ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 279 : ปีกอสูรบรรพกาล : พันธสัญญาแห่งการขูดรีด

แผ่นดินเบื้องล่างแตกระแหงเป็นร่องลึกไร้ก้นบึ้ง ไอหมอกสีเขียวคล้ำที่มีฤทธิ์กัดกร่อนกฎเกณฑ์ฟ้าดินพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกประหนึ่งลมหายใจของคนตาย ภูเขาหินล้วนมีรูปร่างบิดเบี้ยววิปริต โครงกระดูกขนาดยักษ์ของสิ่งมีชีวิตโบราณที่ไม่อาจระบุสายพันธุ์ได้เสียบทะลุยอดเขา หลงเหลือเพียงร่องรอยของความพินาศที่แม้แต่สวรรค์ยังเมินหน้าหนี

สถานที่แห่งนี้คือเขตแดนสุดขอบทวีปที่ถูกขนานนามว่า 'ดินแดนมรณะ' อาณาเขตที่กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินแหลกสลาย แรงโน้มถ่วงพับทบสลับซ้ายขวา และเป็นสุสานที่ฝังกลบเซียนระดับสูงมาแล้วนับไม่ถ้วน

ท่ามกลางพายุฝุ่นละอองที่คมกริบดุจใบมีด มวลอากาศพลันบิดเบี้ยวและถูกฉีกออก ร่างของบุรุษหนุ่มในเสื้อคลุมสีดำขาดวิ่นก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติ แผ่นหลังของเขาตั้งตรงตระหง่านท้าทายแรงกดดันที่พยายามจะบดขยี้กระดูก นัยน์ตาสีเงินยวงกวาดมองความวิปลาสรอบด้านด้วยแววตาที่เยือกเย็นและเรียบเฉย

เบื้องหลังของอาเจีย คือคณะวิปลาสที่ถูกลากตัวออกมาจากโลกใบเล็กในมิติพู่กัน ฉินมู่หลางกำกระบี่นิรันดร์แน่น สัญชาตญาณกระบี่ในร่างร้องเตือนถึงอันตรายที่ซ่อนอยู่ในเงามืด เฟิงอี้หรานต้องจุดประกายเพลิงอัคคีบรรพกาลขึ้นคุ้มกายเพื่อต้านทานไอพิษ หลินชิงเสวี่ยและเย่ปิงอวิ๋นมีสีหน้าเคร่งเครียด พวกนางต้องผสานปราณเหมันต์และพฤกษาเพื่อสร้างเกราะกำบังให้แก่เฟิงหลิงเอ๋อร์ที่กำลังใช้เนตรดารามองทะลุม่านหมอกมรณะ

"ดินแดนมรณะ... ขุมนรกบนดินที่แม้แต่เซียนระดับวิญญาณแรกเริ่มยังต้องเดินอ้อม..." ฉินมู่หลางพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระแวดระวัง "ศิษย์น้อง การเดินทางข้ามทวีปของเรา จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตมาที่นี่จริงๆ หรือ? มหานาวาแห่งสูญตาของเจ้าก็มีเตาหลอมที่ทรงพลังอยู่แล้วมิใช่หรือ?"

"เตาหลอมของเรือเหาะรบ ต้องใช้ศิลาปราณระดับสูงเป็นเชื้อเพลิง..."

อาเจียแค่นเสียงตอบ ใบหน้าของเขาปรากฏแววตาของจอมงกที่หวงแหนทรัพย์สินยิ่งกว่าชีวิต "การบินข้ามทวีปต้องห้ามที่เต็มไปด้วยพายุมิติ หากอาศัยเพียงพลังงานจากศิลาปราณ ข้าคงล้มละลายก่อนจะไปถึงครึ่งทางแน่! ในดินแดนมรณะแห่งนี้ มีสิ่งมีชีวิตโบราณที่สามารถกลืนกินพายุมิติและบินฝืนกฎเกณฑ์สวรรค์ได้ ข้าจะมาจับมันไปทำหน้าที่เป็น 'แรงงานอสูร' ลากมหานาวาปราณของข้า!"

"จับอสูรบรรพกาลมาเป็นอสูรลากเรือเหาะ..." เฟิงอี้หรานกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ปรัชญาการประหยัดเงินของสหายผู้นี้ ช่างดุดันและบ้าคลั่งจนก้าวล่วงสามัญสำนึกไปไกลลิบ

"ศิษย์พี่อาเจีย! ทางขวาด้านหน้า ห่างออกไป 30 เส้น!"

