Pioneer Era

***สตรีผู้มีไฟหน้าอันยิ่งใหญ่ [ดิวซ์]

" นี่ฉัน โนอาร์ค่ะ รบกวนท่านดิวซ์ช่วยไปเปิดสวิตช์ของระบบเตาสุริยะที่ 8 ให้ทีค่ะ ถ้าทำได้ มันจะช่วยหยุดหายนะที่จะเกิดขึ้นกับชนเผ่าสัตว์ได้ค่ะ"

นั่นคือข้อความสุดท้ายที่ติดต่อกับพวกลิลลี่ ก่อนจะกัดฟันเบือนหน้าหนีจากการสังหารหมู่ที่ลานกว้าง

ที่ตรงนี้ ฉันไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว

พวกโกเลม.. มันสังหารชนเผ่าท้องถิ่นตรงลานกว้างไปกันหมดแล้ว

ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่โนอาร์พูดมันเชื่อถือได้หรือไหม แต่ฉันเองก็ใช้ว่าจะมีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้

แถมสงครามที่ไม่อยากให้เกิดมันก็อุบัติขึ้นมาแล้ว

ภายในเมืองกำลังเริ่มควบคุมชนเผ่าท้องถิ่น กำแพงถูกปิดกั้นห้ามเข้าออก เรด้า กับโดรนสังหารถูกปลดปล่อยบินว่อนไปทั่วป่า กองทัพอากาศกับเรือรบพร้อมเตรียมโจมตีทุกเวลา

ด้วยระดับทางเทคโนโลยีที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว ไม่ว่าพวกเขางัดเอากลยุทธ์อะไรออกมาใช้ พวกเขาจะไม่มีทางเอาชนะเทคโนโลยีสงครามยุคใหม่ได้

พวกเขาจะต้องตายราบไม่มีเหลือแน่นอน

ฉันคิดเช่นนั้น

"ว่าแต่จะตามมาทำไมเนี่ย!? ไม่ได้ยินหรือยังไง ว่าเจ้านายของเจ้ากำลังเดินทางมานะ! "

*ฟ่อ*

เจ้าควอตซ์มันยังคงเลื้อยตามฉันไม่ยอมออกห่าง

มันผงกหัว แล้วส่งสายตาที่แน่วแน่มาให้ฉัน

"นี่เจ้า... อยากจะช่วยสินะ? "

*ฟ่อ! *

สมกับที่เป็นสัตว์เลี้ยงของไพไรต์ มีหัวใจที่คิดอยากจะปกป้องชนเผ่า แทบไม่ต่างกับเจ้านายของมันเลยสักนิด

"งั้นตามมา! "

ฉันกับควอตซ์เริ่มออกตัวมุ่งหน้าไปเหมืองแร่โฮป ปากทางเข้าสู่ [ดินแดนใต้พิภพ] ที่พวกโฮปกับลิลลี่เคยผจญภัยในอดีต

เพราะโฮปค้นพบแร่ภูติที่นั่น เลยถูกนายทุนเข้าควบคุมจัดทำเป็นเหมืองแร่ขนาดใหญ่

"ชะ---ช่วยด้วย! "

พวกโกเลมอีกแล้วเรอะ

ฉันรีบใช้วิชาย่นระยะ ถีบสองขาพุ่งตัวออกไปดั่งจรวด พร้อมกับง้างเคียวสีดำขนาดใหญ่ขึ้นที่ข้างลำตัว

"ย๊ะ! "

แล้วจัดการฟันโกเลมขนาดสามเมตรตรงหน้าไปพร้อมกับแกนคริสตัลที่อยู่ข้างใน

"ขะ---ขอบคุณ! "

