ร่างระหงก้าวไปตามบันไดหินอ่อนอย่างเชื่องช้าทว่าหาได้พิจารณาสถาปัตยกรรมอันงดงามเลิศหรูภายในชั้นรับรองผู้โดยสารระดับวีไอพีไม่
“ยังไม่ได้คุยกับอัลฟาลเลยสักคำ คงไม่เป็ไรนะจ๊ะ ฮึ!คุณหมอนะคุณหมอดันให้ยานอนหลับซะนี่ คงเห็นว่า่นี้อัลฟาลหลับยากกลัวจะเป็ผลเสียต่อร่างกาย แล้วฉันจะบอกให้ว่าเธอยินดีไปร่วมงานแทนเขาเชื่อเถอะว่าอัลฟาลต้องดีใจมากๆ เลย
อ้อ!แล้วที่ต้องรีบให้เธอเดินทางก็เพราะว่าตามธรรมเนียมของคนคาฮาลเพื่อเป็การให้เกียรติเ้าภาพ แขกควรไปล่วงหน้าสักอาทิตย์กำลังดีแล้วนี่ของขวัญที่จะนำไปแสดงความยินดีกับเขา”
“เขาคือใครคะ”
“เมอยาฟจ้ะ”
ระรินดาวก้มมองถุงกล่องของขวัญในมือพลางทวนเสียงแ่ “เมอยาฟ”แต่มิได้ใส่ใจชื่อนั้นอย่างปากว่า เพราะหนักไปทาง ‘แปลกใจ’ มากกว่า
ทำไมอะไรๆ ถึงกะทันหันอย่างนี้
เสียดายเหลือเกินยังไม่มีโอกาสได้คุยกับบิดาสักคำ อีกทั้งพี่ๆ และหลานๆที่เจอกันแค่ประเดี๋ยวประด๋าว
ไม่หายคิดถึง
ไว้ให้เสร็จธุระนี้ก่อนเถอะค่อยว่ากัน
คนใช้ความคิดกระชับของในมือก่อนจ้ำอ้าวสู่ห้องโดยสารของเครื่องบินพิเศษขนาดเล็ก..ปลายทางคาฮาลที่เขาว่ากันว่าเป็ดินแดนอันเงียบสงบ
ระรินดาวกวาดตามองรอบกายอย่างเป็สุขภูมิอากาศและทิวทัศน์ของคาฮาลดูไม่ต่างจากไคเมนเท่าไหร่นักไม่ว่าจะเป็ต้นไม้สีเขียวน้อยใหญ่ อาคารบ้านเรือนทรงสี่เหลี่ยม
อืมมม! ยกเว้นผู้คนที่นี่ที่ยังคงแต่งกายในชุดประจำชาติกันเคร่งครัดชุดสมัยใหม่แทบไม่มีให้เห็น บ่งบอกให้รู้ว่าคนเมืองนี้รักชาติมากแค่ไหน
นี่คือคาฮาลสินะ..ที่ที่ผู้คนยังรักษาวัฒนธรรมและอารยธรรมดั้งเดิมไว้ได้อย่างน่าชื่นชม
โรงแรมหรูระดับห้าดาวรัฐคาฮาล
“ในที่สุดมันก็ยอมส่งลูกสาวมาให้”เสียงทุ้มเอ่ยก้องอย่างมีชัยหลังอ่านเอกสารในมือ
“นายตั้งใจทำให้เขาหมดเนื้อหมดตัวจริงๆเรอะ แม้แต่ได้ลูกสาวเขามาแล้วก็จะไม่ยกเลิกสัญญาเงินกู้นั่น” เมอยาฟฮัสซัน-อาฟามิน เงยหน้ามองสหายรักที่เป็ทนายประจำตัวของเขาอย่างไม่ค่อยพอใจ
“ก็ช่วยไม่ได้! ตอนนายไปหาพวกมันมีใครหน้าไหนสนใจอ่านก่อนลงชื่อรับทราบเงื่อนไขไหมล่ะ”
“ฉันรู้ นายยังฝังใจกับเื่เดิมๆ ที่มันผ่านไปนานแล้ว แต่ถ้านายมัวจมกับอดีตอย่างนี้ฉันห่วงว่า...” อีกฝ่ายสวนฉับ
“แล้วฉันจะอยู่ต่อไปอย่างมีความสุขได้ยังไงในขณะที่พ่อฉันลำบาก ไอ้คนที่พ่อพูดได้เต็มปากมาเกือบตลอดชีวิตว่า ‘เพื่อน’ก็เก็บดอกเบี้ยจากเงินกู้แพงลิ่ว พวกมันตีค่าความรักพี่ชายฉันว่าใฝ่สูงจนทุกวันนี้ซาวานต้องรักษาตัวเพราะโรคซึมเศร้าพี่สาวฉันถูกไอ้อัลฟาลข่มขืนจนตรอมใจตาย และในที่สุดแม่ฉันก็ทนรับเื่พวกนี้ไม่ไหว..”เมอยาฟระบายออกมาอย่างเ็ปจนดาห์เรนต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ตามใจนายละกัน น้ำกำลังเชี่ยวฉันขวางยังไงก็คงต้านกระแสไม่ไหว จะให้ฉันทำอะไรอีกก็บอกมา”
“ขอบใจเพื่อน”เมอยาฟฝืนยิ้มจนกลายเป็ภาพขัดตา อีกฝ่ายจึงอดแขวะไม่ได้
