เสี่ยวจื่อน้อยของเราตอนนี้ก็พยายามเร่งฝีเท้าสั้นๆของเธอวิ่งไปวิ่งมา พยายามที่จะขนของหลายๆสิ่งหลายๆอย่างไปให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
“อย่าพึ่งหมดเวลานะ ขอให้ห้างสรรพสินค้าฯแห่งนี้อยู่นานๆหน่อย เหลืออีกตั้งหลายช่องที่ยังไปช้อปปิ้งไม่ถึงเลยด้วย ช่างโชคดีอะไรอย่างนี้นะที่จู่ๆ
สถานที่แห่งนี้ ตรงบริเวณนี้ดันเป็่ของอนาคตที่เปิดห้างสรรรพสินค้าแบบexpressเสียด้วยสิ ทีนี้ล่ะก็สะดวกสบายเยอะเลยไม่ต้องไปไกลเดินออกมาจากบ้านของตัวเองเพียงนิดเดียวเอง อิ….อิ..”เสี่ยวจื่อน้อย
เธอก็พูดพึมพำไปคนเดียวอย่างมีความสุขมากจริงๆ เป็การฟื้นคืนตื่นขึ้นมาในโลกที่ไม่ใช่ของตัวเอง แต่ก็ถือว่าได้ของขวัญชิ้นใหญ่ติดมาคือความพิเศษที่สามารถมองเห็นเปิดสถานที่ อดีต ปัจจุบัน และอนาคตได้
“เสี่ยวจื่อน้อยลูกเอ๊ย พลังเหลือล้นจริงๆเลยนี่ยังไม่เหนื่อยอีกเหรอเนี่ย??”แม่ ที่มองดูลูกสาวตัวน้อยคนเล็กของเธอที่ไม่มีท่าทีว่าจะเหน็ดเหนื่อยแต่อย่างใด เ้าตัวเล็กยังคงวิ่งไปวิ่งมาอยู่แบบนี้ตลอดเวลาอยู่เลย
และข้าวของที่โยนข้ามฝั่งมา ณ สถานที่ปัจจุบันที่เป็บริเวณที่ตั้งของบ้านที่อยู่อาศัยของตระกูบเผิงนั้นตอนนี้ก็มีขนาดเป็ูเาย่อมๆไปแล้ว และแต่ละชิ้นบางอย่างก็มาเป็แพ็คครึ่งโหลบ้างโหลหนึ่งบ้าง
“ไม่น่าเชื่อเลยว่าเราจะหยิบของเป็แพ็คใหญ่ๆแบบนี้ได้ไม่รู้สึกว่าหนักเลยแหะ?? ถ้ารู้ว่ามีแรงกำลังมากขนาดนี้เวลาอยู่ในสถานที่ที่ไม่ใช่ ณ ปัจจุบัน คงจะได้กระสอบข้าวสารมาเยอะกว่านี้แล้วล่ะเสียดายจังเลย”เสี่ยวจื่อน้อย
เธอเองที่ลองหยิบของในห้างสรรพสินค้าฯแห่งนี้เป็แพ็คใหญ่และมันก็ทำให้เธอแปลกใจมากเพราะเธอสามารถหยิบเหมือนกับเป็ของเล็กๆเพียงชิ้นเดียวทั้งๆที่ร่างกายเด็กน้อยเพียงแค่ 4-5ปีคนนี้ ย่อมไม่สามารถมีแรงกำลังเพียงพอที่จะยกข้าวของได้มากขนาดนี้ แต่ว่านี่เธอทำได้จริงๆกับ ณ สถานที่อนาคตกับห้างสรรพสินค้าExpress แห่งนี้
“โอ๊ะ..!!!ละอองหมอกควันขาวๆกลับมาอีกแล้วทางด้านโน้นเริ่มจะจางหายไปแล้ว แย่แล้ว!!ต้องเร่งมือกว่านี้อีกหน่อยเพื่อจะได้ของมากขึ้นกว่านี้ ไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่จะได้เจอห้างสรรพสินค้าExpress แห่งนี้อีกก็ไม่รู้สิ”เสี่ยวจื่อน้อย เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดินอีกเมื่อเห็นว่าห้างฯแห่งนี้กำลังจะหายไปอีกแล้ว