ถึงจะดูเสียมารยาท แต่ตอนนี้ฉันกำลังรีบอยู่

ฉันวิ่งต่อไปโดยไม่แต่จะมองหน้าคนที่ถูกช่วย

เสียงกรีดร้องยังคงดังไปทั่วทุกมุมถนนไม่ขาดสาย

ฉันอยากวิ่งไปช่วยทุกคนเท่าที่จะทำได้ แต่เวลามันไม่มีแล้ว

ที่ทำได้ จึงมีแต่ช่วยเฉพาะคนที่บังเอิญมาอยู่ในเส้นทางที่ฉันวิ่งผ่านเท่านั้น

ชิ…

รู้สึกเจ็บใจชะมัด

" ถึงแล้ว! "

*ฟ่อ! *

พวกเราใช้เวลาห้านาทีกับการวิ่งตัดถนนใหญ่มาที่หน้าเหมืองแร่โฮป

ปากทางเข้ายังคงถูกคลุมด้วยเต็นท์สนามผ้าใบสีขาวขนาดใหญ่

ยามคือเผ่ายักษ์ท่าทางแข็งแกร่งจำนวนสี่คน

อาวุธคือปืนกลขนาดใหญ่ที่เอาไว้สำหรับติดบนรถถัง

"หละหลวมสิ้นดี ฮึบ! ”

ฉันใช้วิชาตัวเบา วิ่งไร้เสียง อ้อมไปทางด้านหลังของเต็นท์ แล้วใช้มีดเตรียมสร้างทางเข้าจากทางด้านหลังของเต็นท์---

"เต็นท์ขาดเป็นรู? หละหลวมสุด ๆ! "

คิดไม่ถึงเลยแฮะว่าผนังเต็นท์จะขาดเป็นรูมาตั้งแต่แรก

ฉันลดมีดในมือแล้วมุดเข้าไปข้างในอย่างเงียบ ๆ

ข้างในเต็นท์ มีเพียงแค่โต๊ะ เครื่องตรวจอาวุธ กับกล้องวงจรปิดจำนวนสามตัวที่แขวนเอาไว้ตรงหัวมุม

ไม่มียามเฝ้าข้างใน ไม่มีพนักงานดูแล ไม่มีคนงาน แถมยังปิดไฟมืดสนิท

ดูท่าจะเป็นเพราะการประกาศเคอร์ฟิว เลยทำให้ไม่มีใครมาทำงานกันสินะ?

“บุกเข้าไปเลย! ”

ฉันวิ่งผ่านห้องฆ่าเชื้อ ผ่านห้องพักพนักงาน แล้วลงไปตามเส้นทางเดินที่ถูกปูเอาไว้ด้วยแผ่นยางสีเทากันลื่น

อุโมงค์ที่ถูกขุดขึ้นเป็นเส้นทางเดินแห่งนี้ มีขนาดอยู่ที่ราวสี่เมตร สูงห้าเมตร

รางคู่ที่ใช้สำหรับขนถ่ายสินค้า ถูกขุดเป็นอีกเส้นเลียบขนานไปกับเส้นทางเดิน

ผนังทั้งสองฝั่ง จะมีโครงเหล็กบอบบางค้ำเอาไว้เป็นระยะทุก ๆ สิบเมตร

ถึงจะดูบอบบาง แต่มันแข็งแรงมาก เพราะพวกมันจะคอยแผ่สนามพลังงานแรงสูง จนกลายเป็นกำแพงโปรงแสงที่คอยใช้คำยันผนังดินที่อยู่รายรอบ

“อย่าเผลอไปโดนมันเข้านะควอ

แต่เทคโนโลยีตัวนี้มันอันตราย เพราะถ้าหากมีใครไปสัมผัส ส่วนกายเนื้อที่สัมผัสจะถูกสนามพลังนั้นทำลาย แล้วกลายเป็นเนื้อมะเร็งในทันที

“ระวังอย่าไปโดนมันนะควอตซ์”

*ฟ่อ! *

พวกเราวิ่งไปตามเส้นทางอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจว่ากล้องวงจรปิดจะเก็บภาพของพวกเราเอาไว้

ถ้ามามัวแต่ระวังกล้อง คงใช้เวลาทั้งวันแน่

พวกเราลงมาลึกมากขึ้น จนกระทั้งพบกับแสงสว่างส่องประกายขึ้นที่ปลายของเส้นทางเดิน

“ที่นี่นะหรือคือดินแดนใต้พิภพ? ”