“เฮ้อ!แทนที่จะเอาเวลาไปตามจีบแม่สาวน้อยที่นายปิ้งปั้งบนเครื่องบินหลังกลับจากประชุมร่วมทุนโครงการั์ใหญ่กับอาบูดาบีนั่นซะให้รู้แล้วรู้รอดจะได้มีหวานใจกับเขามั่ง อาไร๊..รวยซะเปล่ากลับไม่หาความสุขใส่ตัว แหม! เสียดายที่ฉันกลับมาก่อนไม่งั้นได้เบอร์แล้ว”
คำแซวสะกิดให้คนฟังหวนนึกถึงหญิงสาวในชุดสีดำสนิทที่ขอโทษขอโพยเขาอย่างเกรงใจก่อนแทรกตัวเข้าไปนั่งด้านใน
ผู้หญิงคนนั้นดูมีเสน่ห์อย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อนน่าเสียดายที่เธอคงไม่อยู่ในภาวะรื่นรมย์ใจเท่าไหร่นัก เพราะ ‘รอยยิ้ม’ถูกสงวนไว้โดยปริยาย
หากแย้มยิ้มสักครั้งไม่แน่..เขาอาจตามไปทำความรู้จักอย่างจริงจังก็ได้
“เอ้า! เอ้า! ถึงกับเคลิ้มเชียวนะชักอยากเห็นหน้าแม่สาวน้อยคนนั้นแล้วสิ” คนถูกแซวเบือนหน้าหนีกลบเกลื่อน
“ไร้สาระ ถ้ามัวแต่หาความสุขใส่ตัวอย่างเดียว ฉันจะมีวันนี้ได้ไง”คนฟังมีเหล่
อดนึกไม่ได้ว่า..ไอ้เพื่อนคนนี้มันบ้ารอยอดีตก็เท่านั้น บ้างานก็เท่านั้นบ้าทั้งชีวิตเลยทีเดียว
“เอ่อ..พูดไปก็มีแต่เข้าตัวฉันว่านายเตรียมต้อนรับแม่ลูกหนี้สาวนั่นดีกว่า ป่านนี้คงมายืนจิ้มลิ้มอยู่หน้าล๊อบบี้แล้วมั้งว่าแต่นายอัลฟาลส่งลูกสาวคนไหนมานะเดาไม่ถูก” เมอยาฟไม่ออกความคิดเห็นใดคล้ายไม่ใส่ใจว่าเป็ใคร ขอให้เป็ทายาทของมันก็พอ!
“ยอมรับนะว่าลูกสาวบ้านนั้นน่ะสวยๆ ทุกคนแต่เหมือนไม่ค่อยจะกลมกล่อมเอาเสียเลยนายว่าไหม ไอ้คนที่หวานก็หวานสนิทเสียดายนะมีครอบครัวไปแล้ว คนที่เค็มก็เค็มจัดซะน่าขนลุกส่วนไอ้คนที่เปรี้ยวก็เปรี้ยวสุดขีด เห็นแล้วเข็ดฟัน นี่ถ้าจับสามสาวมาปั่นมูลีเน็กรวมกันให้ออกมาเป็อีกคนได้นะโอ้โหหห...สุดยอด!” ดาห์เรนทำตาวาวเมื่อวาดฝันถึงสาวน้อยคนใหม่ ผลจากการปั่นรวมผู้ครบเครื่องยิ่งกว่าใคร
เมอยาฟหาได้เคลิ้มตามแม้แต่น้อย เขาลุกพรวดมากอดอกนิ่งเขม่นมองคนพูดจาไม่น่าขบขันในความคิดของเขา
“ฉันให้นายมาเยินยอความงามพวกมันั้แ่เมื่อไหร่ เปลืองค่าจ้าง”
“เอ้า! ว่าไป ยังมีอีกเื่เกี่ยวกับคนบ้านนั้นที่นายไม่รู้ลูกน้องฉันเพิ่งได้ข้อมูลมาหมาดๆ เมื่อกี้”ข่าวใหม่พอจะทำให้อีกฝ่ายสนใจขึ้นมาบ้าง
“เื่อะไร”
“นายอัลฟาลน่ะยังมีลูกสาวอีกคนกับภรรยาชาวไทยที่เสียชีวิตไปแล้วด้วยนะเป็ลูกสาวคนสุดท้องแต่ไม่ค่อยมีใครรู้เื่นี้เพราะญาติทางฝ่ายแม่รับเธอไปเลี้ยงที่เมืองไทยั้แ่เล็กคร่าวๆ ประมาณนี้ล่ะ ส่วนรายละเอียดเดี๋ยวรอลูกน้องฉันส่งมาให้” เมอยาฟเลิกคิ้ว
“นายเลยคิดว่ายัยนั่นเป็หญิงสาวสูตรสำเร็จจากการผสมรวมงั้นสิ”ดาห์เรนยักไหล่
“ก็อาจเป็ได้ใครจะรู้ ของอย่างนี้มันไม่แน่ไม่นอนนะเพื่อน แค่หวังไว้เฉยๆผิดตรงไหน” เมอยาฟแค่นหัวเราะ
“ระวังเหอะ!อาจจะเผ็ดร้อนแสบทรวงจนนายอยากวิ่งหนีไปสุดขอบทะเลทรายเลยก็ได้”
“ก็ดี ช่วยเพิ่มรสชาติชีวิต”
“ยัยนั่นชื่ออะไร” คนถูกถามย่นคิ้วคิด
“ชื่อ ‘ระ’ เอ..หรือว่า ‘ริน’ เอ๊ะหรือว่า..” คนฟังโบกมือรำคาญ
“พอๆ ไม่ต้องนึกแล้ว ไว้รู้เมื่อไหร่ค่อยมาบอก”ว่าแล้วก็ผละออกไปให้คนที่ขายาวพอกันต้องเร่งตาม
13K