“ฟี้ว…ฟี้ว….ตุ้บ…ตุ้บ……”เสียงข้าวของโดนโยนมาอย่างต่อเนื่อง
“ฟู่……”
“เอาล่ะได้แค่นี้ก็ถือว่ามากพอแล้วล่ะ เอาไว้รอบหน้าค่อยว่ากันใหม่”เสี่ยวจื่อน้อย พอใจแล้วถึงแม้ว่าใจจริงอยากจะหยิบของออกมาจากห้างสรรพสินค้าแห่งนี้อีกมากมาย
“อ้า…ทำไมรู้สึกว่าเหนื่อยแบบนี้นะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“ตุ้บ…….”เ้าตัวเล็กนอนหงายหลังลงไปกับพื้น แขนและขากางออก
“ว๊าย….!!!”แม่ ย่า ยาย ป้าทั้งสองคนพากันร้องใที่เห็นเสี่ยวจื่อน้อยล้มลงไปแบบนั้น
“เสี่ยวจื่อน้อย เป็อะไรหรือเปล่าลูก??ตอบแม่หน่อยสิลูกรัก??”แม่ ที่ะโถามอยู่ด้วยความเป็ห่วงแต่ก็ยังไม่กล้าเดินเข้าไปในเขตที่เสี่ยวจื่อน้อยสั่งพี่สาวของเธอเอาไว้ เพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรไม่ดีต่อลูกสาวคนเล็กได้
เพราะสิ่งที่เห็นอยู่นี้มันน่าแปลกประหลาดมากจริงๆ ที่จู่ๆเสี่ยวจื่อน้อยก็สามารถหยิบข้าวของจากที่ว่างเปล่าออกมาได้เยอะแยะมากมายขนาดนี้ ไม่มีใครกล้าเสี่ยงที่จะฝีนคำพูดของเสี่ยวจื่อน้อย เพราะไม่มีใครรู้ได้ว่าจะมีผลกระทบใดๆเกิดขึ้นมาอีก
“ไม่เป็ไรค่ะแม่ เสี่ยวจื่อไม่เป็ไรเพียงแต่เมื่อยแขนและก็เมื่อขานิดหน่อยค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย ผลิกตัวกลับและตอบแม่ของเธอ
“แน่ใจนะเสี่ยวจื่อน้อยว่าหนูไม่ได้เป็อะไร หรือว่ารู้สึกแปลกๆอะไรอีก”แม่
“ไม่เลยค่ะแม่ ไม่ต้องเป็ห่วง”เสี่ยวจื่อน้อย
“แล้วตอนนี้แม่กับทุกๆคนเดินเข้าไปหาหนูได้ไหมลูกรัก???”แม่
“อ้อ….เดินเข้ามาได้แล้วค่ะ เข้ามาได้เลย”เสี่ยวจื่อน้อย
เพียงแค่บอกว่าเข้ามาได้คำแรก แม่ของเสี่ยวจื่อน้อยก็พุ่งตัวเข้าไปหาลูกสาวคนเล็กอย่างรวดเร็วทันที และรีบอุ้มลูกน้อยของเธอเพื่อตรวจตราดูสภาพร่างกายว่ามีตรงไหนาเ็ หรือว่าผิดปรกติไปจากเดิมหรือไม่กัน
“ไม่เป็ไรนะลูก ไม่เป็ไรจริงๆนะ???”แม่
“ไม่เป็ไรจริงๆค่ะทุกๆคนไม่ต้องห่วงนะ”เสี่ยวจื่อน้อย ที่มองมาที่แม่ ปู่ย่า ตายาย ลุงกับป้าทั้งสี่คนและพวกพี่ๆของเธอ
“ทีนี้เล่าให้แม่กับทุกๆคนฟังได้หรือไม่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกัน และข้าวของมากมายพวกนั้น เสี่ยวจื่อน้อยเอามาจากที่ไหนกันลูกรัก???”แม่
