ฉันอยู่ที่โลกมาร์เวล

ตอนที่ 67 วูล์ฟเวอร์รีน

แสงแรกของเช้าวันรุ่งขึ้นสัมผัสกับชายหาดสีทองจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ ฝันร้ายของชาวฝรั่งเศสก็ค่อยๆหายไป

ในเวลานี้พื้นที่ด้านในของชายหาดโกลด์โคสต์ตกอยู่ในฉากนรกบนดิน เศษซากปรักหักพัง ซากศพเน่า ปลอกกระสุนปืน คราบเลือดและควันไฟ สามารถมองเห็นได้ทุกหนทุกแห่งมันทอดยาวไปหลายสิบไมล์

ศพของทหารจำนวนนับไม่ถ้วนถูกกองสุมกันเป็นเนินเล็กๆ และอากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นเน่าเหม็นและควันดำมันทำให้ผู้คนรู้สึกพะอืดพะอม

หลังจากผ่านไปหนึ่งคืนใช้เวลาเพียง 10 ชั่วโมงก็สามารถยึดพื้นที่บริเวณชายหาดได้เป็นผลสำเร็จ

ทหารเยอรมันที่อยู่ตามแนวชายหาดทั้งห้าถูกกวาดล้างไปจนหมด แน่นอนว่าฝ่ายสัมพันธมิตรนั้นก็เกิดความเสียหายอย่างหนักเช่นกัน 

นี่เป็นวันแรกของการรบ ฝ่ายสัมพันธมิตรได้รับชัยชนะ แต่นี่เป็นแค่เพียงก้าวแรก ก้าวต่อไปคือบุกเข้าฝรั่งเศษเพื่อทำการกวาดล้างทหารเยอรมันออกไปจากฝรั่งเศษ จากนั้นบุกเข้าไปในพรมแดนเยอรมัน …

ในตอนเช้า ทหารชุดใหม่ของฝ่ายสัมพันธมิตรถูกส่งเข้ามาเพิ่ม

ชุดทหารของ ฟิวรี เต็มไปด้วยคราบเลือด เขาวางปืนเอาไว้แล้วไปรับเสบียงอาหารจากนั้นก็เอ่ยถามทหารอเมริกาเกี่ยวกับ ไคล์

“ คุณหมายถึง พลตรีไคล์? เมื่อคืนที่ผ่านมาดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ในแนวหน้าของเขตสู้รบ”

“ ผมเห็นเขาเมื่อคืน พลตรีไคล์ แข็งแกร่งมากเขาทำลายกองทหารเยอรมันที่ขัดขวางกองกำลังของเราจนพินาศย่อยยับ”

“ ใช่! ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน เขาฆ่าทหารเยอรมันไปไม่รู้กี่คนต่อกี่คน ฉันได้ยินทหารเยอรมันตะโกนว่าปีศาจจากนั้นพวกมันก็พากันวิ่งหนี”

“ ความเร็วของท่านนายพลเร็วเกินไป ทุกการเคลื่อนไหวของเขาจะมีทหารเยอรมันล้มตายราวกับใบไม้ร่วง”

ฟิวรี เดินสอบถามทหารอเมริกาในหน่วยต่าง ๆ ซึ่งทั้งหมดที่เหล่าทหารพูดออกมานี้ล้วนแต่เป็นคำชมและคำสรรเสริญต่อ ไคล์ ทั้งนั้น

หลังจากรู้ว่า ไคล์ ไม่เป็นไรและอยู่ในแนวหน้า ฟิวรี ก็โล่งใจเช่นกัน

แม้เขาจะรู้ว่า ไคล์ แข็งแกร่งแต่เขาก็ยังคงกังวล ซึ่งนี่อาจเป็นความรู้สึกที่แท้จริงของการเป็นเพื่อนที่แท้จริงก็ได้

ในเวลานี้ภายในเมืองใหญ่ของฝรั่งเศษซึ่งเป็นพื้นที่รบแนวหน้าในปัจจุบัน

กองกำลังสัมพันธมิตรยังบุกไม่ถึงที่นี่ แต่ถนนในเมืองก็ไม่เห็นเงาของทหารเยอรมันแม้แต่คนเดียว มันเป็นเหมือนเมืองร้างที่ว่างเปล่า

แช๊ะ! แช๊ะ!

เสียงไฟแช็กดังขึ้น หลังจากนั้นบุหรี่ก็ถูกจุดแล้วเจ้าของมันก็ดูดพร้อมกับพ่นควันสีขาวออกมา

โลแกน นั่งอยู่คนเดียวบนชั้นดาดฟ้าของตึกร้าง บริเวณรอบๆคละคลุ้งไปด้วยควันบุหรีและที่ปลายเท้าของเขามีปืนเยอรมันสองกระบอกวางอยู่และดูเหมือนว่าเขาจะปล้นมันมา

สำหรับเขาปืนเอาไว้ปกปิดให้คนอื่นได้รู้ว่าเขาเป็นเพียงทหารผ่านศึกธรรมดาเท่านั้น สำหรับการต่อสู้ในชีวิตและความตายที่แท้จริงนั้นมีเพียงกรงเล็บอันแหลมคมที่ซ่อนอยู่ในมือเท่านั้นที่เขาเชื่อถือ

อย่างไรก็ตามหลังจากใช้ชีวิตมานานกว่าครึ่งศตวรรษมีประสบการณ์ชีวิตและความตายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่สุดท้ายเขาก็ยังคงมีชีวิตรอดอยู่เพียงลำพังเรื่อยมา

หลังจากพ่นควันอีกครั้ง โลแกน ก็โยนบุหรี่ลงบนพื้นและเหยียบมัน เขาถอดเสื้อทหารของสหภาพโซเวียตบนร่างกายออกเผยให้เห็นร่างกายที่ผอมเพรียวและแข็งแกร่ง

เขาดึงมีดออกจากฝักแล้วใช้ปลายมีดเอาลูกกระสุนที่ฝังอยู่ในร่างกายออกมา

ภายในห้าวินาทีรูเลือดจากกระสุนหายไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“ นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมคุณถึงชอบต่อสู้คนเดียวและบอกว่าไม่จำเป็นต้องมีสหาย เพราะคุณไม่ต้องการให้คนเหล่านั้นมาเป็นตัวถ่วงของคุณสินะ” เสียงสงบและทรงพลังของชายหนุ่มดังมาจากอาคารด้านหลัง

โลแกน ลุกขึ้นยืนอย่างดุดันถือมีดและมองไปยังแหล่งที่มาของเสียงพร้อมกับจ้องมองราวกับสัตว์ร้าย เขาเห็นชายหนุ่มในชุดรบสีดำยืนอยู่ที่ชั้นบนสุดของอาคารหลังอื่น

“ นายยังจะตามฉันมาอีก ต้องการอะไร!” โลแกน ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาและดวงตาของเขามีเจตนาฆ่าอย่างชัดเจน

“ผมไม่ได้ตามคุณ ผมฆ่าศัตรูมาจนถึงที่นี่และโชคไม่ดีที่เจอคุณก็แค่นั้นเอง” ไคล์ ยักไหล่และพูดช้าๆ:“ คุณไม่จำเป็นต้องเห็นผมเป็นศัตรูตอนนี้เราเป็นพันธมิตรกัน และเราก็เป็นคนประเภทเดียวกัน”

หลังจากพูดจบ ไคล์ ก็กระโดดจากอาคารที่เขาอยู่ซึ่งห่างจากอาคารที่ โลแกน อยู่หลาย 10 เมตรได้อย่างง่ายดาย

โรแกน ขมวดคิ้วและเงียบไปครู่หนึ่งจากนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า:“ สภาพร่างกายของนายไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา”

“ ไม่อย่างนั้นผมจะกลายเป็นนายพลของสหรัฐฯได้อย่างไรด้วยอายุเพียงแค่นี้” ไคล์ กล่าวด้วยรอยยิ้ม

แม้จะบอกว่าเขาไม่ได้ติดตามมา โลแกน มา แต่เขาก็ติดตามศพของทหารข้าศึกที่ถูกสังหารด้วยกรงเล็บ

และรอยกรงเล็บที่เขาไล่ตามก็ไม่ใช่ของใครอื่น ซึ่งมันเป็นของ วูล์ฟเวอร์รีน ในโลกอเวนเจอร์ส

อันที่จริงมันไม่สำคัญหรอกว่าอีกฝ่ายจะเป็น วูล์ฟเวอร์รีน ใน เอ็กเม็น หรือใน อเวนเจอร์ส สิ่งที่สำคัญคือเขามีสิ่งที่ ไคล์ ต้องการนั้นคือ การรักษาตัวเอง และ การ์ดทักษะการต่อสู้พิเศษสีเขียวที่มีมากกว่า 70 ใบ!

ซุปเปอร์โซลเยอร์ บวก การรักษาตัวเอง และ การ์ดทักษะการต่อสู้สีเขียวหลายร้อยใบจะทำให้ ไคล์ เป็นมนุษย์ในระดับที่สมบูรณ์แบบและอยู่บนจุดสูงสุด

“ ใครส่งนายมา? นายพลระดับห้าดาวของสหรัฐอเมริกา? หรือเจ้าหน้าที่วิทยาศาสตร์บางคนในห้องวิจัย…” โลแกน เอ่ยออกมาอย่างเย็นชาพร้อมกับกรงเล็บบนหลังมือค่อยๆโผล่ออกมา

“ผมก็บอกไปแล้วว่าผมไม่ได้มุ่งร้าย” ไคล์ ยักไหล่ พร้อมกับมองไปที่กรงเล็บของ โลแกน ที่ยาวออกมาจนสุด

บางทีอาจเป็นเพราะเขามีประสบการณ์ที่มากเกินไปทำให้เกิดความคิดที่ระมัดระวังตัวจนสุดโต่ง

ไคล์ ขมวดคิ้วเล็กน้อยมองไปที่ โลแกน ซึ่งตอนนี้ได้เข้าสู่สถานะพร้อมสู้ราวกับสัตว์ป่า

ในการดึงการ์ดความสามารถสีฟ้าเขาต้องเข้าสู่ช่วงหนึ่งเมตรและใช้เวลาครึ่งชั่วโมงโดยไม่อาจหยุดชะงักได้

เดิมที ไคล์ จะใช้วิธีการเข้าหา โลแกน ในฐานะสหายแล้วใช้โอกาสดึงการ์ดในระยะหนึ่งเมตร แต่ดูเหมือนว่าวิธีนี้คงจะยากเกินไป

หากการเจรจาล้มเหลวก็คงมีแต่ต้องต่อสู้เท่านั้นและนี่เป็นทางเลือกสุดท้าย

ไคล์ นั้นชัดเจนมากและถ้าเขาต้องการเอาชนะ โลแกน ด้วยตัวของเขาเอง เขาต้องเดิมพันด้วยชีวิตและต้องใช้ทุกอย่างที่เขามีเพื่อเล่นเกมส์นี้!