“โผล่มาสักทีนะยัยอัญ นี่แกไปซื้อชาเชียวหรือแกมัวแต่ไปปลูกชากันแน่”

มาริสา รีบเอ่ยถามทันทีที่เห็นเพื่อนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องเรียน

“เหอะน่า มันมาทันก็ดีแล้ว มาช้าดีกว่ามันไม่มานะย่ะ แล้วแกไปทำอะไรมาหน้าตาหอบเหมือนหมาขาดน้ำเลย”

เสียงของฟ้าใสแทรกขึ้นมา

“หยุด!!! อย่าเพิ่งถาม ขอหายใจก่อน... ฟู่วววว!!”

อัญญาวีณ์ รีบห้ามเพื่อน เพราะตอนนี้เธอเหนื่อยมาก หลังจากที่ใส่เกียร์หมาวิ่งมาให้ทันเข้าเรียนในคาบบ่าย

คลาสวันนี้จะมีวิทยากรมาบรรยายพิเศษให้นักศึกษาซึ่งทางอาจารย์ที่ปรึกษาได้บังคับให้ทุกคนเข้าร่วมฟัง......เสียงฮือฮาดังขึ้นเรียกสายทั้งสามสาวต้องหันไปมอง

“พระเจ้า!!! อย่างเท่” ฟ้าใสตะลึงในความหล่อคน

“เบ้าหน้า ฟ้าประทานสุดๆ”

“เฮ้ย! มาได้ไงเนี่ยะ” มาริสาทำหน้าแปลกใจ

แต่ก็ส่งยิ้มให้ร่างสูงใหญ่ใส่สูทเนี้ยบตามฉบับของนักธุรกิจหนุ่มใหม่ไฟแรง

.

.

.

“ซวยแล้ว O_O”

อัญญาวีณ์สบถออกมา อารมณ์เหมือนเด็กน้อยกำลังจะโดนจับได้ว่าทำผิดมา เธอทำท่าจะลุกจากที่นั่งแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว…