใต้มนตร์สะกด ดึงดูดให้เขามองมันหลายครั้งทุกครั้งที่เดินผ่าน และจากที่เขาสังเกตเห็นคนส่งของเข้าออกทางประตู ขนมหวานของร้านนี้น่าจะอร่อยมาก
เดินผ่านประตูร้านที่ประณีต เสี่ยวหลัวถามอย่างเก้อเขินภายใต้สายตาประหลาดใจของเ้าของร้าน "อันนี้ราคาเท่าไหร่ครับ?"
พระเ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเขาได้เลือกชิ้นที่เล็กที่สุดแล้ว! แต่สองร้อยเหรียญสหพันธรัฐสำหรับกล่องเค้ก — ไม่ใช่ยี่สิบ! เฮอะ โลกอนาคตช่างยอดเยี่ยม โลกอนาคตจะสามารถหยิบฉวยเงินได้อย่างลอยนวล!
เสี่ยวหลัวคำรามอยู่กับที่และสาปแช่งพนักงานขาย — นี่คือในใจของเขาแน่นอน
เสี่ยวหลัวยื่นมือออกไปอย่างหดหู่ให้พนักงานขีดเงินค่าเค้กออกจากอุปกรณ์สื่อสาร มันก็สกปรกพอแล้วที่จะซื้อด้วยตัวเอง แต่การถามราคาแล้วบอกว่าซื้อไม่ไหวจะยิ่งสกปรกกว่าใช่ไหม?
และเอาชิ้นหนึ่งไปให้หยวนซีด้วยก็แล้วกัน ผู้ชายไม่ชอบของหวานจริงๆ ดังนั้นในกรณีที่เขาไม่กิน ฉันก็จะมีเหตุผลที่จะกินมันเอง
......
เสี่ยวหลัวเริ่มเชื่อมั่นมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าพระเ้าอนุญาตให้เขาเกิดใหม่เพื่อทดสอบเขา
การไม่มีเงินมีประโยชน์อะไร? การมีเ้านายแปลกๆ — เ้านายที่เข้ากับเขาได้ทุกเมื่อเชื่อวันและมีบุคลิกแปลกประหลาดและวิปริต — มีประโยชน์อะไร นั่นแหละที่ทนไม่ไหวที่สุด!
เสี่ยวหลัวมองคนที่โต๊ะซึ่งกำลังกินเค้กอย่างมีความสุขด้วยน้ำตาคลอ เค้กสีดำและขาวถูกหยิบขึ้นด้วยส้อมเล็กสีขาวและส่งเข้าปากที่มีริมฝีปากรูปทรงสวยงาม เหลือเพียงครีมสีขาวจางๆ ไหลลงมาที่มุมปาก
โอ้! ทำไม ทำไมผู้ชายที่มีบุคลิกวิปริตขนาดนี้ — เขาเป็ผู้ชายจริงๆ เพราะเสี่ยวหลัวเคยเห็นหยวนซีเดินไปรอบๆ อพาร์ตเมนต์ครั้งหนึ่งหลังอาบน้ำ ไม่ใส่อะไรเลย และโอ้ อย่าถามเขาว่าเขาเห็นอะไร — ถึงชอบเค้ด!
ถ้าสุนัขทุกชนิดได้รับการทดสอบหลังจากเกิดใหม่ หยวนซีต้องเป็ตัวที่ใหญ่ที่สุดแน่ๆ!
ขณะที่หยวนซีกิน เขาก็หยิบกาแฟที่มาพร้อมกับเค้กจากร้านขึ้นมาดื่มอย่างสง่างาม หลังจากกินเค้กชิ้นเล็กแต่แพงเสร็จ หยวนซีก็ค่อยๆ เช็ดปากและพูดว่า "อืม คุณเป็ผู้ชายหรือเปล่า? คุณชอบของพวกนี้จริงๆ หรอ? แต่นับว่าคุณมีวิสัยทัศน์ เค้กแบบนี้จริงๆ แล้วเป็ของนำเข้า"
เสี่ยวหลัวที่อยู่ในครัวมองเขากินคำสุดท้าย ออกแรงผ่านมือและหัวไชเท้าขนาดข้อมือก็หักเป็สองท่อน
ผู้ชายที่ชอบเค้กไม่นับว่าเป็ผู้ชายหรอ? มือและเท้าของเสี่ยวหลัวสั่นด้วยความโกรธ ไอ้เวรนี่ไม่เคยมองตัวเองตอนที่แทงคนอื่นหรือไง?