จู่ๆ เฟิงหลิงเอ๋อร์ก็แผดเสียงร้องเตือน เนตรดาราของนางสั่นไหวอย่างรุนแรง เลือดสีสดไหลซึมออกจากหางตาเมื่อนางฝืนมองทะลุความลับที่ถูกบิดเบือน "พลังชีวิตมหาศาล... มันกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล... มันกลืนกินแสงสว่างและกำลังพุ่งตรงมาทางนี้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายฟ้า!"

ยังไม่ทันที่สิ้นเสียงของดรุณีน้อย!

"กี๊ซซซซซซซซซซซซ!!!"

เสียงกรีดร้องที่แหลมเล็กทว่าทรงพลานุภาพประหนึ่งสว่านที่ทะลวงแก้วหู ดังกึกก้องไปทั่วดินแดนมรณะ! มวลหมอกพิษสีเขียวคล้ำถูกพัดกระจุยหายไปในพริบตา ก้อนหินวิญญาณและภูเขาที่อยู่รายรอบระเบิดออกเป็นผุยผงเพียงเพราะคลื่นเสียงนั้นกระทบ!

เงาดำทะมึนขนาดมหึมาที่บดบังน่านฟ้าทั้งหมด พุ่งแหวกอากาศธาตุลงมาประหนึ่งดาวตกสีดำ! มันคือ 'วิหคอสูร 9 เศียรปีกทมิฬ' สัตว์วิเศษบรรพกาลที่เกิดจากการควบแน่นของความโกลาหล!

เรือนร่างของมันใหญ่โตประหนึ่งขุนเขา ปีกทั้ง 4 คู่ของมันปกคลุมด้วยขนนกที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าโลหะวิญญาณ ทุกครั้งที่กระพือปีก มิติอากาศจะถูกตัดขาดเกิดเป็นพายุรอยแยกมิติ! หัวทั้ง 9 ของมันมีรูปลักษณ์คล้ายมังกรผสมนกเหยี่ยว ดวงตาสีโลหิต 18 ดวงจ้องมองลงมายังกลุ่มของอาเจียด้วยสัญชาตญาณแห่งความหิวกระหาย!

"สัตว์วิเศษระดับบรรพกาล... พลังของมันเทียบเท่าเซียนระดับวิญญาณแรกเริ่มขั้นสมบูรณ์!" หลินชิงเสวี่ยกัดฟันแน่น ปราณเหมันต์ในร่างแทบจะถูกความดุร้ายของอสูรกดทับจนมอดดับ

"อย่าแตกตื่น! มิตรสหายของข้า ขึงตาข่ายปราณต้อนมันลงมา อย่าเพิ่งใช้ไม้ตายก้นหีบ! หากทำให้ปีกหรือกระดูกของมันหักแหว่งไป ประสิทธิภาพในการลากเรือเหาะจะลดลง!" อาเจียตวาดสั่งการอย่างไม่สะทกสะท้าน ในสายตาของชายหนุ่ม วิหคมรณะเบื้องหน้ามิใช่มัจจุราช ทว่ามันคือ 'พาหนะฟรี' ที่จะช่วยประหยัดศิลาปราณได้นับ 1,000,000 ก้อน!

"เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ! มันจะกินพวกเราอยู่แล้วนะ!" เฟิงอี้หรานสบถลั่น ทว่าสัญชาตญาณการต่อสู้ก็สั่งให้เขาระเบิดอัคคีบรรพกาลออกไป! ทะเลเพลิงสีทองแดงม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่น พุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าหมายจะเผาผลาญปีกของวิหคอสูร!

ในขณะเดียวกัน ฉินมู่หลางรวบรวมเจตจำนงกระบี่นิรันดร์ พุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ รังสีกระบี่สีเงินนับ 1000 สายถูกปลดปล่อยออกไปประหนึ่งห่าฝนดาวตก หมายจะตรึงความเคลื่อนไหวของอสูรร้าย!

ทว่า... วิหคอสูร 9 เศียรเพียงแค่อ้าปากของหัวที่อยู่กึ่งกลางออก!

"ซูมมมมมมม!"

