ตอนที่ 10 : ปมในใจ
หนิงกำลังหอบงานไปวางแล้วคุยกับเถ้าแก่โรงพิมพ์ หลังคุยเสร็จเธอมาที่ห้องรับรอง ดูหนังสือต่างๆที่โรงพิมพ์นี้เคยพิมพ์ และในพวกนั้นก็มีผลงานของปราณอยู่หลายเล่ม หนิงหยิบกระดาษตัวอย่างแบบต่างขึ้นมาดู พลางคิดถึงสองคนนั้น
“จะเป็ยังไงกันบ้างนะ” หนิงหยิบโทรศัพท์ว่าจะโทร แต่นึกบางอย่างขึ้นได้ เธอจึงเก็บโทรศัพท์ไว้เหมือนเดิม
่บ่ายแก่ ๆ ท้องฟ้าบนยอดเขาที่เคยโปร่งใสกลับเริ่มจับตัวเป็เมฆครึ้มสีเทาเข้มอย่างรวดเร็ว
เจเงยหน้ามองฟ้าสลับกับยอดไม้ที่ลู่ลม
“พี่ปราณ… เหมือนฝนจะตกเลยค่ะ”
“อืม”
ปราณตอบรับในลำคอ สายตามองประเมินทิศทางลม ลมเริ่มกระโชกแรงขึ้น ใบไม้สั่นไหวรุนแรง และแล้วเม็ดฝนหยดแรกก็ร่วงแหมะลงมาโดนปลายจมูกเจ แทนที่จะรีบหลบ เจกลับตาโตเป็ประกาย
“โอ๊ะ! ถ่ายคลิปตอนฝนตกบนเขาได้คอนเทนต์พอดีเลย!” ????
เธอยกกล้องขึ้นเตรียมกดเรคคอร์ด แต่ไม่ถึงสิบวินาทีต่อมา... ซู่! ฝนห่าใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมาแบบไม่ลืมหูลืมตา ราวกับฟ้ารั่ว
“เจ! ขึ้นรถ!”
ปราณะโฝ่าเสียงฝน เอียงคอเป็สัญญาณพ่วงด้วยสายตาดุๆ ให้รีบกลับเข้ารถ
“ค-ค่ะ!” เจเอาตัวบังกล้อง วิ่งสับเท้าหน้าตั้งตามแผ่นหลังของปราณกลับขึ้นรถบ้าน
เจปีนขึ้นมาบนรถในสภาพลูกหมาตกน้ำ ผมเปียกลู่แนบแก้ม เสื้อยืดชื้นเป็หย่อมๆ เธอหอบแฮ่ก แต่กลับฉีกยิ้มกว้าง
“ว้าว… บรรยากาศโรแมนติกดีนะคะพี่ ฝนตกบนเขาเนี่ย”
ปราณหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กโยนแหมะลงบนหัวเจ
“เช็ดซะ เดี๋ยวก็เป็หวัดหรอก แล้วก็ระวังพื้นลื่นด้วย”
“โหย พี่นี่… ขัดมู้ดสุดๆ ฮ่าฮ่าฮ่า” เจขยี้ผมตัวเองแรงๆ หัวเราะร่วน
(เจ: ความโรแมนติกติดลบ แต่ความใส่ใจเต็มร้อย)
เสียงฝนตกกระทบหลังคารถบ้านดังเปาะแปะสม่ำเสมอ บรรยากาศวุ่นวายเมื่อครู่เงียบสงบลงทันทีราวกับถูกตัดสวิตช์ เจนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาเบด เหม่อมองหยดน้ำฝนที่เกาะพราวบนกระจกหน้าต่าง
“หนูชอบเสียงฝนจังเลยค่ะ”
“ฉันก็เหมือนกัน อืม…ทรงนี้ กลัวเสียงฟ้าร้องชัวร์”
ปราณที่กำลังเช็ดผมตัวเองอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ครัวตอบรับเบาๆ
“โหย..ไม่กลัวหรอกค่ะ เสียงพวกนี้มันทำให้… รู้สึกว่าเรามีข้ออ้างให้อยู่เฉย ๆ ได้ ไม่ต้องรีบทำอะไร” เจพูดพลางเหม่อมองออกไปในดงไม้ที่พร่ามัว ปราณลดผ้าขนหนูลง หันมามองคนบนโซฟา
“แปลกนะ... ปกติเธออยู่เฉยๆ ไม่ค่อยเป็ไม่ใช่เหรอ”
เจหันมามองค้อนวงใหญ่ “จริงค่ะพี่! หนูมันพวกไฮเปอร์ อะเลิร์ตตลอดเวลา” ????
