“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

แพรพิมพ์ตอบพี่เอกไปว่า

แพร: เดี๋ยวหนูขอดูก่อนนะคะ ว่าติดงานไหม แล้วจะบอกอีกทีค่ะ

แพรพิมพ์ตอบพี่เอกกลับไปแบบนั้น แล้ววางโทรศัพท์ลง ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ

แต่ในใจยังวนเวียนอยู่กับเ๹ื่๪๫เมื่อคืน

ภาพพี่กรที่ยิ้มให้ก่อนเดินออกจากบ้าน

ภาพตอนที่พี่กรกอดแพรแน่น กระซิบว่ารัก

ภาพตอนที่ร่างกายทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบละลาย...

แพรแอบเหลือบมองทางห้องอาจารย์

ประตูห้องพี่กรยังปิดอยู่ พี่กรยังไม่มา

แพรถอนหายใจเบา ๆ แล้วคิดในใจ

ถ้าวันนี้เจอหน้าเขาแล้ว เขาจะทำตัวยังไงนะ... จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรือจะยิ้มให้แบบเมื่อเช้า

ฉัน... จะทำหน้าปกติได้เหรอเนี่ย หน้าจะแดงทุกทีที่เห็นหน้าเขาเลย

ระหว่างที่แพรกำลังก้มหน้าทำงานต่อ

ประมาณ 09:15 น. เสียงฝีเท้าคุ้นเคยดังขึ้นจากทางเดิน

พี่กรเดินเข้ามาในห้องทำงาน ใส่เสื้อเชิ้ตสีเข้ม แขนเสื้อม้วนขึ้นเล็กน้อย ผมเรียบร้อยกว่าเมื่อเช้า แต่ยังมีรอยยิ้มอ่อน ๆ ที่มุมปากเหมือนเดิม

พี่กรเดินผ่านโต๊ะแพรช้า ๆ แล้วทักเบา ๆ แบบคนอื่น ๆ ทั่วไป

“สวัสดีครับ แพร วันนี้ดูสดชื่นดีนะครับ”

เสียงทุ้มต่ำเหมือนเดิม แต่ไม่มีคำพูดหรือสายตาที่เกินเลยอะไร

พี่กรยิ้มให้แพรแวบหนึ่ง แล้วเดินตรงไปห้องตัวเอง

แต่ก่อนจะหายลับประตู พี่กรหันมามองแพร แล้วพยักหน้าเบา ๆ เหมือนบอกว่า

“พี่โอเคนะ ไม่ต้องห่วง”

แพรรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้น แต่ก็โล่งใจในเวลาเดียวกัน

อย่างน้อยเขาก็ทำตัวปกติ... ไม่ทำให้ฉันอึดอัด

สักพักหลังจากแพรเริ่มทำงานได้ไม่นาน (ประมาณ 10:30 น.)

เสียง Line แจ้งเตือนให้เข้าร่วมประชุม

“ขอเชิญคุณวิรัลพัชร์เข้าห้องประชุมด่วนค่ะ เ๹ื่๪๫งบประมาณโครงการใหม่ มีอาจารย์ธนากรกับอาจารย์เอกร่วมด้วยนะคะ”

แพรสูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบผมให้เรียบร้อย แล้วลุกขึ้นเดินไปห้องประชุม

พอเปิดประตูเข้าไป เห็นโต๊ะประชุมยาว มีพี่กรนั่งอยู่หัวโต๊ะฝั่งหนึ่ง (ตำแหน่งประจำเพราะเป็๞หัวหน้าโครงการ) เอกสารกองอยู่ตรงหน้า กำลังจดอะไรบางอย่างด้วยสีหน้านิ่ง ๆ แต่เมื่อแพรเดินเข้าไป พี่กรเงยหน้าขึ้นมองแพรแวบหนึ่ง

สายตาเจอกันสั้น ๆ พี่กรยิ้มมุมปากเล็กน้อย (แบบที่คนอื่นไม่สังเกต) แล้วก้มหน้าทำงานต่อทันที ไม่มีท่าทีอะไรเกินเลย

ส่วนพี่เอกนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แต่วันนี้พี่เอกยิ้มกว้างทันทีที่เห็นแพร

“แพรมาแล้วจ้าาา นั่งตรงนี้เลยครับ”

พี่เอกตบเก้าอี้ข้าง ๆ ตัวเองเบา ๆ (ใกล้สุดทางเดิน) แล้วเลื่อนเก้าอี้ให้แพรเล็กน้อยแบบสุภาพ