คำถามนี้เป็คำถามที่ทุกๆคน้าจะรู้มากจริงๆว่าแท้จริงแล้วมันเกิดอะไรกันขึ้นกันแน่
“ได้สิคะเสี่ยวจื่อจะเล่าให้ฟัง เมื่อตอนที่นอนหลับอยู่เสี่ยวจื่อฝันว่ามีท่านตาคนหนึ่งใส่ชุดสีขาวล้วนรอบๆตัวของท่านมีแสงสีขาวนวลๆสวยมากๆเลยค่ะ
แล้วท่านตาคนนี้ก็บอกเสี่ยวจื่อน้อยว่าให้กลับไปที่บ้านนะ ยังไม่ถึงเวลาที่จะมาที่นี่ และบอกอีกด้วยว่าเมื่อกลับมาแล้วเสี่ยวจื่อน้อยจะสามารถเห็นสถานที่ต่างๆ ย้อนเวลาไปในอดีต และอนาคตได้ด้วยค่ะ แล้วจงใช้สถานที่นั้นๆอย่างเป็ประโยชน์ให้ได้มากที่สุด เพื่อช่วยเหลือคนในครอบครัวและคนอื่นๆ เพื่อทำความดีสะสมค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“................!!!”ทุกๆคน
“มองเห็นสถานที่ในอดีต และอนาคต!!???”ทุกๆคนจับในความสำคัญได้ก็รู้สึกตื่นตระหนกและใกันเป็อย่างมากไม่คิดว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้จากเ้าตัวเล็กเลย
“ใช่แล้วค่ะ ในครั้งแรกที่เสี่ยวจื่อเห็นตรงทุ่งนาท้ายไร่ของบ้านเรา ที่พวกเราเจอกระสอบข้าวสารนั้น เสี่ยวจื่อเองก็ไม่แน่ใจนักนึกว่าเป็ภาพลวงตาหรือว่ามองเห็นเบลอๆ เพราะพึ่งตื่นนอนขึ้นมา เสี่ยวจื่อต้องขอโทษทุกๆคนด้วยที่ต้องโกหกในครั้งแรกเื่ของกระสอบข้าวสารพวกนั้น
เพราะเสี่ยวจื่อเองก็ไม่แน่ใจนักว่าจะเห็นภาพสถานที่แปลกๆ จากทุ่งนา กลายเป็ร้านขายข้าวสารได้อย่างไรกันและไม่คิดว่าจะเอาข้าวของที่อยู่ในสถานที่แปลกๆที่มาแทนที่ทุ่งนานั้นออกมาได้อีกด้วย ก็รู้สึกใและกังวลมากเลยบอกทุกๆคนไปแบบนั้นค่ะ
แต่พอมาครั้งนี้รอบที่สองที่เสี่ยวจื่อมาเล่นกับพี่สาว มันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เพียงเห็นภาพสถานที่ในอนาคตที่เป็ห้างสรรพสินค้าฯขายของเยอะแยะเต็มไปหมดเลยค่ะ แต่ว่าไม่เห็นสถานที่มากกว่าหนึ่งที่เหมือนในครั้งแรกที่เสี่ยวเจื่อเห็นเป็สถานที่นั้นเป็ป่ากว้างใหญ่ด้วย”เสี่ยวจื่อน้อย
“อืม……”ทุกๆคนฟังอย่างตั้งใจมากๆ ถึงกับพากันคิ้วขมวดกันหมดเลย ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือออกอาการอย่างไรดีกับสิ่งที่ได้ยินเื่ราวที่เสี่ยวจื่อน้อยเล่าออกมาแบบนี้
ส่วนแม่ที่ยังคงกอดลูกสาวอยู่ ก็กอดเสี่ยวจื่อน้อยแน่นขึ้นกว่าเดิมไปอีกที่ได้ยินว่าท่านตาคนนั้นบอกให้เธอกลับมาที่บ้าน นั่นหมายถึงว่าลูกสาวของเธอตายไปแล้วใช่หรือไม่กัน???
