่หัวค่ำของวันแสงจากโคมไฟบนโต๊ะไม้สไตล์มินิมอล สาดส่องลงมาที่หนังสือเล่มหนา ที่วางอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางโต๊ะ ไนร่าเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เดินมานั่งเก้าอี้ตัวโปรด จ้องมองไปที่เล่มหนังสือ ที่เธอซื้อจากร้านพี่บอยเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน แม้ว่าจะผ่านไปนานมาก แต่เล่มหนังสือยังคงไม่มีร่องรอยของการอ่านใด เธอค่อยๆ หยิบขึ้นมา ก่อนที่จะบ่นกับตัวเอง
“ซื้อเก่ง แต่อ่านไม่ค่อยเก่งเลยนะไนร่า” เธอหัวเราะออกมา
เสียงโทรศัพท์ดัง
“ทำอะไรอยู่ครับ?”
“เพิ่งอาบน้ำเสร็จค่ะ” เธอตอบและกำลังใช้มืออีกข้างเช็ดผม
“แล้วพี่สกายทำอะไรอยู่คะ?”
“คิดถึงไนร่าอยู่ครับ”
“คิดถึงเหมือนกันค่ะ”
บทสนทนาของทั้งคู่เริ่มไหลลื่นไปเรื่อยๆ ต่างคนต่างสลับกันถามตอบ จนเวลาล่วงเลยมาเกือบชั่วโมง
“ไนร่าง่วงหรือยังครับ ดึกแล้วนะ”
“เริ่มง่วงแล้วค่ะ” เธอตอบและหาวออกมาเสียงดัง
ทั้งคู่หลุดหัวเราะออกมา
“พี่ว่าคงจะง่วงจริงๆ นอนกันครับ ฝันดีนะ”
“ฝันดีค่ะ พี่สกาย”
“ไนร่าครับ พี่รักไนร่านะ”
“ไนร่าก็รักพี่สกายนะคะ”
หลายวันต่อมาที่ห้องกิจกรรมชุมนุม
สมาชิกในห้อง ต่างก้มหน้าก้มตามองตารางกิจกรรมที่หนุ่มแว่นเพิ่งแจก โฟกัสหัวหน้าชุมนุมกำลังบรรยายกิจกรรมต่างๆ ที่จะเข้าร่วมในอีกอาทิตย์หน้า ค่ายอาสาจะจัดขึ้นที่หมู่บ้านเล็กๆ ในจังหวัดนครนายก ซึ่งไม่ไกลจากกรุงเทพมหานครมากนัก การไปทำกิจกรรมในครั้งนี้คือการไปทำฝายชะลอน้ำให้กับหมู่บ้าน ร่วมกับรุ่นพี่ชมรมจิตอาสาจากทางมหาวิทยาลัย
“ทุกคน เสาร์ อาทิตย์หน้าก็จะได้ไปค่ายแล้ว ขอให้พวกเราทุกคนเตรียมตัวด้วยนะคะ”
“และอาจจะมีการเรียกประชุมบ่อยขึ้นเพื่อวางแผนงานด้วยค่ะ” โฟกัสยังคงพูดต่อ
“จะมีรุ่นพี่สวยๆ มั้ยน้า” ก้องหันไปสะกิดสกาย
“จะสาวที่ไหนก็ไม่สนแล้วโว้ย มีแฟนแล้ว รักแฟนมาก” เขาพูดและหันไปหาเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ
ั้แ่ทั้งคู่เปิดตัวเป็แฟนกัน ก็เริ่มไปด้วยกันบ่อยขึ้นกว่าเดิม แทบจะเป็ปลาท่องโก๋ไปแล้ว จนโดนแซวบ่อยๆ ว่า ไนร่าอยู่ที่ไหน สกายอยู่ที่นั่น
“เมื่อคืนแอบหลับก่อนพี่ได้ไง” เขาพูดและหันมามองหน้าไนร่า
“ก็คนมันง่วงนี่” เธอพูดและหัวเราะ เพราะเมื่อคืนคุยกันอยู่ดีๆ เธอก็เล่นเงียบไป
“เบื่อคนมีแฟนจริงๆ โว้ย” ก้องแทรกขึ้นทำให้ทั้งคู่หัวเราะออกมา
“ใช่ค่ะพี่ก้อง หวานกันทุกวันจริงๆ เบื่อแล้วเนี่ย” กัสพูดและทำหน้าเบื่อโลกโดยมืออีกข้างก็ยังเล่นมือถือ
เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น
ไนร่าหันไปหาเพื่อนทั้งสองก่อนจะบอกว่าลืมของไว้ที่ห้อง ให้กลับก่อนเลย เพราะวันนี้พ่อและแม่จะมารับที่หน้าโรงเรียน ทั้งสามจึงแยกย้ายกันที่ห้องชุมนุมเลย
“พี่ไปเป็เพื่อนนะครับ”
“ลากไปด้วยอยู่แล้วค่ะ” เด็กสาวทำหน้าตาทะเล้น
ทั้งสองเดินขึ้นมาที่ห้องของไนร่า หยอกล้อกันไปมาระหว่างทางเดิน บนตึกที่เงียบมีนักเรียนที่ยังความสะอาดห้องเพียงไม่กี่คน ไนร่าเดินนำไปที่ห้องก่อนจะก้มหาสมุดใต้โต๊ะ
“ขี้ลืมจริงๆ นะเรา” สกายที่เดินไปที่นั่งเก้าอี้ พร้อมบ่นให้แฟนตัวเองที่กำลังก้มหน้ามตาหาของ
“ก็ลืมนี่น่า แต่เอ๊ะ! ทำไมหาไม่เจอ” เธอทำหน้าสงสัย
“อ้อ! เจอแล้วอยู่นี่เอง” เธอหัวเราะและชูสมุดคณิตที่ตามหาให้สกายดู
“บ๊องจริงๆ เลย” เขายิ้มในความน่ารักของเธอ
“ใครออกจากห้องทีหลังแล้วไม่ยอมปิดพัดลมเนี่ย” สายตาของไนร่าไปหยุดที่พัดลมข้างห้องที่กำลังหมุนไปมา
“สูงจัง”
“มา พี่ปิดเอง”
สกายเดินเข้าไปใกล้ๆ ไนร่า ก่อนจะเอื้อมมือขึ้นไปถอดปลั๊กพัดลม ทั้งสองตัวชิดกันมากจนได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน สกายหันมามองไนร่า ทั้งคู่สบสายตา ก่อนที่เขาจะก้มไปหอมแก้มเธอช้าๆ
“เอ๊ะ! ไนร่าที่ใรีบถอยห่างจากเขา
“แก้มนุ่มจัง” เขายิ้มและส่งสายตาเ้าเล่ห์
“พี่สกาย ทำอะไรอ่ะ?” เ้าของเสียงที่หน้าแดงไม่หยุด
“นิดเดียวเอง” เขาหัวเราะออกมา
ไนร่าเอื้อมมือมาจับแก้มข้างที่โดนสกายฝากรอยประทับ เธอเขินไม่หยุด จึงรีบเดินนำหน้าเขาออกจากห้องไป
“ให้พี่ไปส่งป่าว?”
“วันนี้เดี๋ยวแม่มารับค่ะ เห็นบอกว่าจะออกไปกินข้าวข้างนอก” เธอหันมาบอกเขา
เสียงโทรศัพท์ไนร่าดัง
“ค่ะแม่ อยู่หน้าโรงเรียนแล้วหรอคะ?”
“ใช่จ้ะลูก ออกมาหรือยัง” เสียงปลายสายดังเล็ดลอดออกมา
“หนูกำลังไปค่ะ”
เธอวางสายและหันมาบอกเขา ว่าพ่อกับแม่มาถึงหน้าโรงเรียนแล้ว จะขอตัวไปก่อน
“ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะคะ” เธอพูดและโบกมือให้เขา
“ครับ”
เขามองเธอที่กำลังเดินห่างออกไปและกำลังก้าวขึ้นรถยนต์สีดำ ก่อนที่จะหยิบมือถือออกมา
“ฮัลโหล อยู่ไหนครับ”
“ว่างสิ เจอกันที่ไหน”
“โอเค กำลังไปนะ”
สกายพูดกับปลายสายด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ก่อนจะเดินไปหน้าโรงเรียนเพื่อเอารถบิ๊กไบค์คันเก่ง และออกตัวไปด้วยความเร็ว
1K