ข้างในนั้นเหมือนอย่างที่ลิลลี่กับโฮปเคยเล่าให้ฟังทุกประการ

มันคือโพรงใต้ดินขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่กว้างขวาง จนราวกับเป็นโลกอีกใบหนึ่ง

มีต้นไม้ มีลำธาร มีระบบนิเวศน์ มีซากของโบราณสถาน รวมไปถึงมีพระอาทิตย์

เจ้าวัตถุนั้นมันลอยอยู่ใจกลางอากาศ ณ ใจกลางดินแดน

มันทำหน้าที่เป็นดั่งพระอาทิตย์ของดินแดนใต้พิภพ

สิ่งเดียวที่แตกต่างจากเรื่องเล่าของลิลลี่ คือการที่มีเต็นท์คนงานจำนวนมากกระจายไปทั่ว กับมีร่องรอยของการขุดเจาะเกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก

หากสังเกตุให้ดี ยังมีซากของบางสิ่งที่ดูคล้ายหุ่นยนต์ถูกนำมาสุมรวมกันเป็นภูเขาขยะที่ใกล้ ๆ ปากทางเข้าตรงนี้ด้วย

พวกมันคงเป็นหุ่นยนต์กอลิล่าที่ลิลลี่เคยเล่าให้ฟังสินะ?

“ต้องรีบหาห้องควบคุม”

จากคำบอกเล่าของโนอาร์ เห็นว่าก้อนทรงกลมที่ส่องแสง แท้ที่จริงมันคือหนึ่งในระบบให้พลังงานของเตาสุริยะ

ส่วนเครื่องควบคุม มันน่าจะตั้งอยู่ไม่ไกลจากเตาที่ว่า

ฉันวิ่งตรงไปที่พระอาทิตย์ใต้พิภพด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ขาคู่นี้จะทำได้

“น่าสงสัย…”

มันสงบเกินไป

ไม่มีแม้แต่เสียงของสัตว์ป่า

แถมตามรายทาง ยังมีเศษซากของหุ่นยนต์กอลลิล่าสี่แขนที่ถูกทำลาย ทิ้งนอนเรียงรายเป็นเส้นทางตรงไปทั่ว

สภาพของหุ่นยนต์ยังดูสดใหม่ ราวกับว่าพึ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้

ซากศพของพวกมัน กำลังนำทางฉันไปสู่หอคอยสีเทาที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์ตรงใจกลางดินแดน ณ ใต้พระอาทิตย์เทียมดวงนั้น

“... ระวังตัวด้วยนะ”

*ฟ่อ! *

ดวงตาของเจ้าควอตซ์เริ่มกลายเป็นสีแดง

มันแลบลิ้น แล้วลงไปเลื้อยแนบผิวดิน เพื่อเตรียมตัวรับมือการโจมตีที่อาจจะกำลังเกิดขึ้น

“มาแล้ว! ”

ฉันรีบกระโดดหลบลำแสงสีแดงที่พุ่งเข้าใส่

มีหุ่นยนต์กอลลิล่าสี่แขนจำนวนสิบตัวกำลังผุดขึ้นมาจากผิวดินข้างใต้

พวกมันง้างแขนทั้งสี่ขึ้นสูง พร้อมกับใช้ดวงตาสีแดงยิงลำแสงโจมตีใส่ต่อเนื่อง โดยไม่คิดที่จะหยุดพักหายใจ

หลบได้ไม่หมดแฮะ…

โชคดีที่ผ้าคลุมนักเรียนถูกออกแบบมาให้เป็นเกราะป้องกัน เลยทำให้ยังพอรับการโจมตีประเภทนี้ได้

แต่ชุดนักเรียนมันไม่ใช่ชุดนักรบ

เพียงรับลำแสงไปแค่สองถึงสามนัด มันก็เริ่มเสียหายจนกลายเป็นรูกว้าง

ฉันเห็นลิลลี่เคยบอก ว่าตอนนั้นเกือบเอาชีวิตไม่รอด ถ้าหากว่าไม่ได้คนมาช่วยเอาไว้ทัน