ลมเย็นะเืพัดลอดร่องกระจกเข้ามา เจลูบแขนตัวเองป้อยๆ
“หนาวนิด ๆ แฮะ…”
ปราณไม่ได้พูดอะไร เธอลุกขึ้นเดินไปเปิดตู้ท้ายรถ หยิบผ้าห่มผืนหนาออกมาแล้วโยนคลุมโปงให้เจจนมิดหัว
“ขอบคุณค่ะ”
เจโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม ยิ้มแฉ่ง เธอนั่งห่อตัวเป็ดักแด้อยู่บนโซฟา ฟังเสียงฝนที่ยังคงตกหนักไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“พี่ปราณ… ถ้าฝนตกหนักแบบนี้ทั้งคืนล่ะคะ”
“เราก็ค้างที่นี่ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”
ปราณตอบขณะเปิดขวดวิสกี้รินใส่แก้วที่มีน้ำแข็งอยู่หนึ่งก้อน แล้วเดินไปเปิดหน้าจอแล็ปท็อปเพื่อทำงานต่อ
“ดีเลยค่ะ” เจยิ้มกว้างออกมาโดยไม่รู้ตัว
(เจคิด: ติดฝนอยู่ด้วยกันสองคนในรถบ้าน… เหมือนพล็อตนิยายโรมานซ์เลยเว้ย! แต่เดี๋ยวนะ งั้นพี่ปราณก็เป็พระเอกน่ะสิ เพราะยังไงฉันก็นางเอก ฮ่า ฮ่า)
เจคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย แล้วเผยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ออกมาโดยไม่รู้ตัว
“พี่ออนเดอะร็อคเลยเหรอ หนูขอด้วยสิ”
เจรู้สึกอยากดื่มแก้หนาวบ้าง
ปราณไม่ได้เงยหน้ามอง เธอยกมือขวาที่มีแก้วอยู่ในมือ แล้วเอานิ้วชี้ยื่นออกมาบอกตำแหน่งคอนโซลด้านหลังเจ
ไฟในรถถูกปรับให้เป็แสงสลัวสีส้มอบอุ่น ปราณนั่งขมวดคิ้วจดจ่อกับการเรียบเรียงโน้ตเพลงในโปรแกรมพร้อมหูฟัง ส่วนเจก็นั่งเสียบหูฟังตัดคลิปวิดีโออย่างมีสมาธิ เวลาผ่านไปพักใหญ่...
“พี่ปราณ…”
“หืม” ปราณยกหูฟังออกข้างหนึ่ง
“ฟังหน่อยไหมคะ”
เจถอดหูฟังออก ขยับแล็ปท็อปของตัวเองไปวางตรงหน้าปราณ แล้วแบ่งหูฟังกันคนละข้าง แล้วกดเพลย์คลิปวิดีโอที่เพิ่งตัดเสร็จหมาดๆ ในหน้าจอ ปรากฏภาพพระอาทิตย์ขึ้นเมื่อเช้า สลับกับภาพวิวมุมกว้างจากโดรน มีเสียงหัวเราะสดใสของเจ เสียงกีตาร์โปร่งของปราณคลอเป็แบ็กกราวด์ และมีบางจังหวะที่กล้องแพนไปติดภาพแผ่นหลังของปราณตอนเดินนำหน้า
จนถึงตอนจบของคลิป เจในจอหันมาพูดกับกล้องด้วยรอยยิ้มจริงใจ
“บางทริป... มันไม่ได้สนุกเพราะสถานที่หรอกนะคะ… แต่มันสนุกเพราะ ‘คน’ ที่มาด้วยต่างหาก”
คลิปจบลง ปราณละสายตาจากหน้าจอมามองหน้าคนตัดต่อ
“เธอตั้งใจพูดประโยคเมื่อกี้?”
เจเกาแก้มเขินๆ “พูดตามฟีลตอนนั้นเลยค่ะพี่… อินเนอร์ล้วนๆ”
ปราณหรี่ตามอง “ก่อนอัปลงช่อง… อย่าลืมเบลอหน้าฉันด้วยล่ะ”
เจหน้ามุ่ยกำลังจะเถียง แต่ทันใดนั้นเอง...
เปรี้ยง!!
