ราชันย์ลมปราณอนันต์

ตอนที่ 70: เผชิญหน้าตระกูลสุริยัน

ณ หุบเขาจันทร์เสี้ยวที่เยือกเย็น บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นในทันทีเมื่อขุมอำนาจทั้งสองฝ่ายได้เผชิญหน้ากัน โดยมีอสูรบรรพกาลและสมบัติล้ำค่าคั่นอยู่ตรงกลาง

ซุนเทียนแห่งตระกูลสุริยันเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน เสียงของเขาหยิ่งผยองและดังก้องไปทั่วหุบเขา "สำนักหมอกครามรึ? พวกเจ้ามาช้าไปแล้ว! บัวหิมะพันปีดอกนี้...ตระกูลสุริยันของข้าจองแล้ว! ไสหัวไปซะ!"

หลินเยว่ก้าวออกมาข้างหน้า เผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "คุณชายซุน ท่านช่างพูดจาโอหังนัก สมบัติสวรรค์เป็นของผู้มีวาสนา...หาใช่ของผู้ที่มาถึงก่อนหรือมาตะโกนเสียงดังไม่"

ซุนเทียนหัวเราะอย่างดูแคลน แต่ในใจเขาก็รู้ดีว่าหากเปิดศึกกันตอนนี้ คนที่จะได้ประโยชน์ก็คืออสูรผู้พิทักษ์ที่ยังหลับใหลอยู่

"ดี! ในเมื่อพูดเช่นนี้...เช่นนั้นเราร่วมมือกันจัดการอสูรตัวนี้ก่อนเป็นไร!" เขาเสนอ "หลังจากนั้น...ค่อยมาตัดสินกันว่าวาสนาที่แท้จริงเป็นของผู้ใด! ว่าอย่างไรเล่า?"

มันคือข้อตกลงชั่วคราวที่เต็มไปด้วยเจตนาชั่วร้าย หลินเยว่หันไปมองเฟิงหวงเพื่อขอความเห็น ซึ่งเป็นการแสดงให้ทุกคนเห็นว่าใครคือผู้ตัดสินใจที่แท้จริง

เฟิงหวงเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ "เป็นข้อเสนอที่สมเหตุสมผล"

ทั้งสองกลุ่มจึงได้วางแผนการรบกันอย่างรวดเร็ว ซุนเทียนผู้มีพลังธาตุไฟจะรับหน้าที่เป็นหน่วยโจมตีหลักเพื่อต่อกรกับมังกรอสรพิษธาตุน้ำแข็ง ส่วนกลุ่มของหลินเยว่จะใช้กระบวนกระบี่เข้าโจมตีจากด้านข้างเพื่อสร้างความปั่นป่วน

"ส่วนข้า" เฟิงหวงกล่าวอย่างเรียบง่าย "จะคอยสนับสนุนอยู่ด้านหลัง และหาทางทำลายสมดุลพลังของพื้นที่แถบนี้"

เมื่อแผนการพร้อมแล้ว...ซุนเทียนก็เป็นฝ่ายเปิดฉาก!

"หมัดเพลิงสุริยัน!"

หมัดไฟขนาดมหึมาพุ่งเข้าใส่มังกรอสรพิษเหมันต์ที่กำลังหลับใหลอยู่ทันที!

โฮกกกกกกกกก!

อสูรบรรพกาลตื่นขึ้นจากนิทราด้วยความพิโรธ! มันสะบัดร่างมหึมาของมันและพ่นไอเย็นยะเยือกออกมาจากปาก! การปะทะกันของไฟและน้ำแข็งทำให้เกิดไอน้ำหนาทึบปกคลุมไปทั่วทั้งทะเลสาบ!

การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด ซุนเทียนแข็งแกร่งสมคำร่ำลือ พลังธาตุไฟของเขารุนแรงจนสามารถละลายน้ำแข็งของมังกรอสรพิษได้ ส่วนเพลงกระบี่ของหลินเยว่และศิษย์คนอื่นๆ ก็เฉียบคมและสามารถสร้างบาดแผลให้กับอสูรร้ายได้เช่นกัน แต่ถึงกระนั้น...มังกรอสรพิษที่อยู่ในถิ่นของตนเองก็ดูเหมือนจะมีพลังที่ไร้ขีดจำกัด การต่อสู้จึงตกอยู่ในภาวะที่ยืดเยื้อ

แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังทุ่มสุดตัวในการต่อสู้...เฟิงหวงกลับไม่ได้สนใจมังกรอสรพิษเลยแม้แต่น้อย!