หยวนซียืนอยู่หน้าครัวอีกครั้ง ซึ่งเป็ที่ที่เขาเคยชินที่จะอยู่ขณะรออาหาร เนื่องจากไม่มีใครอื่นในอพาร์ตเมนต์ให้คุยด้วยนอกจากเสี่ยวหลัว หลังจากผ่านไปสักพัก หยวนซีก็รู้สึกอีกครั้งว่าเสี่ยวหลัวควรได้รับคำชมที่นำขนมกลับมาวันนี้ — การมีทาสทำให้เขารู้สึกมีความสุขและมีแรงจูงใจมากขึ้น
"แต่่นี้คุณน่าชมเชย คุณกำลังกลายเป็ทาสที่ดีขึ้น"
แคร๊ก — เสี่ยวหลัวหักผักอีกชิ้นในมือของเขา จากนั้นเขาก็เหลือบมองหยวนซี ซึ่งดวงตาเปล่งประกายขณะรอคำตอบที่แสดงความกตัญญู ก่อนที่จะตอบอย่างเคร่งขรึมหลังจากผ่านไปสองสามวินาที "มันไม่คู่ควรกับคำ — ชมของคุณจริงๆ"
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเสี่ยวหลัวจะถูกทำร้ายภายในจิตใจอย่างไรในคืนนี้ เวลาอาหารเย็นของเขากับหยวนซีก็เงียบสงบอย่างน่าประหลาด ซึ่งเป็เื่ที่แปลก
หลังอาหารเย็น เสี่ยวหลัวเก็บโต๊ะ และหยวนซีก็เดินอย่างโอหังไปที่ห้องนอนของเขา เขาคงรีบกลับไปที่อินเทอร์เน็ต เสี่ยวหลัวเห็นเขาครั้งสุดท้ายนอนอยู่บนเตียงโดยสวมอุปกรณ์ไมโครคอมพิวเตอร์
ยังไม่ดึกมากเมื่อเขาทำเสร็จ ทุกวันนี้เทคโนโลยีสะดวกสบายอย่างไม่น่าเชื่อ และเสี่ยวหลัวไม่เคยใช้เวลาเกินยี่สิบนาทีในการเตรียมอาหารเย็น เสี่ยวหลัวยืดตัว เดินกลับเข้าไปข้างใน และในไม่ช้าก็ออกมาพร้อมเสื้อคลุมอาบน้ำและผ้าเช็ดตัว
มีห้องน้ำในห้องนอนใหญ่ แต่ตอนนี้ไม่สะดวกเท่าไหร่เมื่อเขาอยู่ในห้องรับแขก ห้องน้ำอีกห้องอยู่ที่ปลายอพาร์ตเมนต์ ระหว่างห้องรับแขกและห้องนอนใหญ่
เสี่ยวหลัวเข้าไปในห้องน้ำและเติมน้ำร้อนลงในอ่าง เขาเหนื่อยหลังจากวันนี้และ้าอาบน้ำอุ่นสบายๆ เสี่ยวหลัวนั่งพิงหลัง แช่ตัวในน้ำร้อน และหลังจากกดปุ่มสีเหลือง เครื่องนวดก็เริ่มยืดออกมาแนบกับิัของเขา หมุนและนวดอย่างช้าๆ หลังจากวันที่ยาวนาน เสี่ยวหลัวแทบจะครางออกมาด้วยความสุข
ในขณะนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกอย่างไม่เกรงใจด้วยแรงกะทันหัน
166