แพรลังเลนิดหนึ่ง แต่สุดท้ายก็เดินไปนั่งตรงนั้น เพราะเป็๲ที่นั่งว่างเหลือน้อย และไม่อยากให้คนอื่นสังเกตว่าตัวเองแปลก ๆ

พอแพรนั่งลง พี่เอกก็หันมาชวนคุยทันที เสียงเบา ๆ แต่ชัดเจน

“เมื่อเช้าพี่ส่งไลน์ไป แพรเห็นยังครับ? พี่อยากชวนไปกินข้าวเที่ยงจริง ๆ นะ ร้านนั้นพี่ไปลองมาแล้ว อร่อยมากเลย”

พี่เอกยิ้มกว้าง มองหน้าแพรใกล้ ๆ

“หรือถ้าแพรติดงาน พี่รอได้นะครับ ไม่รีบ 555”

ระหว่างที่พี่เอกพูด แพรแอบเหลือบมองไปทางพี่กร

พี่กรยังก้มหน้าอ่านเอกสาร แต่แพรสังเกตเห็นว่ามือที่ถือปากกาของพี่กรเกร็งขึ้นนิดหนึ่ง และพี่กรไม่ได้หันมามองเลยสักครั้ง

แต่แพรรู้สึกได้ถึงสายตาที่ “แอบ” เหลือบมาทางนี้เป็๞ระยะ (แบบที่คนอื่นไม่เห็น แต่แพรที่เคยชินกับสายตาพี่กรแล้วรู้ทัน)

หัวหน้าคณะเริ่มประชุม ทุกคนเงียบลง พี่เอกก็หยุดชวนคุย แต่ระหว่างที่หัวหน้าคณะพูด พี่เอกก็แอบกระซิบใกล้หูแพรเบา ๆ

“แพร... เย็นนี้ว่างมั้ยครับ ถ้าแพรไม่ติดงาน พี่อยากชวนไปเดินเล่นแถวสยามด้วยกันจริง ๆ นะ 555”

แพรรู้สึกตัวร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

ทั้งจากความเขินที่พี่เอกกระซิบใกล้หู และจากความรู้สึกที่แอบมองพี่กรที่นั่งอยู่อีกฝั่งโต๊ะ

พี่กรยังคงนิ่ง แต่แพรเห็นนิ้วที่จับปากกาของพี่กรบิดเบา ๆ เหมือนกำลังกลั้นอะไรบางอย่างไว้

แพรชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพี่เอกกระซิบใกล้หูแบบนั้น ลมหายใจอุ่น ๆ พัดผ่านใบหูจนขนลุกซู่

แพรหันขวับไปมองพี่กรทันทีโดยไม่รู้ตัว

พี่กรยังคงนั่งนิ่งเหมือนเดิม

ก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารตรงหน้า มือจับปากกาแน่นขึ้นนิดหนึ่ง (แพรสังเกตเห็นเพราะเคยชินกับท่าทางเขาแล้ว) แต่ใบหน้ายังเรียบเฉย ไม่หันมามอง ไม่มีปฏิกิริยาอะไรที่เห็นชัด

แค่ปลายนิ้วที่บิดปากกาเบา ๆ เท่านั้นที่บอกว่าเขารับรู้ทุกอย่าง

แพรรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นอีก

ทั้งเขินทั้งอึดอัด ทั้งกลัวว่าพี่กรจะคิดอะไรแย่ ๆ

แพรรีบหันกลับมาที่พี่เอก แล้วกระซิบตอบเบา ๆ แต่ชัดเจนพอให้เขาฟัง

“พี่เอกค่ะ ประชุมอยู่นะคะ เดี๋ยวเขาว่าเอา”

พี่เอกยิ้มเก้อ ๆ นิดหนึ่ง แล้วพยักหน้ารับ

“อ่อ ใช่เลยครับ ขอโทษ ๆ พี่ลืมไปเลย 555”

เขาถอยกลับมานั่งตรงตัวเอง แล้วหันไปสนใจเอกสารตรงหน้า แต่แพรสังเกตเห็นว่าเขายังแอบมองแพรเป็๞ระยะ ๆ ด้วยรอยยิ้มที่ยังไม่หาย

ระหว่างที่หัวหน้าคณะพูดต่อ

แพรแอบเหลือบมองพี่กรอีกครั้ง

พี่กรยังคงนิ่งเหมือนเดิม แต่คราวนี้แพรเห็นชัดเลยว่า...

พี่กรยกมือขึ้นเกล้าผมตัวเองเบา ๆ (ท่าทางที่พี่กรทำเมื่อเครียดหรือกลั้นอะไรบางอย่าง)