แรงดูดมหาศาลที่ทรงพลังยิ่งกว่าพายุทอร์นาโด บังเกิดขึ้นที่ปากของมัน! ทะเลเพลิงอัคคีบรรพกาลของเฟิงอี้หราน และรังสีกระบี่ของฉินมู่หลาง ถูกกระแสลมมรณะนั้นดูดกลืนเข้าไปในปากของมันอย่างง่ายดายประหนึ่งสูดดมกลิ่นควันไฟ! มันกลืนกินพลังปราณการโจมตีเข้าไปหน้าตาเฉย ก่อนจะแผดเสียงคำรามอย่างพึงพอใจ!

"การโจมตีปกติใช้กับมันไม่ได้! มันกลืนกินพลังปราณได้ทุกชนิด!" เย่ปิงอวิ๋นตะโกนบอก พยายามใช้รากไม้วิญญาณดึงร่างของฉินมู่หลางให้หลบพ้นกรงเล็บมหึมาที่ตะปบลงมา

"ตึงงงงงงงงงงง!"

กรงเล็บหินดำของวิหคอสูร กระแทกพื้นปฐพีเบื้องหน้าที่อาเจียยืนอยู่! แผ่นดินแตกร้าวลึกนับ 100 จั้ง แรงอัดอากาศกระแทกคณะวิปลาสจนกระเด็นถอยร่นไปหลาย 10 ก้าว ทว่าอาเจียยังคงยืนหยัดอยู่ที่เดิม แขนขวาของเขายกขึ้นรับแรงกระแทกจากสายลมมรณะ

"ชอบกินพลังปราณของผู้อื่นมากนักงั้นหรือไอ้นกกระจอก..."

อาเจียแค่นเสียงต่ำ นัยน์ตาสีเงินยวงสาดประกายความดุร้ายที่เหนือกว่าสัตว์เดรัจฉาน! "งั้นมาดูกัน ว่ากระเพาะของเจ้า จะทนรับอำนาจของข้าได้หรือไม่!"

ชายหนุ่มตอกส้นเท้าลงบนพื้น ผืนปฐพีระเบิดออก! ร่างของอาเจียพุ่งทะยานสวนแรงโน้มถ่วงขึ้นสู่ฟากฟ้าด้วยความเร็วดุจสายฟ้าสีดำ!

วิหคอสูร 9 เศียรเห็นเหยื่อตัวจ้อยพุ่งเข้ามาหา มันอ้าปากทั้ง 9 ออกพร้อมกัน พ่นลำแสงแห่งความตายที่เกิดจากการอัดแน่นของมิติพิษ พุ่งตรงเข้าใส่อาเจียหมายจะหลอมละลายชายหนุ่มให้กลายเป็นแอ่งเลือด!

"วิถีแห่งมาร... กลืนกินสวรรค์สยบวัฏจักร!"

ท่อนแขนขวาที่เปลือยเปล่าของอาเจีย พลันสว่างวาบด้วย 'อักขระมารบรรพกาล' สีแดงคล้ำ! ชายหนุ่มไม่ได้หลบเลี่ยงลำแสงมรณะ ทว่าเขายกฝ่ามือขวาขึ้นรับการโจมตีนั้นโดยตรง!

วงจรแห่งการกลืนกินที่ป่าเถื่อนที่สุดเปิดออก! หลุมดำขนาดย่อมที่ใจกลางฝ่ามือของอาเจีย อ้าปากกว้างรับลำแสงแห่งความตายทั้ง 9 สาย! อักขระมารบดเคี้ยวพลังงานทำลายล้างเหล่านั้น ย่อยสลายมัน และดูดกลืนเข้าสู่ร่างกายของชายหนุ่มอย่างตะกละตะกลาม!

วิหคอสูรเบิกตากว้างด้วยความสับสน สัญชาตญาณของมันสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ เบื้องหน้า มีกฎเกณฑ์การกลืนกินที่อำมหิตยิ่งกว่าตัวมันเองเสียอีก!

"อาหารรสชาติห่วยแตกเช่นนี้ เอาเก็บไว้กินเองเถอะ!"

อาเจียตวาดลั่น เมื่อดูดกลืนพลังงานจนถึงขีดสุด ชายหนุ่มกำหมัดขวาแน่น รีดเค้นพลังมิติพิษที่เพิ่งขโมยมา ผสมผสานกับปราณแก่นทองคำขั้นสมบูรณ์ และเจตจำนงแห่งอักขระมาร!

พริบตาเดียว อาเจียทะลวงผ่านพายุอากาศ เข้าประชิดหัวกึ่งกลางของวิหคอสูร!

"เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงง!!!"