“ฮึก….ฮึก….”เสียงสะอื้นในลำคอของแม่เสี่ยวจื่อน้อย
“แม่คะ แม่ ??แม่กอดเสี่ยวจื่อแน่นเกินไปแล้ว เสี่ยวจื่อหายใจไม่ออกค่ะ!!”เสี่ยวจื่อน้อย
“ขอโทษจ้ะลูกรัก ไม่เป็ไรแล้วนะลูกนะอยู่ที่บ้านเราแล้ว ไม่ต้องไปไหนอีกแล้วนะ ฮึก…ฮึก…”แม่ ที่น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่รู้ตัว
“อย่าร้องไห้นะแม่นะ เสี่ยวจื่ออยู่นี่แล้วไง??ไม่ได้ไปที่ไหนแล้วนะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“ใช่ๆเสี่ยวจื่อน้อยของแม่อยู่กับแม่ พ่อ ปู่ย่า ตายาย ลุงป้าและพวกพี่ๆ”แม่
แต่ละคนน้ำตารื้นกันไปหมดแล้ว เพราะไม่อยากคิดเลยว่าถ้าท่านตาที่เสี่ยวจื่อน้อยพูดถึง ไม่ส่งเธอกลับมานั่นหมายถึงว่าเสี่ยวจื่อน้อยคงจะจากพวกเขาไปตลอดกาลแล้วใช่ไหม!!!
“น้องเล็ก น้องเล็ก อยู่กับพี่สาวตลอดไปนะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“แน่นอนพี่สาว เสี่ยวจื่อจะอยู่เล่นกับพี่สาวไปอีกนานเลยนะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“น้องเล็ก อยากได้อะไรบอกพวกพี่ชายนะพี่ชายจะหาให้หมดทุกสิ่งทุกอย่างเลยนะ”พี่ใหญ่หมูจื่อ
“ใช่ๆ พวกพี่จะทำทุกอย่างให้เลยนะ”พวกพี่ชาย
“ได้ๆ เสี่ยวจื่อรู้แล้ว แต่ตอนนี้พวกเราไปดูข้าวของที่เสี่ยวจื่อหยิบมาให้ดีกว่านะคะ ทุกๆคน ไปค่ะแม่ พี่สาว”เสี่ยวจื่อน้อย รีบเปลี่ยนหัวข้อบทสนทนาทันที เพราะเกรงว่าทุกๆคนจะตกอยู่ในความหวาดระแวง และวิตกกังวลในตัวเธอมากไปกว่านี้
เสี่ยวจื่อน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของแม่ ก็คว้ามือของแม่ และมือของพี่สาวจูงมือไปที่จุดที่เธอโยนข้าวของออกมาจากห้างสรรพสินค้าในอนาคต
“มีอะไรบ้างนะ เสี่ยวจื่อจำไม่ได้แล้วมัวแต่วิ่งหยิบและโยนๆค่ะแม่ กลัวว่าสถานที่อนาคตนั้นมันจะจางหายไปเร็ว แล้วจะไม่ทันได้หยิบของออกมาให้ทุกๆคนได้กิน ได้ใช้กัน”เสี่ยวจื่อน้อย
“ขอบคุณมากนะลูกรัก ที่นึกถึงทุกๆคน”แม่
“ใช่ๆหลานรัก หนูมีจิตใจดีและคิดถึงคนในครอบครัวดีมากเลย”ยาย
“เด็กดีๆ เป็เด็กที่น่ารักแข็งแรงแบบนี้ตลอดไปนะลูกนะ”ย่า
“ค่ะ..”เสี่ยวจื่อน้อย ที่โดนทุกๆคนรุมห้อมล้อมเอ่ยปากชมด้วยความรัก และความเอ็นดู
“ข้าวของเยอะแยะมากมายถึงขนาดนี้พวกเราจะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนกันดีล่ะครับพ่อ พ่อตา”พ่อเสี่ยวจื่อน้อย
“นั่นน่ะสิ มันเยอะมากจนเกินไปพวกเราจะเอาไปเก็บไว้ที่โรงนาก็ไม่น่าจะหมดหรอกนะ”ปู่
“หรือจะต้องสร้างโรงเก็บของกันใหม่ดีหรือไม่ล่ะ??”ตา
