ก็อกๆๆ
“ท่านดยุกครับ ข้าให้แม่บ้านนำอาหารแมวและของท่านด้วยมาแล้วครับ”
ดยุกผละมือจากฉัน และเดินไปหาโจอานก่อนจะหยิบเนื้อปลานึ่งหอมๆ นั้น มาวางบนโต๊ะโซฟา
“ มากินก่อนนะ ถ้าชอบหรือไม่ชอบ ก็บอกข้าได้”
‘บอกหรอ บอกยังไง เข้าฝันเรอะ ฉันพูดไม่ได้ลืมแล้วหรอ’
ฉันมองค้อนไปทีนึงก่อนจะะโไปกินอาหาร อร่อยเป็บ้า หอมจนน้ำลายไหลเกิดมาไม่เคยหอมอะไรแบบนี้มาก่อน การรับรู้กลิ่นของสัตว์มันดีอย่างนี้นี่เอง หลังจากกินจนหมดฉันก็นั่งเล่นบนโซฟา เดินวนๆ เวียนๆ อยู่ในห้องทำงานของดยุก โดดลงนี่ ขึ้นนั้นจนเริ่มชินกับร่างกายแมว
ไม่รู้เวลาผ่านไปเท่าไรแล้วแต่เริ่มปวดฉี่ซะแล้วสิ แล้วฉันต้องบอกยังไงล่ะ ฉันเลยเดินไปอยู่ตรงหน้าอีท่านดยุกและทำท่านั่งยองๆ เหมือนจะฉี่ ดยุกจ้องมองอยู่พักนึงก่อนจะรีบอุ้มฉันและวางไว้ในห้องน้ำ ถึงที่นี่จะขาดแคลนไฟฟ้า แต่ดีที่ส้วมยังเป็ทรงแบบชักโครกล่ะนะ
ฉันที่ใช้ชีวิตแบบแมวว่างๆจนหมดวัน แสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าไป ดยุกวางปากกาลง และหันไปบอกโจอาน
“วันนี้พอแค่นี้เถอะ “
“ครับ ท่านดยุก …อ่อข้าให้คนรับใช้เตรียมอาหารและที่นอนสำหรับแมวของท่าน ในห้องนอนแล้วนะครับ”
“อื้ม ขอบใจ เ้าไปพักผ่อนเถอะ”
“ครับ”
โจอานเก็บเอกสารและเดินออกไปดยุกมองฉันด้วยสายตาสงสัย ฉันก็เอียงคอตาม เขาถอนหายใจและลุกมาอุ้มฉัน
“อยากไปเดินเล่นสักหน่อยไหม”
ฉันพยักหน้าและให้เขาอุ้ม ขณะเดินตามทาง แสงอาทิตย์ลิบหลี่ กระทบกับเงาต้นไม้ที่อยู่รอบๆ คฤหาสน์ทางเดินทอดยาวทะลุไปฝั่งนั้นฝั่งนี้ ทำให้รู้ว่าคฤหาสน์นี้ใหญ่มากแต่บรรยากาศมันเงียบเหงาอย่างบอกไม่ถูก
ดยุกเดินมาหยุดที่หน้าสวนดอกไม้แห่งหนึ่งที่อยู่ด้านหลังคฤหาสน์ ดอกไม้ที่บานสะพรั่ง สองข้างทาง โอบล้อมซุ้มรั้วประตูที่ถูกล็อคเอาไว้พืชหลากหลายนานาพรรณ ถูกจัดแต่งไว้อย่างสวยงามกลิ่นดอกไม้คละคลุ้งจนแยกไม่ออกว่าเป็ดอกอะไร
ฉันหันไปมองหน้าดยุกเห็นแววตาที่เศร้า สั่นระริก มีน้ำตาคลอเบ้า ที่ใบหน้าที่เรียบเฉยนั้น ก็พอจะเดาออกเหมือนอาการคนอกหักสุดๆ สวนดอกไม้นี้ น่าจะเป็ความทรงจำที่ทั้งสุขและเศร้าแน่ๆ เขายืนจ้องมองอยู่หน้าสวนสักพักก่อนจะเดินออกมา
ขณะที่เรากำลังเดินกลับเขาไม่พูดอะไรเลย บรรยากาศชวนอึดอัด ฉันเลยะโลงจากแขนเขาและเดินไปพร้อมๆเขาแทน เขาจ้องมองอยู่พักนึง ก่อนจะเดินช้าๆ ไปพร้อมกัน
เรามาถึงห้องนอนแล้วฉันวิ่งดิ่งไปกินอาหารจนท้องกลม ส่วนดยุกไปอาบน้ำ นังจิตสกปรกของฉันก็คิดขึ้นทันที
