เด็กหนุ่มปริศนา
เพราะนิสัยดื้อรั้นและมีความคิดเป็ของตัวเองอีกทั้งตนเองยังเป็บุคคลซึ่งมีอำนาจสูงสุดในเมืองจุนเฟิง ทำให้ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งแม้สิ่งที่เหวินหยางประสงค์จะทำจะขัดอกขัดใจพวกเขาก็ตาม
สุดท้ายแล้วโต๊ะบวงสรวงก็ถูกตั้งขึ้นในวันต่อมาทว่าเป้าหมายไม่ได้จัดขึ้นให้กับ์ ในครั้งนี้เป็ของเทพเ้าัผู้ถูกมนุษย์มากมายชิงชังรังเกียจต่างหาก
ผลไม้ห้าชนิดและขนมมงคลต่างๆนำมาจัดใส่ถาดวางเรียงอย่างเป็ระเบียบสวยงาม น้ำชาและน้ำสะอาดถูกรินใส่ถ้วยจนเต็มปริบวางไว้บนโต๊ะจำนวนอย่างละห้าถ้วย
ดอกไม้สีสันสวยงามประดับประดารอบโต๊ะพวงมาลัยดอกไม้สดส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วบริเวณธูปหอมจำนวนเก้าดอกคือสิ่งสำคัญซึ่งขาดไม่ได้
เมื่อของพร้อมผู้คนพร้อมและถึงเวลาอันสมควรพิธีบวงสรวงจึงได้เริ่มต้นขึ้น
เหวินหยางเดินเข้าประจำตำแหน่งของตนตรงหน้าโต๊ะรับธูปหอมซึ่งถูกจุดมาถือไว้ ยกมือขึ้นระหว่างหน้าอก พร้อมเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามก่อนเปล่งเสียงกล่าวคำขอขมาดังกึกก้อง
“ข้า! เหวินหยาง เ้าเมืองจุนเฟิง และเหล่าประชาชน”
“…”
“ในวันนี้พวกข้าได้จัดพิธีขอขมาต่อท่านเทพเ้าัเื่ใดที่เคยล่วงเกินลบหลู่ ด้วยวาจา การกระทำ หรือกระทั่งความคิดทั้งเจตนาก็ดีไม่เจตนาก็ดี ได้โปรดให้อภัยความโง่เขลาของพวกเราด้วย”
หลังกล่าวจบเหวินหยางจึงเหลือบสายตามองรอบกายภายในใจหวังลึกๆ ว่าจะมีบางสิ่งเกิดขึ้น ปาฏิหาริย์สักอย่างแม้เพียงเล็กน้อยได้โปรดปรากฏขึ้นให้รู้สึกมีความหวังเสียหน่อยเถอะ
ทว่าแม้แต่กระแสลมกลับยังคงนิ่งสนิทมีเพียงเสียงซุบซิบนินทา จากบุคคลที่มาเข้าร่วมงานพิธีในครั้งนี้เพียงเท่านั้น แต่นั่นไม่ได้ทำให้เหวินหยางหมดหวังและล้มเลิกความตั้งใจ
เขาบูชาฟ้าบูชา์มานับครั้งไม่ถ้วนและทุกคราก็ล้มเหลวไม่เป็ท่า เหตุใดการจัดพิธีขอขมาเทพเ้าัเพียงครั้งเดียวแล้วไม่ได้เป็อย่างที่หวัง จะทำให้คนอย่างเขาเกิดความท้อแท้เล่า
ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวหลับลงพยายามไม่สนใจคำพูดบั่นทอนความรู้สึกที่ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทตั้งจิตภาวนาขอขมาต่ออย่างแน่วแน่จริงใจ
การที่พิธีบวงสรวงในครั้งนี้ถูกจัดขึ้นเป็เพราะเหวินหยางตั้งใจจะขอขมาเทพเ้าัจริงๆบางทีเื่เลวร้ายที่ทุกคนกำลังประสบพบเจออยู่อาจเป็เพราะทำเื่ไม่ดีจนเทพเ้าัโกรธเคืองก็เป็ไปได้
ไม่มีใครรู้ถึงสาเหตุที่ฝนไม่ตกเพราะก่อนหน้านั้นก็ไม่ได้มีลางบอกเหตุใดๆ แจ้งให้ทราบล่วงหน้า มันเกิดขึ้นโดยที่พวกเขาไม่ทันได้ตั้งตัวมารู้อีกทีก็ตอนที่ปัญหามันเริ่มเด่นชัดจนแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
อีกอย่าง...เหตุใดทะเลสาบที่เทพเ้าัอาศัยอยู่จึงเป็สถานที่เดียวซึ่งมีน้ำเต็มอยู่ตลอดเวลา ขณะพื้นที่โดยรอบแห้งแล้งดั่งทะเลทรายมันอาจเกี่ยวข้องกับเทพเ้าัจริงๆ ก็ได้ มนุษย์อาจทำบางสิ่งให้เขาไม่พอใจเข้าโดยไม่ตั้งใจ
“ท่านเ้าเมือง ข้าว่าท่านหยุดทำพิธีบวงสรวงเถิดแค่นี้ก็เห็นได้ชัดแล้วว่าที่ทำกันลงไปมันไร้ประโยชน์”
เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดความตั้งใจของเหวินหยางเกิดความวอกแวกไปชั่วขณะ ทว่าเขากลับดึงความสนใจของตน กลับมาที่การตั้งจิตขอขมาอีกครั้งก่อนเสียงที่สองจะดังสมทบคนแรก และสามสี่ห้าตามมาติดๆ
“พวกข้าว่ากลับไปบูชา์เหมือนเดิมยังดูเป็ไปได้มากกว่าอีกจะเสียเวลาทำต่อไปเพื่ออันใดกัน?”
“เสียเวลาจริงๆ”
“ไม่ควรคิดจะทำั้แ่แรกแล้ว คิดได้ไงขอขมาปีศาจั?”
“นั่นน่ะสิ เทพเ้าที่จิตใจคับแคบทอดทิ้งมนุษย์ก็เป็ได้แค่ปีศาจเท่านั้นแหละ”
3K
