หยางเทียน ยังไม่ลงจากรถ ก็เหวี่ยงเข็มปลิดิญญาออกไป โดยที่ไม่มีใครทันสังเกต เข็มทั้งสิบบินไปตามความรู้สึกของหยางเทียน บนว่อนไปในอากาศ มุ่งสู่เป้าหมาย คือสิบมือปืนสไนเปอร์ที่กำลังรอให้ เจสันลงจากรถ แต่ว่าไม่มีใครรู้ว่า อยู่ๆ จะมีเข็มพุ่งเข้ามาเจาะเข้ากลางหน้าผาก หงายหลังตึง ลงไปนอนตายบนดาดฟ้าตึก ตายอย่างโดดเดี่ยว
หยางเทียนพา เจสันเข้าไปในศาลท่ามกลางสายตาของ กลุ่มมาเฟีย ที่สงสัย ทำไมมือปืนสไนเปอร์ไม่ยิงแม้สักนัดเดียว พอเข้าไปในศาลสายตาของ สเน็คก็ยิ่งโกรธแค้นยิ่งนัก มองลูกน้องอย่างไม่พอใจ ทำให้ทนายเข้ามาปลอบใจ ส่วนหยางเทียนก่อนเข้าศาล ก็ถูกตรวจคนอย่างละเอียด ทำให้ปืนพกส่วนตัว ต้องฝากเอาไว้ ไม่สามารถนำเข้าไปในศาลได้
ในศาลมีคนมาเฝ้ารอฟังผลคดีมากมาย จนเต็มไปหมด แต่ทางศาลต้องจำกัดคนเข้าไปฟัง หยางเทียนนั่งฟัง อยู่ข้างในอยู่ไม่ห่างจาก เจสันมากนัก ศาลเริ่มให้พยานชี้ตัว แต่มีทนายจำเลยออกมาซักค้านเสียก่อน
“ ข้าแต่ศาลที่เคารพ ผมคิดว่า พยานผู้นี้ไม่อาจนำมาเป็พยานในคดีนี้ได้”
“ ทนายจำเลย มีเหตุผลอะไร ก็กล่าวมาได้เลย”
ทนายจำเลยเดินยิ้มเ้าเล่ห์ เข้ามาหน้าแท่นเบิกความของพยาน แล้วเอ่ยว่า
“ เพราะคนตายไปแล้ว ไม่อาจเป็พยานได้อีก” ทนายจำเลยหยิบปืนสั้นจิ๋ว ออกจากสมุดบันทึก แล้วลั่นไกทันที เป้าหมายคือหัวของ เจสันที่ถอยหลังอย่างตื่นตะลึง
แต่หยางเทียนอยู่ด้านข้างรู้สึกได้ จึงขว้างปากกาที่ติดตัวเอาไว้ เข้าที่มือของทนายจำเลยอย่างจัง จนทะลุ ะุปืนที่พุ่งออกมาเปลี่ยนเป้าหมาย กลายเป็เจาะหน้าผากของ สเน็ค เข้าเต็มเปา ! ไม่มีเสียงร้องสักคำ ตำรวจศาละโล็อคตัว ทนายจำเลยเอาไว้
สุดท้ายคดีนี้ไม่มีการตัดสิน เพราะจำเลยถูกยิงตายไปแล้ว ศาลสั่งเลิกศาล ท่ามกลางนักข่าว พยายามเข้ามาถ่ายรูป สเน็คที่นอนตายอนาถกลางศาลด้วยฝีมือของทนายจำเลย ที่เวลานี้กลับหน้าซีดตัวสั่น ไม่ทันได้ออกจากห้องพิจารณาคดี
ก็ฮึดสู้กับ เ้าหน้าที่ แล้ววิ่งออกนอกระเบียง ะโตึกจากชั้นที่ 8 หัวโหม่งพื้นตายตามกันไป เพราะกลัวว่า หากออกไปแล้ว เกรงว่า เขาจะไม่ได้ตายดีแน่
“ ขอบคุณมากนะ” เจสันเอ่ยขอบคุณหยางเทียนพร้อมกับจับมือมากุมเอาไว้ หยางเทียนต้องค่อยๆ แกะมือออกมา