เขายืนนิ่งอยู่ด้านหลังและแผ่จิตเทวะของตนเองออกไป...ไม่ใช่เพื่อค้นหาจุดอ่อนของอสูร...แต่เพื่อ "สแกน" ทะเลสาบทั้งหมด! เขาสัมผัสได้ว่ามังกรอสรพิษและบัวหิมะพันปีนั้นเชื่อมต่อกับ "แก่นพลังงาน" ของหุบเขานี้ซึ่งอยู่ใต้ทะเลสาบ!

"เจอแล้ว!"

เขาพบแก่นพลังงาน ซึ่งเป็นผลึกน้ำแข็งสีฟ้าใสขนาดใหญ่ที่ก้นทะเลสาบ...และบัวหิมะพันปีก็คือสิ่งที่งอกเงยขึ้นมาจากพลังงานนั้นโดยตรง!
เขาไม่จำเป็นต้องฆ่ามังกร...เขาแค่ต้อง "ขโมย" สมบัติ!

"น้องเจ็ด! ถ่วงเวลาให้อีกสิบอึดใจ!" เขาตะโกนผ่านกระแสจิต

จากนั้นเฟิงหวงก็ปลดปล่อย "ขอบเขตแห่งราชันย์" ของเขาออกมา! แต่เขาไม่ได้ใช้มันเพื่อโจมตี แต่กลับใช้มันเพื่อ "ควบคุม" สิ่งแวดล้อม!

วูม!

น้ำในทะเลสาบเบื้องหน้าเขาพลันแหวกออกเป็นช่องทางแคบๆ อย่างน่าอัศจรรย์! มันคืออุโมงค์น้ำที่ทอดยาวจากริมฝั่งไปจนถึงเกาะน้ำแข็งกลางทะเลสาบ!

ในเวลาเดียวกัน เขาก็ใช้พลังแห่งราชันย์สร้างเป็น "มือที่มองไม่เห็น" พุ่งผ่านอุโมงค์น้ำนั้นเข้าไป...และค่อยๆ "ถอน" บัวหิมะพันปีออกมาทั้งรากแก้วอย่างนุ่มนวล!

บัวหิมะลอยกลับมาตามอุโมงค์น้ำและพุ่งเข้าสู่มือของเฟิงหวงในพริบตา ก่อนที่เขาจะเก็บมันเข้าไปในแหวนมิติของตนเองอย่างรวดเร็ว!

โฮกกกกกกกกกกกกก!!!

ทันทีที่บัวหิมะถูกถอนออกไป มังกรอสรพิษเหมันต์ก็คำรามออกมาด้วยความเจ็บปวดและเกรี้ยวกราดอย่างถึงขีดสุด! พลังงานที่มันเคยได้รับจากหุบเขาถูกตัดขาด!

ซุนเทียนที่กำลังสู้อย่างดุเดือดเห็นภาพทั้งหมดอย่างชัดเจน! "เจ้า! เจ้ารวมหัวกันหลอกใช้ข้า!" เขาตะโกนออกมาด้วยความโกรธแค้น

มังกรอสรพิษที่สูญเสียสมบัติและกำลังบาดเจ็บสาหัส ได้หันเหความบ้าคลั่งทั้งหมดของมันไปยังเป้าหมายที่อยู่ใกล้ที่สุด...กลุ่มของซุนเทียน!

เฟิงหวงไม่สนใจเสียงด่าทอ เขาหันไปตะโกนสั่งกลุ่มของสำนักหมอกครามที่กำลังยืนตกตะลึงอยู่

"ภารกิจสำเร็จ...ถอย!"

กล่าวจบเขาก็ทะยานร่างนำออกไปทันที ทิ้งให้กลุ่มของตระกูลสุริยันต้องเผชิญหน้ากับความพิโรธคลั่งของอสูรบรรพกาลแต่เพียงลำพัง!