“คงจะต้องเป็อย่างนั้นล่ะ ไม่อย่างนั้นแล้วก็จะต้องวางทิ้งไว้ด้านนอกแบบนี้น่ะสิ”ปู่
พวกผู้ชายไม่เพียงแต่ที่จะต้องช่วยขนข้าวของพวกนี้เพียงเท่านั้น พวกท่านวางแผนที่จะสร้างโรงเก็บของเพิ่มขึ้นอีกด้วย
“ว้าว….มีขนมด้วยล่ะ!!”พวกเด็กๆ ที่กำลังช่วยแยกข้าวของต่างๆที่อยู่กับพื้นกองเต็มไปหมด และเจอกองซองขนมหลากหลายแบบที่พวกเขาไม่เคยเห็นอีกด้วย
เพราะการที่จะหาซื้อขนมมากินแบบเด็กๆในเมืองนั้นย่อมไม่มีทางที่จะเป็ไปได้ ส่วนมากจะมีย่า ยาย แม่ และป้าๆของพวกเขาทำขนมให้กินเสียมากกว่าเพราะจะได้ประหยัด และกินได้กันทุกๆคนในครอบครัว
ขนมกินแบบสิ้นเปลืองที่เป็ห่อๆสีสันแปลกตาแบบเด็กในเมืองใหญ่ๆกินนั้นจะเป็ตัวเลือกสุดท้ายที่จะหาซื้อกินจริงๆเพราะมันไม่คุ้มค่าเงินหยวนที่จะต้องจ่ายไป และกินได้ไม่ครบทุกๆคนในบ้านอีกด้วย
ดังนั้นพวกเด็กๆก็เลยดูจะตื่นเต้นกันมากๆกับการได้เห็นห่อขนมรูปร่างหน้าตาที่ดึงดูดความสนใจของพวกเขาได้เป็อย่างดี ของกินอื่นๆก็ดึงดูดความสนใจพวกเด็กๆได้เช่นกัน แต่สำหรับห่อขนมแล้วย่อมเป็ที่หนึ่งสำหรับเด็กๆ
ยิ่งพวกแม่ ยาย ย่า ป้าทั้งสองคน ที่เห็นพวกวัตถุดิบที่นำไปประกอบอาหารหลากหลายอย่างจำพวก เส้นก๋วยเตี๋ยวเป็แพ็คๆ หลากหลายแบบ เนื้อสัตว์แปลรูปแบบสำเร็จรูปที่กินได้เลยอีกต่างหาก พวกท่านเห็นแล้วตาเป็ประกายเลยทีเดียว
“ดูสิพวกวัตถุดิบทำอาหารพวกนี้ ทำให้นึกอยากเข้าครัวเสียเดี๋ยวนี้เลยนะว่าไหม”ย่า
“ใช่ๆ เราก็อยากจะเข้าครัวแล้วจริงๆ ข้าวของพวกนี้น่าจะทำรายการอาหารใหม่ๆที่ทุกๆคน ชอบกินมากๆแต่พวกเราไม่สามารถทำบ่อยได้เพราะราคามันค่อนข้างสูงเลย”ยาย
“วันนี้ก็ทำเพิ่มเสียหน่อยเป็ไร ใช่ไหม??ถือเสียว่าฉลองกันในวาระที่พิเศษละกันนะพวกเราว่าอย่างไรกัน??”ย่า
“ดีๆค่ะ..”บรรดาสะใภ้
ต่างคนต่างก็ช่วยกันแยกประเภทของกิน ต่างๆอย่างคึกคักไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยกันเลย มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่พากันพูดคุยถึงข้าวของต่างๆ ที่ไม่ว่าจะหยิบชิ้นไหนขึ้นมาก็มีเื่ราวให้ได้พูดคุยกันหมดเลย
***********
ทุกๆคนในครอบครัวได้รู้ถึงความพิเศษของเสี่ยวจื่อน้อยกันหมดแล้ว ทีนี้จะทำอะไรก็ไม่ต้องกังวลหรือต้องโกหกอีกต่อไป แถวยังมีครอบครัวคอยช่วยเหลืออยู่ข้างหลังอีกด้วย
มาคอยลุ้นกันต่อว่าเสี่ยวจื่อน้อยของเราจะไปเปิดสถานที่อดีต อนาคต ที่ไหนกันอีกนะคะ
5K
![[จบ] ยอดยุทธ์ยุคดวงดาว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714470813_42406751.webp)