“ หน้าที่ผมอยู่แล้ว”
“ ผมอยากเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ เย็นนี้ว่างหรือเปล่า” เจสันเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งสายตาหวานฉ่ำ
“ ไม่ว่างครับ ต้องไปหาแม่ ที่อยู่โรงพยาบาล”
หยางเทียนเจอชวนแบบนี้ เอาช้างสิบเชือกมาฉุดก็ไม่กล้าไป ก็เลยให้ บอดี้การ์ดคนอื่น พาเจสันกลับบ้านต่อ
หยางเทียนกลับไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล พบว่า แม่เริ่มมีอาการดีขึ้น ยาที่หมอจัดให้ เริ่มทำให้เส้นเืที่ตีบค่อยๆ ขยายตัว ปากที่เคยเบี้ยว ก็คืนกลับมาเป็ปกติ แต่ ร่างกายยังคงต้องฝึกกายภาพบำบัดต่อไป ถึงแม้ไม่หายขาด แต่ก็ยังมีอาการดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ถิงถิงกับแม่ดีใจมาก หมอบอกว่า ให้กลับบ้านได้ แต่ต้องมาหาหมอทุก ๆ สัปดาห์ เพื่อมาตรวจร่างกายและ ทำกายภาพบำบัด และยังเฝ้าดูอาการหากมีอาการปวดหัวมากขึ้น ก็คงต้องรีบตัดสินใจ ว่าจะต้องผ่าตัดหรือไม่
“ เท่านี้แม่ก็ดีใจแล้ว ลูกเอ๋ย พูดได้เป็ปกติ พอขยับมือได้นิดหน่อย ก็ดีที่สุดแล้ว”
“ แม่ต้องหายดีเชื่อผมซิ ตอนนี้บ้านทำเสร็จแล้ว พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”
ทั้งหมดกลับบ้านโดยรถตู้คันใหม่เอี่ยม เวลานี้ที่บ้านมีคนขับรถ คนทำความสะอาด และ ป้าเช็งที่คอยดูแล เสี่ยวหลาน ไม่มีอะไรที่หยางเทียนต้องเป็ห่วงอีก เหลือแค่ต้องไปหายาเซียน มารักษาอาการของแม่ให้ได้
หยางเทียนพักงานอยู่สองสามวัน ที่บ้านมีแขกมาหาบ่อยที่สุดก็คือ ผู้จัดการหลงของลอนดอน โซไซตี้ ที่มาคอยพาถิงถิง ไปซื้อข้าวของเครื่องใช้ทุก อย่าง โดยไม่ได้รังเกียจอดีตที่ผ่านมาของถิงถิง เลย และเสี่ยวหลานเองก็ชอบ ผู้จัดการหลงอีกด้วย หยางเทียนไม่ห้ามที่น้องสาวจะมีความรัก เพราะมองเ้าผู้จัดการคนนี้แล้วยังไม่เห็นสิ่งผิดปกติใดใด ในตัวมัน หยางเทียนเลยต้องปล่อยไปก่อน
วันนี้หยางเทียนเข้าไปที่สำนักงาน เพื่อรับงานต่อ
“ เื่ยารักษาแม่ ได้เื่บ้างไหมครับ”
“ ท่านเทพโอสถ ออกท่องยุทธภพ ยังไม่มีใครหาท่านได้เลย ถ้าหากเจอแล้วฉันจะบอกเธอทันที นี่คืองานใหม่ ของเธอ นี่คือจดหมายของคนลึกลับคนหนึ่ง กับ เช็คธนาคารหนึ่งฉบับ ไม่มีรูปภาพของลูกค้าด้วย ลองอ่านดู”