หมัดที่หนักอึ้งประหนึ่งขุนเขาหิมาลัย กระแทกเข้าที่กะโหลกศีรษะของวิหคอสูรอย่างเต็มแรง! เสียงกระดูกแตกร้าวดังก้องไปทั่วดินแดนมรณะ! เกล็ดสีดำที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าโลหะวิญญาณแตกกระจาย เลือดสีคล้ำพุ่งทะลักประหนึ่งน้ำพุ!

"กี๊ซซซซซซซซ!"

อสูรบรรพกาลแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ร่างมหึมาของมันร่วงหล่นลงจากท้องฟ้า กระแทกพื้นปฐพีดังกัมปนาท! ภูเขาหินรอบด้านพังทลายลงมาทับร่างของมัน!

ทว่า อาเจียไม่ปล่อยให้มันได้ตั้งตัว! ชายหนุ่มทิ้งตัวลงมาประหนึ่งอุกกาบาตสีดำ เหยียบลงบนคอของเศียรกึ่งกลางอย่างแรงจนกระดูกคอลั่นกรอบแกรบ!

"จะยอมจำนน หรือจะให้ข้าถอนขนเจ้าไปทำไม้กวาด!" อาเจียตวาดเสียงเหี้ยม รังสีสังหารกดทับลงไปจนอสูรร้ายดิ้นทุรนทุราย

แต่วิหคอสูรบรรพกาลมีหรือจะยอมศิโรราบง่ายดาย เศียรที่เหลืออีก 8 หัว หันขวับมาอ้าปากหมายจะงับร่างของอาเจียให้ขาดสะบั้น!

"ดื้อด้านนักใช่หรือไม่! ได้! ข้าจะสั่งสอนให้เจ้ารู้ว่านายจ้างที่แท้จริงเขาทำกันอย่างไร!"

นัยน์ตาสีเงินยวงของอาเจียพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้ก้นบึ้ง! 'เนตรสูญตา' ถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้น!

"อักขระสูญตา... ตัดปราณ!"

คลื่นความว่างเปล่าแผ่ซ่านออกจากดวงตาของชายหนุ่ม คลุมทับร่างมหึมาของวิหคอสูร 9 เศียร!

พริบตานั้น พลังปราณวายุและแรงลอยตัวที่หล่อเลี้ยงปีกของมัน พลันถูก 'ตัดขาด' และถูก 'ลบ' ทิ้งให้กลายเป็นความว่างเปล่า! ปีกทั้ง 4 คู่ของมันหนักอึ้งประหนึ่งถูกล่ามด้วยโซ่เหล็ก 10000 ชั่ง มันพยายามจะกระพือปีกทว่ากลับไม่มีปราณใดๆ มาอุ้มชูร่างอีกต่อไป! ความภูมิใจของจ้าวเวหาถูกบดขยี้จนแหลกสลาย!

"ปั้ก! ปั้ก! ปั้ก!"

อาเจียรัวหมัดที่สลักอักขระมารลงบนกะโหลกของอสูรร้ายอย่างไม่ยั้งมือ! หมัดแล้วหมัดเล่ากระแทกเข้าจุดศูนย์กลางประสาท เขามิได้ใช้พลังเพื่อฆ่าให้ตาย ทว่าใช้พลังเพื่อสยบความจองหองให้อยู่หมัด!

นี่คือวิถีของจอมละโมบ... ทุบตีให้อีกฝ่ายเห็นนรกเสียก่อน!

เมื่อกะโหลกของวิหคอสูรเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว เลือดสีคล้ำอาบชโลมใบหน้า ดวงตาทั้ง 18 ดวงของมันเริ่มพร่ามัวและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้งต่อบุรุษชุดดำผู้นี้ อาเจียจึงหยุดหมัดลง

ชายหนุ่มยืนเหยียบอยู่บนหัวของมัน ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ หยิบเอา 'ม้วนคัมภีร์หนังแกะ' ที่แผ่กลิ่นอายของพันธสัญญาโลหิตออกมา

"เอาล่ะ... ในเมื่อคุยด้วยกำลังจนเข้าใจตรงกันแล้ว ทีนี้เรามาคุยเรื่องผลประโยชน์กันบ้าง..."

อาเจียแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เปลี่ยนจากมัจจุราชกลายเป็นพ่อค้าจอมละโมบในเสี้ยววินาที การเปลี่ยนอารมณ์ที่ฉับพลันนี้ทำเอาสหายที่ยืนดูอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง

ชายหนุ่มกางม้วนพันธสัญญาออก สะบัดปลายพู่กันนิรันดร์เขียนข้อตกลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกางมันให้ดวงตาของอสูรบรรพกาลดู

"ข้ามีข้อเสนอที่ยุติธรรมที่สุดให้เจ้า... ข้อหนึ่ง จงมาเป็นอสูรลากมหานาวาปราณให้ข้า พาข้าข้ามพายุมิติไปยังหุบเขาต้องห้าม! ข้อสอง ตลอดการเดินทาง เจ้าจะได้รับสวัสดิการเป็น 'ซากศพของเซียน' และโลหะวิญญาณชั้นเลิศ ที่ข้าปล้นมาให้เจ้ากินประทังความหิว! ข้าจะไม่ให้เจ้าต้องอดอยาก!"

อาเจียตบหัวของมันเบาๆ เป็นการปลอบประโลมหลังจากการกระทืบอย่างทารุณ "สู้กับข้า เจ้ามีแต่ตายกับพิการ แต่ถ้าเจ้ามาทำงานให้ข้า เจ้าจะได้กินอิ่มนอนหลับ (ตอนที่ไม่ได้ลากเรือเหาะ) และได้เห็นโลกกว้าง... ว่าอย่างไร? สนใจเซ็นสัญญาจ้างงานนี้หรือไม่?"

นี่คือสุดยอดวิชาแห่งการขูดรีด! 'ตบหัวแล้วลูบหลัง' มอบความตายให้ลิ้มรส ก่อนจะยื่นสวัสดิการอาหารให้เพื่อซื้อใจ!

วิหคอสูร 9 เศียรส่งเสียงครางหงิงๆ ในลำคอ สติปัญญาบรรพกาลของมันรู้ดีว่า หากปฏิเสธ มันจะถูกบุรุษผู้นี้สับเป็นชิ้นๆ แล้วนำกระดูกไปต้มซุปเป็นแน่! และเมื่อได้ยินคำว่า 'ซากศพวิญญาณแรกเริ่ม' สัญชาตญาณความตะกละของมันก็ทำให้มันตัดสินใจได้ไม่ยาก

มันอ้าปากของเศียรหลักออก หยดโลหิตวิญญาณสีดำคล้ำที่อัดแน่นด้วยพลังชีวิต ลอยไปประทับลงบนม้วนพันธสัญญาของอาเจีย!

"วาบบบบบบบ!"

พันธสัญญาโลหิตเสร็จสมบูรณ์! แสงสีโลหิตผสานกับอักขระสูญตา เชื่อมโยงจิตวิญญาณของอสูรบรรพกาลเข้ากับเจตจำนงของศิษย์หอจารึกขยะอย่างแยกไม่ออก! มันไม่อาจทรยศ และไม่อาจขัดขืนคำสั่งได้อีกต่อไป!

"ยอดเยี่ยม! เป็นอันตกลงรับเข้าทำงาน!" อาเจียยิ้มกริ่ม ม้วนเก็บพันธสัญญาเข้าแหวนมิติ ก่อนจะสะบัดมือคลายการลบล้างของเนตรสูญตา คืนความสามารถการบินให้แก่ลูกจ้างตัวใหม่

ชายหนุ่มทะยานร่างกลับมาหามิตรสหายที่กำลังยืนตะลึงกับวิธีการเจรจาธุรกิจที่แปลกประหลาดที่สุดในโลกเซียน

"เตรียมสัมภาระให้พร้อม!" อาเจียประกาศกร้าว นัยน์ตาสีเงินยวงสาดประกายมุ่งมั่นท้าทายทุกสรรพสิ่ง "พาหนะพร้อมแล้ว! เตาหลอมพร้อมแล้ว! บัดนี้ ถึงเวลาที่พวกเราจะฉีกมิติฟ้า มุ่งหน้าสู่ดินแดนแห่งความลับและทวงหนี้แค้นที่ถูกฝังไว้ในหุบเขาต้องห้าม!"

เสียงคำรามแห่งความภักดี(ที่แฝงความหวาดกลัว)ของวิหคอสูร 9 เศียรดังก้องไปทั่วดินแดนมรณะ มหานาวาแห่งสูญตาถูกเรียกออกมา ปีกอสูรบรรพกาลถูกล่ามเข้ากับโซ่อักขระ... การเดินทางข้ามทวีปที่ยิ่งใหญ่และอันตรายที่สุด กำลังจะเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ!