ดยุกเซนอล said
ข้ากลับจากธุระในเมือง ถึงคฤหาสน์ก็ไม่เห็นเ้าแมวดื้อลงมารับ
“ แมวข้าไปไหน”
“เอ่อ…. เหมือนสักครู่จะเห็นเดินเล่นแถวตึกฝั่งใต้นะคะเห็น่นี้ชอบคาบปลาไปที่นั่นบ่อยๆ ค่ะ”
“คาบปลาไปหรอ”
“ค่ะ เห็นแม่บ้านอีกคนว่าคราบไปให้แมวตัวผู้ค่ะ”
“!!!!.”
พอได้ยินดังนั้นข้าก็กัดฟันกรามด้วยความโกธรทันที ข้าไม่อยู่แค่ไม่กี่วันเหิมเกริมไปติดแมวตัวผู้อย่างนั้นหรอ
ไม่รู้เพราะความโกธรหรืออะไรขาทั้งสองข้างของข้า ตรงดิ่งไปที่นั่นเพื่อหาเ้าแมวดื้อที่กำลังเริงร่ากับแมวจรตัวผู้ที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า!
“ถ้าข้าเจอเ้าล่ะก็คราวนี้ข้าจะขังเ้าไว้ในกรงแน่”
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด…”
เสียงกรี๊ดของใครบางคนชะงักฝีเท้าของข้าไว้ใจข้าที่ล่วงหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ได้แต่ร้องถามว่า เกิดอะไรขึ้น ‘ที่นั่น’
ใครมันกล้าขัดคำสั่งข้า
ข้าเปลี่ยนจุดหมายไปตามเสียงทันทีหน้าประตูมีโซ่คล้องและล็อคกุญแจอย่างดี จนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนเข้าไปได้
เสียงสะอื้นดังออกมาจากข้างในข้ารีบปลดล็อคโซ่ตรวนนั้น สิ่งที่ข้าเห็น ทำให้ข้าแทบเป็บ้า เพราะแมวดื้อของข้าดันกลายร่างเป็หญิงสาว ทั้งๆ ที่นางยังมีสติน่ะสิ
ข้ารีบถอดผ้าคลุมไหล่ไปห่มปิดสรีระของนางไว้และกอดนางแน่นตัวนางสั่นเทา และร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด สองมือน้อยๆจิกลงบนผิวที่ขาวที่บอบบาง จนเห็นเืซิบตามขอบเล็บ ข้าค่อยๆ แกะมือนางออกและจับไว้ให้นางจิกบนผิวข้าเอง
“เกิดอะไรขึ้น ใครให้เ้ามาที่นี่รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรอว่าที่นี่คือที่หวงห้าม!!”
ข้าจ้องดวงตาที่สั่นระริกเต็มไปด้วยน้ำตาของเ้าหล่อน ใบหน้าขาวซีดนั้นมองมาที่ข้าก่อนจะสวมกอดแน่นด้วยความหวาดกลัวเหมือนพึ่งเจอผี
“ผะ ผู้หญิง คนนั้น ฉะ ฉัน เคยเห็นเธอก่อนฉันตาย”
นางกล่าวเช่นนั้นและค่อยๆ ชี้ไปที่รูปดัชเชล
‘ฮ้ะ เห็นงั้นหรอ เห็นที่ไหน สตรีผู้นี้เคยเห็นดัชเชลของข้างั้นหรอ’
ถึงความสงสัยและความโกธรจะอัดแน่นเต็มไปหมดแต่ข้าต้องรีบพานางไปหลบก่อนที่จะมีใครมาเห็นสภาพนี้