“ จ้างคุ้มครอง แคทรีน หลิว สามเดือน โดยที่ห้ามบอกว่า เป็บอดี้การ์ด ให้ไปสมัครงานที่โรงงานเย็บผ้า คอยดูแลเธอสามเดือน ค่าจ้างเดือนละสี่หมื่นเหรียญ ผู้ว่าจ้างไม่ประสงค์จะออกนาม”
หยางเทียนมอง เช็คที่เขียนมา หนึ่งแสนสองหมื่นเหรียญ แล้วเกิดความสงสัย
“ ผอ.ครับ ค่าจ้างที่ผมได้แค่จ๊อบละ หนึ่งพันเหรียญ นี่ลูกค้าเขาจ่ายมากไปหรือเปล่าครับ”
“ ไม่มาก ส่วนใหญ่ก็ราคานี้ สำนักงานเรามีค่าใช้จ่ายเยอะ ทั้งต้องจ่ายพวกเก็บกวาด ต้องหาเครื่องมือและอาวุธ ฉันต้องเอาส่วนต่างไปใช้ในการบริหาร”
หยางเทียนไม่ได้ใส่ใจเื่เงินเขาแค่ทำงานเพราะทำตามคำสั่ง อาจารย์เพื่อให้มาฝึกฝนที่นี่ แต่ที่ถามเพราะสงสัยเท่านั้น
“ แล้วผู้ไม่ประสงค์จะออกนามนี่เป็ใครกันแน่ แล้วเรารับงานของผู้ว่าจ้างลึกลับด้วยหรือครับ”
“ รับซิ งานไม่ผิดกฏหมาย คุ้มครองคน จ่ายเงินก่อน ครบองค์ประกอบ สำนักงานเรารับอยู่แล้ว”
“ แล้วผมจะไปสมัครงานทำอะไร ที่โรงงานเย็บผ้ามีแต่พวกสาวๆ ทั้งนั้น”
“ ฉันให้คนโทรไปสมัครงานให้แล้ว เขา้ารับพนักงานขาย เธอไปสมัครตำแหน่งนี้เลย”
“ พนักงานขาย? เขาจะรับหรือครับ”
“ ไปเถอะ หากเธอเรียกเงินเดือนไม่เกินสองพันเหรียญ ก็น่าจะได้งาน พอได้งานแล้วค่อยหาทางใกล้ชิดเธอเอง” ผอ. ยืนเอกสารสมัครงานใส่ซองไว้ให้เรียบร้อย หยางเทียนนำกลับไปอ่านที่บ้าน พอรู้ประวัติตัวเอง แล้ว รุ่งเช้าก็เดินทางไปสมัครงานที่โรงงานเย็บผ้าแห่งนี้ทันที
ณ ห้องประชุมโรงงานอาเซี่ยนการ์เมนท์ กำลังมีการประชุมผู้ถือหุ้น มีผู้หญิงวัย 24ปี นั่งอยู่ตรงกลางเป็ประธาน
“ ตอนนี้ผ่านมาไตรมาสแรก โรงงานของเรา มีรายได้ลดลงถึง30 % เื่นี้หากพวกเราไม่มีมาตรการมารองรับ ไตรมาสที่สอง จะมีรายได้ลดลงเพิ่มสะสมไปอีกไม่ต่ำกว่า 50 % ผมในฐานะผู้จัดการฝ่ายการตลาดของบริษัท ทำการจ้างที่ปรึกษาให้มาช่วยแก้ไขในเื่นี้ พวกเขาเลยมีข้อเสนอคือ
ข้อแรก ปลดพนักงานลง 30 % เปลี่ยนเป็จ้างผู้รับเหมาทำแทน
ข้อสอง ลดวันทำงานของพนักงานลงเหลือสี่วัน แล้วก็งดโอที
ข้อสาม นำสินค้าค้างสต็อคออกมาลดราคา อย่างน้อย 50% ทุกสัปดาห์
ข้อสี่ หาตลาดแห่งใหม่เพื่อเพิ่มยอดขาย
ข้อห้า .....
ข้อหก...
หญิงสาวที่เป็ประธานฟังแล้วเริ่มจะเวียนหัว เพราะเธอ เพิ่งจะเข้ามาทำงานได้ไม่ถึงเจ็ดวัน เพราะพ่อที่รักของเธอ เพิ่งจะเสียไปเนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอที่กำลังเรียนปริญญาโท ดีไซเนอร์ ที่ ฝรั่งเศษ ต้องบินกลับมารับ่ต่อ เพราะพ่อ มีเธอเป็ลูกสาวเพียงคนเดียวเท่านั้น แล้วในที่สุดเธอก็ให้ทุกคนออกเสียง ผลปรากฏว่า ทุกคนเห็นด้วยกับการมาตรการลดค่าใช้จ่ายตามที่ปรึกษาที่ว่าจ้างมา
พอออกจากห้องประชุม เธอก็เดินออกมาจากตึกเพียงคนเดียว เพื่อจะมากินอาหารด้านนอกของโรงงาน ซึ่งอยู่ติดกับ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เธอเลือกกินร้านไก่ทอด ขณะที่กำลังกินเพลินอยู่นั้น ก็มีชายสองคนเดินเข้ามานั่งด้วย แล้วเอ่ยขอเงินเธอดื้อๆ พร้อมกับ มือขวาล้วงกระเป๋าโชว์ ของด้านในที่มีลักษณะคล้ายปืน
“ น้องสาว พอดีพี่ที่บ้านขาดเงิน น้องพอจะแบ่งให้พี่บ้างได้หรือเปล่า”
หญิงสาวหยิบกระเป่าเงินออกมาแล้ว นำแบงค์ออกมาวาง สิบกว่าใบ น่าจะหมื่นกว่าเหรียญ ขณะที่กำลังจะหยิบ มีชายหนุ่มคนหนึ่ง เอาแฟ้มสมัครงานมาวางทับเงินแบงค์เอาไว้ แล้วนั่งตรงกลาง ระหว่างชายสองคน กับ หญิงสาว แล้วเอ่ยว่า
“ พอดีบ้านผมก็ขาดเงินเช่นกัน พี่ชายพอมีให้ผมบ้างไหม”
“ นี่แก...” ชายสองคนชักปืนออกมา แต่ก็ช้ากว่าเด็กหนุ่ม ที่ใช้มือจับที่ข้อมือของทั้งสองหักลง พล็อค !! อ๊ากกก !!
โจรสองคนร้องลั่นร้านอาหาร คนอื่นมองกันเป็จุดเดียวมันยกมือที่ไม่หักชี้หน้าเด็กหนุ่ม เหมือนว่าฝากไว้ก่อน แล้วรีบวิ่งหนีออกไป เด็กหนุ่มคนนั้นคือหยางเทียนนั่นเอง
“ สมัยนี้คนดีคนร้าย ดูกันไม่ออกจริงนะครับ” หยางเทียนเอ่ยจบก็เดินออกไป แม้หญิงสาวจะเรียก หยางเทียนก็ไม่สน เดินดุ่ยๆ ออกไปนอกห้าง แล้วเข้าไปหน้าโรงงานอาเซี่ยนการ์เม้นท์ ติดต่อรปภ. เพื่อจะเข้าไปสมัครงาน หญิงสาวเห็นหยางเทียนเดินเข้าไปในโรงงานของตนก็เลยถามว่า
“ เขามาทำอะไร”
“ สมัครงานครับผม”
“ สมัครงาน?”