สรุปคือหุ่นยนต์พวกนี้มันมีฝีมือน่ากลัวพอตัว

แต่ฉันไม่เหมือนกับพวกลิลลี่ในตอนนั้น เพราะว่าฉันมีอาวุธสงครามพกติดตัวมาด้วย

“หมอบ! ”

*ฟ่อ!? *

เจ้าควอตซ์รีบมุดลงดินโดยสัญชาตญาณ

เคียวสีดำที่ฉันพกมา มันไม่ใช่เคียวสำหรับใช้ฝึกซ้อมอย่างที่เข้าใจกัน

แต่มันเป็นเคียวสุดรักที่ฉันใช้เงินเก็บแอบสั่งทำพิเศษ แล้วปลอมแปลงให้ดูเหมือนเป็นของสำหรับใช้ฝึกซ้อมที่โรงเรียนจัดหามาให้

ไม่อย่างงั้น มันคงเอามาใช้ต่อสู้จริงไม่ได้หรอก

ฉันหมุนด้ามจับเพื่อปรับความแรงของคลื่นรังสีให้ทะลุแกนขีดจำกัด เปลี่ยนโหมดให้มันเข้าสู่สภาวะสงคราม

ใบดาบของเคียวถูกหุ้มไปด้วยแสงสีน้ำเงินที่เจิดจ้า ประดุจมีออร่าของเทพเจ้ากำลังห่อหุ้มเอาไว้

“ฮะ! ”

ทันทีที่วาดเคียวออกไป คลื่นรังสีอันคมกริบก็ถูกปลดปล่อย

มันคือคลื่นดาบสีน้ำเงินที่มีถูกวาดเป็นวงพระจันทร์เสี้ยว

ขนาดของมันมีความยาวมากถึงสามสิบเมตร

มันถูกวาดเป็นวงกลมขนาดใหญ่ขึ้นตรงหน้า แล้วตัดทุกสิ่งจนขาดสะบั้นเป็นส่วนบนกับล่างในพริบตา

แต่ทว่า…

*ฮูมมมมม! *

คมดาบรังสีที่โจมตีออกไปนั้น ไม่อาจทำได้แม้แต่ระคายผิวกายของเจ้ากอลลิล่าสีขาว

จริงสิ…

เจ้านี่คงถูกสร้างจากแร่เฮเดส แร่ที่มีคุณสมบัติดูดซับคลื่นรังสีได้ทุกชนิด

แถมยังทนความร้อนได้สูงอีกด้วย

ฉันนี่… ดันมาพลาดท่าโง่ ๆ เสียได้นะ

เจ้าหุ่นกอลลิล่าเริ่มยกแขนทั้งสี่ขึ้นสูง แล้วทุบหน้าอกตัวเองอย่างรุนแรง

ดวงตาสีแดงของมันเริ่มส่องประกายเจิดจ้า---

“เหวอ! ”

---ก่อนจะยิงเลเซอร์โจมตีใส่ฉันอีกครั้ง

คราวนี้มันเล็งโจมตีใส่หัว เพื่อหวังให้ตายคาที่ภายในนัดเดียว

"อ๊าย! "

ฉันหลบออกมาได้ทันในเสี้ยววินาที

ถ้าตัดสินใจช้ากว่านี้ ฉันคงกลายเป็นร่างไร้หัวตายคาที่ไปแล้ว

รู้สึกได้ว่าชีวิตตัวเองกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายของความเป็นกับความตาย

หัวใจเต้นระส่ำอย่างรุ่นแรง

เหงื่อกาฬไหลรินท่วมผิวกายกับใบหน้า

ถ้าหากพลาดเพียงครั้งเดียว นั่นคือชีวิตของตัวเอง

สถานการณ์แบบนี้ มันกำลังทำให้ฉัน…

รู้สึก

รู้สึกสนุกจัง~

“การต่อสู้มันต้องแบบนี้สิ! ”

นี่เป็นอีกหนึ่งความลับที่ฉันไม่เคยบอกใคร หรือแม้แต่กับพี่ชายตัวเอง

ว่าความจริงแล้ว ฉันเป็นคนที่ชอบการต่อสู้แบบเสี่ยงชีวิต

รู้สึกว่าจะเริ่มชอบความรู้สึกตื่นเต้นนี้ ก็ตั้งแต่ตอนที่แขนตัวเองขาดเพราะสู้กับปีศาจสีทองเมื่อเดือนที่แล้ว

และนั่นเป็นจุดเริ่มที่ฉันสั่งซื้อเคียวสงครามมาใช้

แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์ ฉันเลยยังทำตัวเป็นเด็กเรียบร้อยดั่งผ้าพับเวลาที่อยู่ต่อหน้าคนอื่น

ไม่สิ มีเจ้าเยลโล่รู้ความลับอยู่คนหนึ่ง

ตอนนั้น ฉันสังสอนมันรุนแรงไปหน่อย เลยเผลอปล่อยนิสัยดิบเถือนออกไป

โชคดีที่มันกลัวจนความทรงจำเลือนหาย เลยทำให้ความลับนี้ยังไม่แตก

แต่ทว่าที่นี่ไม่มีใครอยู่

ดังนั้นฉันจึงสามารถ---

“เฮียะ ฮะ ฮะ ฮะ! ”

---สามารถปลดปล่อยอารมณ์ของตัวเองได้เต็มที่!

วิ่งสวนทางเส้นแสง ตัดระยะตรงเข้าใส่ด้วยเส้นทางที่สั้นที่สุด

อุ๊ก! รู้สึกเหมือนจะถูกถากเข้าที่หน้าผากแฮะ

ความร้อนจากปากแผลแผ่ซ่านไปทั่วร่าง หัวใจเต้นอย่างบ้าคลั่ง อะดรีนาลีนสูบฉีดพล่าน

มันเป็นความรู้สึกที่ดีที่ไม่อาจหาได้จากการต่อสู้ฝึกซ้อมใด ๆ

ฟินแท้~

“ตาย! ”

ฉันเข้าประชิดหุ่นยนต์โกเลมที่อยู่ใกล้ที่สุด วิ่งหลบหมัดทั้งสี่ขนาดยักษ์ที่โหมทุบลงมาใส่ แล้วซ่อนตัวอยู่ในม่านฝุ่นดินที่ลอยคลุ้งขึ้นสูง

ใช้ขาทั้งสองกระโดดเหยียบไต่ขึ้นไปตามแผ่นหลังที่แผ่กว้าง แล้วลงเคียวสังหาร ตัดต้นคอของมันออกมา

ถึงจะป้องกันรังสีได้ทุกชนิด แต่แร่เฮเดสนั้นไม่อาจทนต่อแรงกระแทกอย่างลูกปืนได้

ความมีความแข็งแค่ระดับทนต่อการฟันแทงธรรมดาเท่านั้น

แล้วเคียวนี้จะฟันเข้าหรือเปล่า?

ฉันไม่รู้

งั้นคงต้องเล็งไปที่ช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างรอยต่อของมันแทน

เล็งไปตรงรอยต่อที่เล็กระดับให้ตัวอะมีบามุดนั่นละ

ฉันรวมพลังทั้งหมดไปที่คมของเคียว แล้วฟันด้วยความรวดเร็วดั่งแสงลงไปที่รอยต่อระหว่างส่วนหัวกับร่างกาย

ปลายเคียวของฉันแทงลึกเข้าไปในรอยแยก

แทงลงไป แล้วแหวกเปิดออกจนกว้างขึ้น ดั่งการแงะเปิดฝากระป๋องเหล็ก

*ปี๊ด*

แสงสว่างสีแดงจากดวงตาของมันเลือนหายไป

แต่มันยังไม่ตาย แขนของมันยังขยับได้อยู่

ฉันจึงมอบของขวัญชิ้นสุดท้ายให้มัน ด้วยการแทงปลายที่โค้งงอของเคียวเข้าไปในร่าง ซ้ำลงไปที่แผลเดิมตรงรูกว้างที่คอ แล้วฟันจนขาดครึ่งจากผิวด้านในของมัน