โชคดีที่ตอนนี้ทหารและคนรับใช้ส่วนมากกำลังวุ่นวายกับข้าวของที่นำมาจากในเมือง เลยไม่มีคนเดินเพ่นพ่านมากนัก ข้ารีบพานางกลับห้องวางนางลงบนเตียงก่อนที่จะนำผ้าห่มมาคลุมตัวนางอีกชั้น และค่อยๆ นั่งลงตรงหน้านาง
“ใจเย็นๆ ไม่มีอะไร ไม่เป็อะไรแล้วข้าอยู่นี่แล้ว”
ข้าเห็นนางตัวสั่นเทาไม่หยุดน้ำตาที่ไหลดั่งสายน้ำจากดวงตากลมโตนั้นยิ่งเห็นยิ่งบีบหัวใจข้าจนเหมือนหายใจไม่สะดวก นางเอาแต่ก้มหน้าสะอึกสะอื้น จนข้าค่อยๆััใบหน้านาง
“ข้าอยู่นี่แล้ว ข้าจะรอจนกว่าเ้าจะพร้อมพูดออกมา”
นางพยักหน้า และนิ่งไปสักครู่
“ขะ …ขอ ใส่เสื้อก่อนได้ไหม”
“0.0”
“0///0”
“เอ่ออ ..อื้ม ได้สิ เดี๋ยว เอ่อ … ข้าไปหาเสื้อผ้าให้”
ข้าหาเสื้อตัวที่เล็กที่สุดของข้าให้นางก่อนจะออกไปรอหน้าห้องและปล่อยให้นางได้จัดแจง
“เสร็จแล้ว..”
สิ้นเสียงเล็กๆ นั่น ข้าสูดหายใจเข้าให้เต็มปอดและค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป แง้มมองนาง ก็เห็นนางสวมชุดเรียบร้อยดีแล้ว
“เ้า… มีอะไรจะพูดหรือไม่”
“คุณนั่นแหละ ที่มีอะไรจะพูดไหม”
“ข้าหรอ?”
“ฉันได้ยินมาว่า .. คุณรู้อยู่ั้แ่แรกแล้วว่าฉันไม่ใช่แมว”
“...”
“และยังเคย เห็นฉันตอนเป็คนด้วย”
“อ่าาา .. ขอโทษนะ ข้า..คิดว่าเ้าคงรู้ตัวอยู่แล้วน่ะ เลยไม่ได้ถามอะไร และตอนเ้าตื่นก็กลายร่างเป็แมว เลยไม่รู้จะถามยังไงน่ะ”
“....”
“ ตะ แต่ข้าไม่เคยแตะต้องหรือแอบทำอะไรที่ไม่ดีต่อเ้าเลยนะ”
“เหมือนร้อนตัวอยู่นะคะ”
“เปล่า ข้าแค่บอกเอาไว้ เพราะกลัวเ้าเข้าใจผิด..เฉยๆน่ะ”
“มีใคร รู้เื่นี้อีกคะ”
“ไม่มี ตอนข้าพบเ้าข้าก็พูดเื่นี้กับใครไม่ได้ เลยยังเก็บเป็ความลับไว้”
“เล่าเื่ที่พบฉัน ให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ”
ข้าเล่าเื่ของนางั้แ่วินาทีแรกที่พบจนถึงปัจจุบันส่วนนางก็เล่าเื่ของนางว่านางไม่ใช่คนของโลกนี้ นางจมน้ำตายและมาเกิดเป็แมวโดยที่ก็ไม่รู้ว่าทำไม ..แค่นั้น และนางยังบอกอีกว่านางชื่อว่า “ น้ำอุ่น ” อายุอ่อนกว่าข้า 5 ปี นางเป็แค่คนธรรมดา
อืมม น้ำอุ่นหรอเป็ชื่อที่ไพเราะแบบแปลกๆ แต่ยังไงก็เถอะ นางก็ได้มีชีวิตใหม่แล้วควรจะใช้ชีวิตให้ดี แต่ตอนนี้ ข้าควร…จะจัดการเื่นางอย่างไรดีนะ
ในขณะที่ข้ากำลังใช้ความคิดอยู่นั้นโชคชะตาก็เหมือนเล่นตลก
แกร๊ก แอ๊ด
“ท่านดุยก …ขะ… อ้ากกกกก”
โจอานที่พรวดพราดเปิดประตูเข้ามาร้องขึ้นด้วยความใ และมองสับไปมาระหว่างข้าที่นั่งอยู่บนโซฟา กับสตรีสาวนามว่าน้ำอุ่น ที่นั่งอยู่บนเตียง บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดทุกคนไม่มีใครกล้าพูดอะไร ส่วนข้าที่ตัวแข็งทื่อเพราะไม่รู้จะเอาคำพูดอะไรมาพูด
“เอ่อออ สวัสดีค่ะ”
นางทำลายบรรยากาศอึดอัดนี่ด้วยการทักทาย
“นะ นี่ท่าน…”
โจอานรีบดึงแขนข้าออกไปหน้าห้อง
“นี่ท่านแอบพาเด็กสาวกลับมาจากในเมืองหรอครับนางเป็ใคร แล้วท่านนำกลับมาได้อย่างไร ตอนไหนกันครับที่รีบเดินมาไม่อยู่ตรวจตราสัมภาระ เพราะรีบนำนางว่าซุกไว้ในห้องก่อนหรือครับแล้วนางเป็ลูกเต้าเหล่าใครครับ ..ท่าน..”
อุ๊บ!
ข้ารีบเอามือปิดปากเ้าบ้านี่ เพราะพูดดังเกินไปชาวบ้านได้แตกตื่นหมด
“ใจเย็นๆ ก่อน เ้าจะดังไปทำไม”
“อื้อ อือ อื้ออ”
ฟังไม่รู้เื่แฮะ ยอมให้พูดก็ได้
“ยะ อย่า บอกนะ ว่าท่านฉุดนางมา”
โป้ก !
“โอ๊ย!”
ข้าโขกหัวเ้าบ้าไร้สติที่คิดว่าข้าไปฉุดสตรีสาวมาอย่างข้าน่ะหรอ จะฉุด แค่อ้าแขนสตรีทั่วเมืองก็พร้อมวิ่งเข้าหาข้าแล้ว
“เ้าเสียสติไปแล้วรึ ข้าน่ะหรอจะฉุดสตรี”
“ก็อยู่ๆ นางก็มาอยู่ในห้อง กับท่าน สองต่อสองแถมยังใส่เสื้อของท่านอีก แบบนี้ไม่เรียกฉุด จะให้ข้าเรียกอะไรหรือครับ”
“....” ข้าจะโป้ปดตัวตนนางยังไงให้ไม่ถูกสงสัยดี
“ระ หรือ ว่านาง ถูกขายให้ท่านงั้นหรือครับ”
จริงๆ ความคิดนี้ก็ไม่เลวนะ
“คือ นาง …นาง เป็ เอ่อ”
“นางเป็ สาวใช้ส่วนตัวของข้าน่ะ”
“สาวใช้ส่วนตัว? ท่านจะมีสาวใช้ส่วนตัวไปทำไมกันครับในเมื่อทั้งคฤหาสน์นี้ก็รับใช้ท่านด้วยกันทั้งสิ้น”
“เอ่อคือมันมีเื่ที่ข้า้าคนไว้ใจได้มาจัดการ เอาเป็ว่านางเป็คนรับใช้ส่วนตัวข้า ไม่ต้องถามมาก ข้าจะพักผ่อนแล้ว”
“เอ๋ เดี๋ยวสิครับ ท่านดยุ…”
ข้าไม่รอให้เ้าบ้านั่นพูดจบรีบกลับเข้าห้องและปิดประตู ก็พบนางที่นั่งจ้องหน้าข้าด้วยความสงสัย
‘เอาล่ะสิ เื่วุ่นวายแน่ทีนี้….’
-------------------------------------------------------------------------------------------
7K
![[จบ] ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713323917_26994060.webp)