ภายในบริษัทอาเซี่ยนการเม้นท์ มีคนมาสมัครงาน ที่แผนกบุคคล 10 คน เวลานี้ติดเที่ยง พอบ่ายโมง ก็เริ่มเขียนใบสมัครงานกัน หยางเทียนก็เขียนเช่นกัน แล้วได้ยินพนักงานคุยกับ คนที่มาสมัครงานว่า
“ ตอนนี้บริษัท กำลังลดคนลง อีก 30 % ถ้ายังไงแล้ว เขียนใบสมัครทิ้งเอาไว้ บริษัทจะติดต่อกลับไปนะคะ”
หยางเทียนฟังแล้วก็ได้แต่เซ็งเป็ด กำลังจะลุกกลับไป เพื่อโทรบอก ท่านผอ. แต่ว่าก็ดันถูกเรียกเข้าไปเสียก่อน
“ มาสมัครเป็พนักงานขาย คุณเคยขายอะไรมาก่อน”
“ ไม่เคยครับ” คนสัมภาษณ์มองหน้าหยางเทียน แล้วถามต่อว่า
“ แล้วเคยทำงานที่ไหนมาก่อนไหม ในนี้บอกว่าคุณจบแค่มัธยมปลายเอง ไม่ได้ระบุงานที่เคยทำเลย”
“ ก็ไม่เคยนี่ครับ”
“ แล้วคุณรู้ไหมว่า ที่โรงงานผลิตสินค้าอะไรบ้าง”
“ คงเป็พวกเสื้อผ้า ใช่ไหมครับ”
“ บริษัทเรา ผลิต ทุกอย่างที่เป็การเย็บ ั้แ่กระเป๋า เสื้อผ้า ที่นอน รองเท้า อื่นๆ อีกมากมาย”
“ โอ้โห เพิ่งรู้นะเนี่ย”
“ กลับไปก่อน หากมีตำแหน่งที่เหมาะกับคุณ ผมจะติดต่อไป”
“ เดี่ยวก่อนครับ ผมจำเป็ต้องได้งานนี้ ดังนั้นเงินเดือนสองพันผมก็ทำ งานอะไรก็ได้ผมทำได้หมด”
“ ขอโทษนะ บริษัทไม่ใช่มูลนิธิ ไม่รับคนที่ไม่มีความรู้ หรือความชำนาญแบบคุณ”
หยางเทียนสงสัย ทำไมผอ. บอกว่า บอกรับเงินแค่สองพันแล้วพวกเขาก็จะยอมจ้าง หยางเทียนได้แต่เดินคอตก ออกจากห้องไป ขณะกำลังรอลิฟต์ลงไป
ผู้จัดการที่สัมภาษณ์ ก็เข้ามาเรียกด้วย ใบหน้าที่ตื่นเต้น
“ คุณหยางเทียนรอก่อน”
“ หืม”
“ บริษัทจะจ้างคุณ เงินเดือน ห้าพันเหรียญต่อเดือน ตำแหน่งพนักงานขายตามที่คุณสมัคร เริ่มทำงานวันนี้เลยนะครับ”
“ ฮ้า เมื่อกี้ขอไปสองพัน ยังไม่ยอมรับ แต่ทำไมเกิดเปลี่ยนใจแล้วล่ะ” หยางเทียนเอ่ยด้วยความสงสัย
“ อ้อ พอดีทางเรา้าขยายงานเพิ่ม ้าคนจริงๆ”
หยางเทียนยิ้มร่า นี่คงเป็สัญญาณที่ ผู้ผอ. บอกเอาไว้ว่า หากขอเงินเดือนสองพันแล้วเขาต้องรับแน่ แล้วเขาก็รับจริงๆ เลยตบไหล่ผู้จัดการ แล้วเอ่ยว่า
“ ขอบคุณนะ ความจริงผมเองก็ไม่อยากทำงานนี้เท่าไร แต่เมื่อคุณอุตส่าห์วิ่งมาตามขนาดนี้ ผมรับทำงานนี้ก็ได้”
“ ดีครับ เชิญทางนี้เลย ผมจะพาไปพบกับ ผู้จัดการฝ่ายการขาย เขาจะคอยสอนงานคุณหยางเอง”
ณ แผนกขาย ผู้จัดการฝ่ายขายกำลังเรียกประชุม พนักงานขาย ยี่สิบคนอยู่
“ ขอโทษครับ ผมมาแนะนำ พนักงานขายคนใหม่ครับ ชื่อว่า หยางเทียน นี่คือผู้จัดการฝ่ายขาย คุณลินดา”
