"หลงเฟย" บุตรชายโทนแห่งสำนักกายาทองคำ ผู้ครองแผ่นดินทิศใต้ ในสายตาชาวโลก เขาคือ "ความอัปยศสีขาว" ท่ามกลางเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องที่มีผิวกายดั่งทองแดงและกล้ามเนื้อเหล็กไหล หลงเฟยกลับมีผิวพรรณขาวผ่อง บอบบางราวกับคุณชายเจ้าสำอางที่แค่ลมพัดก็ปลิว บิดากลุ้มใจที่ลูกชายไร้พรสวรรค์ มารดากังวลว่าลูกจะถูกรังแกจนตาย... ด้วยความรักอันมากล้น (และอำนาจมืด) ของท่านแม่ นางจึงจัดการกว้าน "หมั้นหมาย" ยอดธิดาอัจฉริยะจาก 6 มหาสำนักทั่วหล้ามาไว้ให้ลูกชายตั้งแต่ยังเล็ก! ไม่ว่าจะเป็น เทพธิดาดาบเหมันต์, ธิดาอสูรเพลิง, หรือแม้แต่แม่ชีน้อยแห่งสำนักโอสถสวรรค์ เป้าหมายคือ... ให้พวกนางคุ้มกะลาหัวลูกชายสุดที่รัก! แต่สิ่งที่ทั้งบิดา มารดา และว่าที่คู่หมั้นทั้ง 6 ไม่เคยล่วงรู้คือ... หลงเฟยไม่ได้อ่อนแอ... เขาแค่แข็งแกร่งเกินไปต่างหาก! ผิวที่ขาวผ่องนั้นคือขั้นสุดยอดแห่งวิชา "กายาบรรพกาลคืนสู่สามัญ" ที่ในตำนานยังระบุว่าไม่มีใครฝึกสำเร็จ แค่เขาดีดนิ้วเล่นๆ ภูเขาก็หายไปครึ่งลูก! แค่จามเบาๆ พายุหมุนก็ถล่มสำนัก! เขาจึงต้องแสร้งทำเป็นขยะ ไร้ค่า ขี้เกียจ เพื่อไม่ให้เผลอทำลายโลกใบนี้ทิ้งโดยไม่ตั้งใจ ทว่า... เมื่อเหล่าคู่หมั้นสาวเดินทางมาถึงเพื่อจะ "ถอนหมั้น" ไอ้ขยะผู้นี้ หลงเฟยผู้ซึ่งอยากเป็นโสดใจจะขาดจึงต้องงัดมารยาแห่งการเป็น "คนกาก" ออกมาใช้ แต่ทำไมยิ่งแกล้งกาก... พวกนางถึงยิ่งมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ (และหน้าแดง) กันล่ะเนี่ย!? "ข้าบอกแล้วไงว่าข้าเปิดขวดน้ำไม่ออก... แม่นาง อย่ามองข้าด้วยสายตาเลื่อมใสจะได้ไหม!"

"หลงเฟย" บุตรชายโทนแห่งสำนักกายาทองคำ ผู้ครองแผ่นดินทิศใต้ ในสายตาชาวโลก เขาคือ "ความอัปยศสีขาว" ท่ามกลางเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องที่มีผิวกายดั่งทองแดงและกล้ามเนื้อเหล็กไหล หลงเฟยกลับมีผิวพรรณขาวผ่อง บอบบางราวกับคุณชายเจ้าสำอางที่แค่ลมพัดก็ปลิว บิดากลุ้มใจที่ลูกชายไร้พรสวรรค์ มารดากังวลว่าลูกจะถูกรังแกจนตาย...

ด้วยความรักอันมากล้น (และอำนาจมืด) ของท่านแม่ นางจึงจัดการกว้าน "หมั้นหมาย" ยอดธิดาอัจฉริยะจาก 6 มหาสำนักทั่วหล้ามาไว้ให้ลูกชายตั้งแต่ยังเล็ก! ไม่ว่าจะเป็น เทพธิดาดาบเหมันต์, ธิดาอสูรเพลิง, หรือแม้แต่แม่ชีน้อยแห่งสำนักโอสถสวรรค์ เป้าหมายคือ... ให้พวกนางคุ้มกะลาหัวลูกชายสุดที่รัก!

แต่สิ่งที่ทั้งบิดา มารดา และว่าที่คู่หมั้นทั้ง 6 ไม่เคยล่วงรู้คือ... หลงเฟยไม่ได้อ่อนแอ... เขาแค่แข็งแกร่งเกินไปต่างหาก! ผิวที่ขาวผ่องนั้นคือขั้นสุดยอดแห่งวิชา "กายาบรรพกาลคืนสู่สามัญ" ที่ในตำนานยังระบุว่าไม่มีใครฝึกสำเร็จ แค่เขาดีดนิ้วเล่นๆ ภูเขาก็หายไปครึ่งลูก! แค่จามเบาๆ พายุหมุนก็ถล่มสำนัก! เขาจึงต้องแสร้งทำเป็นขยะ ไร้ค่า ขี้เกียจ เพื่อไม่ให้เผลอทำลายโลกใบนี้ทิ้งโดยไม่ตั้งใจ

ทว่า... เมื่อเหล่าคู่หมั้นสาวเดินทางมาถึงเพื่อจะ "ถอนหมั้น" ไอ้ขยะผู้นี้ หลงเฟยผู้ซึ่งอยากเป็นโสดใจจะขาดจึงต้องงัดมารยาแห่งการเป็น "คนกาก" ออกมาใช้ แต่ทำไมยิ่งแกล้งกาก... พวกนางถึงยิ่งมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ (และหน้าแดง) กันล่ะเนี่ย!?

"ข้าบอกแล้วไงว่าข้าเปิดขวดน้ำไม่ออก... แม่นาง อย่ามองข้าด้วยสายตาเลื่อมใสจะได้ไหม!"