หุ่นยนต์กอลลิล่าที่พวกลิลลี่เคยบอกต้องหนีเอาชีวิตรอด ถูกฉันคนนี้ฟันขาดครึ่งอย่างง่ายดายในชั่วพริบตา

นี่ละคือความแตกต่างของการมีอาวุธสงครามอยู่ในมือ

“เจ้าควอตซ์เองก็ไม่เบาเหมือนกันนะ”

ที่ทางด้านซ้าย ฉันปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้าควอตซ์ไป

เจ้าควอตซ์ใช้ร่างกายที่ใหญ่โตถึงสิบเมตร กับความสามารถดำดินในการสังหารศัตรู

มันใช้ร่างกายที่ใหญ่กว่า ใช้หางกับพลังรัดที่เหนือสามัญสำนึก พันธนาการร่างกาย แล้วดึงลงไปในดินเพื่อบีบรัดให้กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เห็นแล้วรู้สึกอยากลองสู้กับเจ้าควอตซ์ดูสักครั้งจัง

ถ้าถูกรัด มันจะรู้สึกดี---

อันตรายแฮะ…

เริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเบี่ยงเบนไปในทิศทางที่อันตรายเอาเสียมาก ๆ

"..."

ตั้งสติหน่อยดิวซ์

ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจะมาทำแบบนี้นะ!

ฉันก้มตัวหลบแสงเลเซอร์ที่ยิงมาจากทางด้านหลัง แล้ววิ่งไปหากลุ่มศัตรูที่อยู่ทางขวา

ศัตรูมีจำนวนมากกว่า การที่จะหลบทุกการโจมตีนั้น มันเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรก

ดังนั้นจึงต้องใช้การสังเกตุดวงตา จับจังหวะที่เริ่มเรืองแสง แล้วหลบเฉพาะการโจมตีที่ทำให้ตัวเองหมดสภาพต่อสู้ก็พอ

ถึงจะโดนแสงถากแขนกับขาจนเกิดแผลน่ากลัวก็ช่างหัวมันไป

“ตัวที่สอง”

ฉันวาดขากวาดพื้นให้ฝุ่นฟุ้งกระจายขึ้นสูง แล้วหมุนตัวเพิ่มแรงฟันของเคียว ตัดรอยต่อตรงแขนทั้งสี่ข้างออกจากร่างกาย แล้วแทงเคียวเข้าไปในปากแผล ก่อนจะเร่งพลังรังสี ยิงโจมตีคลื่นความร้อนแผดเผาวงจรจากภายใน จนมันร้อนระอุแตกออกเป็นชิ้น ๆ

“ตัวที่สามกับตัวที่สี่”

กระโดดหลบหมัดที่ถูกเหวี่ยงมาจากทางขวา พลิกตีลังกาสามตลบพร้อมกับควงเคียวด้วยสองมือ แล้วฟันใส่ศรีษะอีกสองตัวที่อยู่ด้านล่าง

“ทางนี้ ทางนี้”

พอสูญเสียส่วนศรีษะ มันก็เริ่มบ้าคลั่ง แล้วเหวี่ยงหมัดไปทั่วจนไม่สนว่าใครเป็นมิตรหรือศัตรู

ฉันล่อพวกมัน ให้มาโจมตีใส่พวกมันกันเอง

“อึ๊ก… ตัวที่ห้ากับตัวที่หก”

แต่ก็แลกมากับการที่เสี่ยขาขวาไปข้างหนึ่ง

ในจังหวะที่ล่อให้มันชกเข้าใส่ เจ้าตัวที่หกก็ใช้มืออันใหญ่โตเข้ามาคว้าขาของฉันเอาไว้