“ สวัสดีครับ สวัสดีทุกคน ผมหยางเทียนยินดีได้รู้จักครับ”
“ ฝ่ายบุคคลไม่รู้หรืออย่างไรว่า ตอนนี้บริษัทกำลังสั่งให้ฉันลดพนักงาน ฉันกำลังประชุมเพื่อลดคนออกอีก 6 คนในยี่สิบคน แล้วนี่อะไร คุณมาบอกให้ฉันรับพนักงานขายเข้ามาอีกคน แล้วจะให้ฉันบอกกับลูกน้องที่เหลือว่าอย่างไร ว่าคนใหม่ขายเก่งกว่าคนเก่า หรือเขามีดีอะไร?” ลินดาเหลืออดที่ต้องลดคน แต่ฝ่ายบุคคลยังส่งคนใหม่มาอีก
“ คือว่านี่เป็..” ผู้จัดการฝ่ายบุคคลถูกคำสั่งให้ห้ามบอกเื่ใครเป็ผู้สั่งรับหยางเทียนเข้าทำงาน เลยได้แต่อึกอักพูดไม่ออก
หยางเทียนก็ได้แต่ยืนอึ้ง มองเห็นพนักงานขายที่ตาแดงๆ กำลังจะถูกคัดออกจากงาน ส่วนตนนั้นได้เข้ามาเพราะเส้นสายแบบนี้ ขณะที่จะพูดอะไร ก็มีเลขาของกรรมการผู้จัดการนำจดหมายมาให้ แล้วบอกว่า
“ แผนกขายไม่ต้องลดคนแล้ว เพราะบริษัท ้าเพิ่มยอดขาย คำสั่งที่ส่งมานั้นระบุเฉพาะฝ่ายผลิตสินค้า ขออภัยทุกคนด้วยนะคะ” เลขาเอ่ยจบก็วิ่งปรู๊ดออกไปในทันที
ทุกคนต่างดีใจโล่งอก
“ ถ้าเช่นนั้นพอแค่นี้ เด็กใหม่ มาพบฉันที่ห้อง” ผู้จัดการลินดา เป็สาวทำงานแต่งตัวทันสมัย หน้าตาดี อายุ สามสิบปีแล้ว สั่งเสร็จก็ไม่สนใจอีก หยางเทียนเลยต้องเดินตามเข้าไปในห้องส่วนตัวของเธอ
ผู้จัดการลินดาดูแฟ้มของหยางเทียนแปบเดียว ก็ฟาดเปรี้ยงกับ โต๊ะ
“ จบมัธยมปลาย ไม่เคยขายอะไรมาก่อน ไม่มีประสบการณ์ขาย แล้วฝ่ายบุคคลรับเธอมาได้ยังไง ลูกน้องของฉันทุกคนจบปริญญาตรี มีประสบการณ์ขายมาทั่วสารทิศ พบลูกค้าคราใดไม่เคยพลาดเป้า แต่หน้าอย่างเธอจะไปขายอะไรได้ เสียชื่อแผนกของฉันหมด ไม่ได้ เื่นี้ยอมไม่ได้”
“ ใจเย็นก่อน ทำไมไม่ลองโอกาสกันบ้าง มีใครเคยขายสินค้ามาก่อนไหม พี่สาวคนสวย อย่าใจดำกับผมนักเลย ผมตกงานมาสามปี ไม่มีงานทำ บ้านก็ต้องเช่า ยังมีแม่กับน้องสาวต้องเลี้ยงดู ถือว่าเมตตาให้โอกาสกันสักครั้ง หากว่าผมไปขายของให้บริษัท แล้วขายไม่ได้ ค่อยไล่ผมออกก็ได้นี่”
ลินดาปากจะร้ายแต่ พอหยางเทียนเอ่ยมาแบบนี้ ก็ใจอ่อนลงไปเยอะ
“ ก็ได้ พรุ่งนี้ฉันจะมอบงานขายให้เธอ หากขายได้ฉันจะรับเข้าทีม แต่ไม่ได้ ฉันจะไล่เธอออก”
“ ตงลงตามนั้น” หยางเทียนยังไม่รู้เลย ว่า ผู้จัดการให้เขาไปขายอะไร......
![[Friend Zone] เพื่อนกันจริงดิ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592974670_46248616.webp)
6K