เสียงฟ้าร้องคำรามลั่นูเา เจสะดุ้งเฮือกจนตัวโยน หดคอหนีตามสัญชาตญาณ
“โอเค… ยอมรับก็ได้ค่ะ หนูกลัวเสียงฟ้าร้องนิดนึง”
เจสารภาพเสียงอ่อย ปราณมองคนหลับตาปี๋
“นิดนึง?”
“ก็นิดนึงจริงๆ นะคะ…” ????
เปรี้ยงงง!!
ฟ้าผ่าลงมาอีกระลอก คราวนี้เสียงดังกว่าเดิม เจผวาเฮือก ขยับตัวกระเถิบเข้าไปนั่งเบียดปราณโดยไม่รู้ตัว ปราณชะงักไปนิดนึงเมื่อััได้ถึงไออุ่นจากก้อนผ้าห่มที่เบียดเข้ามาซุกข้างลำตัว แต่เธอก็ไม่ได้ขยับหนี ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ ปล่อยให้เสียงฝนและเสียงฟ้าร้องดังสลับกันไป
“พี่…หนูขอซุกนั่งตัดวีดีโอตรงนี้นะ” เจขอนั่งโซฟาของปราณ
“งั้นเธอคอยชงเหล้า ฉันจะปรับเป็เตียงจะได้กว้างขึ้น” ปราณยื่นแก้วให้เจ แล้วปรับโต๊ะกับโซฟาให้เป็เตียง แล้วเอาเบาะมาหนุนหลังนั่งทำงานต่อ
ระยะห่างที่เคยมี ลดลงเรื่อยๆ ตามจังหวะความกลัวของเจ จนกระทั่งหัวไหล่ของทั้งคู่เกือบจะเบียดชิดกัน เจไม่ได้สังเกตถึงความใกล้ชิดนี้เลย เธอรู้แค่ว่า… พอนั่งตรงนี้แล้วรู้สึกอุ่นและปลอดภัยขึ้นเป็กอง
(เจคิด: กลิ่นน้ำหอมพี่ปราณผสมกับกลิ่นฝน... หอมจัง)
“พี่ปราณ…” เจเรียกเสียงแ่
“หืม”
“จูบแรกของพี่ดีมั้ยคะ”
ปราณเลิกคิ้ว “เมาแล้วเหรอ”
“แค่ตึงๆเองค่ะ… ” เจช้อนตาขึ้นมอง อ้อนเสียงอ่อน
ปราณมองสบดวงตาคู่โตนั้นอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบสั้นๆ
“แฟ่บ แฟ่บ แฟ่บ ไม่รู้สึกอะไร”
เจเปิดตากว้างจนตาหยีโตขึ้นมานิดหนึ่ง “โอ้พระเ้า ไม่จริงน่า”
“อืม” ปราณยักไหล่ แต่ฉุกคิดอะไรบางอย่าง “อย่าบอกนะ?”
“ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ” เจยกมือตั้งฉากทำเหมือนงูส่ายไปมา”รัวเข้ามาจนไม่รู้สึกอะไรเลย”
ทั้งคู่มองสบตากันแล้วก็หัวเราะออกมา นานแล้วที่ปราณไม่ได้รู้สึกปล่อยวางแบบนี้
ดึกดื่นค่อนคืน ฝนเริ่มซาเม็ดลงเหลือเพียงหยาดฝนปรอยๆ แต่ทั้งสองคนก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้แยกย้ายไปนอน อากาศเย็นสบายบวกกับความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน ทำให้เจเริ่มตาปรือ ศีรษะของเด็กสาวค่อยๆ เอนลงช้าๆ โงกเงกไปมา ก่อนจะ… ตึก… ทิ้งน้ำหนักลงซบพิงกับลาดไหล่ของคนข้างๆ ในที่สุด
ปราณตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุด เธอไม่ได้ขยับตัวหนี ไม่ได้ผลักออก เพียงแค่เหลียวมองเสี้ยวหน้าของคนที่เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วอย่างเงียบๆ เสียงฝนด้านนอกเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน… แต่เสียงหัวใจของปราณกลับเต้นแรงขึ้นมาแทนที่ ดังจนก้องอยู่ในหู ปราณทอดสายตามองแพขนตางอนยาวของคนขี้เซา
(ปราณคิด: ให้ตายสิ…)
และในวินาทีนั้นเอง ปราณก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า… สิ่งที่เธอ้าจากการออกทริปครั้งนี้ มันคือ ‘แรงบันดาลใจในการแต่งเพลง’... หรือคือ ‘คน’ ที่กำลังพิงไหล่หลับปุ๋ยอยู่ข้างๆ เธอคนนี้กันแน
436