‘ไปแอบดูหน่อยดีไหมติดใจซิกแพ็คเมื่อคืนชะมัด ไหนๆ ก็อยู่ในร่างแมวนิไม่มีใครรู้หรอกเนอะ’
ความชั่วในตัวฉันทำงานพาสี่เท้าเล็กๆ เดินไปด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าห้องน้ำ เห็นดยุกนอนแช่น้ำในอ่างอยู่มือข้างนึงถือแก้วไวน์ หลับตาพริ้ม
‘แหม่ อย่างกะพระเอกเอ็มวีเลยนะพ่อคุณ’
ไม่รู้จ้องไปนานแค่ไหนดยุกลืมตาขึ้นมาหันมา สบตากับฉันพอดี ใบหน้าและหูค่อยๆ แดงขึ้นเอามืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็รีบกุมเป้าไว้
“นี่เ้า!!!... เข้ามาทำบ้าอะไร เป็แมวโรคจิตหรอออกไปเดี๋ยวนี้”
ดยุกโวยก่อนจะคว้าผ้ามาปิดตัว
‘แหม คนบ้าอะไรอายแมว ดูนิดดูหน่อยก็ไม่ได้’
ฉันเชิดสะบัดก้นออก ไม่ให้ดูก็ไม่ง้อหรอกย่ะ แบร่
ดยุกได้แต่ทำท่ากุมขมับแค่หลับตาร่างกายเปลือยเปล่าของหญิงสาวก็ปรากฏชัดเจน ให้ตายเถอะคิดว่าตัวเองเป็แมวธรรมดารึไง ถึงเดินเข้าออกห้องน้ำบุรุษหนุ่มเช่นนี้ ถึงตัวเขาจะรักเมียจนสุดหัวใจแต่ร่างกายบุรุษหนุ่มที่ห่างจากกลิ่นกายสาวมานานนับปี ใช่ว่าจะนิ่งเฉยได้นะ
..ฉันที่ถูกสายตาพิฆาตของอีตาดยุกเขวี้ยงออกมาก็เดินเฉิดฉายมานอนกางพุงอยู่บนเตียง เห้อ ทางโลกนั้นจะเป็ยังไงบ้างนะฉันตายทั้งคน จะมีใครเสียใจหรือเปล่า หลังจากคิดอะไรไปเรื่อย ก็ผล็อยหลับไปในที่สุด
แกร๊ก แอ๊ดดดดด~~
ฉันลืมตาตื่นขึ้นมองเพราะเสียงดยุกเปิดประตูห้องนอนเข้ามา เขาเดินเปลือยท่อนบนฟุบลงนอนข้างๆ ฉันถึงแม่บ้านจะเตรียมที่นอนของฉันไว้ให้ แต่ไปวางโน้น หน้าประตูห้องโน้น ใครจะสนยะฉันก็อยากนอนที่นอนอุ่นๆ นุ่มๆ เหมือนกัน
ฉันแกล้งหลับเพื่อดูว่าตาดยุกจะว่าอะไรไหมเ้าตัวก็นอนอีกฟาก ไม่ได้ว่าอะไร ก็ตามนั้นละกัน …
-------------------------------------------------------------------------------------------
ดยุกเซนอล said
เวลาล่วงเลยมานานแค่ไหนแล้วไม่รู้จนคนข้างๆ ข้าหลับสนิท และกลายร่างเป็หญิงสาวอีกแล้ว
ข้านำผ้าห่มคลุมตัวนางไว้ก่อนจะจ้องพินิตใบหน้านางอย่างละเอียด ผมยาวสลวยสีขาว ดวงตากลมโต ขนตางอนยาวเป็แพผิวขาวอมชมพู ปากบางเล็กนี่ ดูยังไงก็ไม่น่าจะมีพิษสง
แล้วนางมาที่นี้ทำไมกันถึงข้าอยากจะถามนางออกไป แต่ยังไงซะตอนนางตื่นขึ้น ก็คุยกันไม่รู้เื่อยู่ดีถ้านางไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไร ข้าก็ตั้งใจจะเลี้ยงดูนางไว้เช่นนี้แหละ
------------------------------------------------------------------------------------------
3K