พยายามที่จะหลบแล้ว แต่จำนวนที่ถูกโจมตีจากทั้งสี่ตัวพร้อมกัน มันมีมากไปหน่อย

สุดท้ายเลยพลาดท่า ถูกตัวที่หกคว้าขาข้างขวาเอาไว้ได้

ในช่วงนาทีของความเป็นความตายที่กำลังจะถูกตัวที่สามกับสี่กระหน่ำหมัดใส่ ฉันเลยตัดสินใจหมุนตัวบิดร่างกายเพื่อหักข้อต่อกับกระดูกขาขวาตัวเอง แล้วหลุดออกมาจากช่างว่างระหว่างมืออันใหญ่โตของมัน

สุดท้ายเจ้าตัวที่สามกับสี่เลยกระหน่ำชกใส่ตัวที่หกจนพังยับไปแทน

ถึงจะเจ็บแต่เร้าใจ---

สติค่ะ

ตั้งสติหน่อยค่ะตัวฉัน…

“ลาก่อน”

ฉันใช้ขาซ้ายยันพื้น แล้วกระโดดใส่เจ้าสามตัวที่กำลังสับสนตรงหน้า

ใช้เคียววาดระบำกลางอากาศ ฟันใส่ข้อต่อของศัตรูทุกตัวตรงอย่างแม่นยำ แยกพวกมันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยความเร็วสูง

เศษเหล็กพร้อมขายสามที่ได้แล้วค่ะ~

“ทางนั้นเองก็เรียบร้อยดีแล้วเหมือนกันสินะ”

ฉันหันกลับไปมองที่ศัตรูกลุ่มทางซ้ายมือ

ที่ตรงนั้น ไม่มีศัตรูเหลืออยู่อีกต่อไป

เพราะพวกมันถูกเจ้าควอตซ์ลากลงไปเชือดใต้ดินกันหมดแล้ว

ถึงจะมีเกล็ดหลุดร่วงไปบ้าง แต่โดยรวมถือว่ามันยังปลอดภัยดีกว่าฉันที่ขาขวาหักไปแล้ว

“ศัตรูหมดแล้วสินะ”

ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ในใจกลับคิดว่ายังไม่น่าหมดแค่นี้

ทันใดนั้นแผ่นดินก็สั่นไหวราวกับจะตอบรับความคาดหวังของฉัน

“ชิ พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาทันทีเลยนะ"

*ฟ่อ! *

จะเอายังไงดี

จากจุดนี้ถึงหอคอยโบราณ มันยังอยู่อีกไกลมาก

ด้วยสภาพขาแบบนี้ จะวิ่งไปทันก่อนที่กำลังเสริมของศัตรูจะโผล่ออกมาหรือเปล่า?

ไม่ลองคงไม่รู้---

*บรึ้ม! *

หอคอยโบราณที่เป็นเป้าหมายสำรวจแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยต่อหน้า

ควันสีดำ กับระเบิดแสงสีแดงผุดขึ้นเป็นดอกเห็นไปทั่วแผ่นดินโดยรอบหอคอย

แล้ววินาทีถัดมา ทั้งแผ่นดินรอบหอคอยก็แตกระแหงออกเป็นชิ้น ๆ

"เกิดอะไรขึ้น? "

ท่ามกลางหมอกควันไฟที่ขึ้นหนาทึบ มีเงาของบางสิ่งซ่อนอยู่ในนั้น

มันมีขนาดใหญ่มากกว่าสิบเมตร และมีดวงตาสีแดงเป็นเส้นตรงยาว

มันส่งเสียงหวูดร้องคล้ายเสียงปลาวาฬ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง พอได้ยินเสียงนั้นแล้ว ฉันกลับรู้สึกเศร้าเป็นอย่างมาก

ในตอนนั้นเอง

"ม่ายยยยยย! "

"กรีด! "

ก็มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

มันเป็นเสียงที่ฉันรู้จักเป็นอย่างดี

ฉันจำไม่ผิดแน่ เจ้าของเสียงนั้นคงเป็น

"พี่ค่ะ! "

เสียงของเอจ พี่ชายของฉันเอง