ตอนที่ 2 บ้านร้างท้ายหมู่บ้าน
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบริเวณท้ายหมู่บ้านดอนิญญาดูน่าอภิรมย์ขึ้นเลยแม้แต่น้อย
ยิ่งเดินลึกเข้าไปตามทางเดินที่รกชัฏด้วยพงหญ้า กลิ่นอายของความชื้นแฉะและซากใบไม้เน่าเปื่อยก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น ธีรภพเดินนำหน้าโดยมีลลินทิพย์เดินตามมาติดๆ
“คุณรู้สึกไหม” ลลินทิพย์เอ่ยถามขึ้นมาเบาๆ มือของเธอกำสายย่ามแน่นขึ้น
“อืม... มันเย็นเยียบผิดปกติ” ธีรภพตอบกลับพลางมองไปรอบๆ
“เหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองเราจากทุกทิศทาง แต่พอหันไปมองจริงๆ กลับไม่เจออะไรเลย”
“นั่นแหละค่ะ ม่านบังตาของพวกิญญาอาฆาต” หญิงสาวอธิบายออกมา “พวกมันมักจะสร้างอาณาเขตเพื่อล่อลวงเหยื่อให้หลงทาง ยิ่งเรากลัวมากเท่าไหร่ พลังของพวกมันก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น”
ทั้งคู่หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าบ้านไม้สองชั้นสภาพทรุดโทรม หลังคาที่มุงด้วยสังกะสีผุกร่อนจนเห็นโครงไม้ผุๆ บานประตูหน้าบ้านหลุดกระเด็นออกมาครึ่งหนึ่ง ราวกับปากของสัตว์ร้ายที่อ้าค้างรอคอยเหยื่อ ที่นี่คือบ้านสัปเหร่อเก่าที่ชาวบ้านต่างร่ำลือกันว่าเ้าของบ้านตรอมใจตายหลังจากลูกเมียถูกฆาตกรรมอย่างปริศนาเมื่อหลายสิบปีก่อน
“รอยเื” ธีรภพชี้ไปที่พื้นบันไดไม้ มีคราบของเหลวสีคล้ำที่ยังดูใหม่อยู่ “ดูเหมือนเหยื่อที่หายตัวไปจะถูกลากเข้าไปข้างใน”
“ระวังตัวด้วยนะ ธีรภพ” ลลินทิพย์เตือน “ข้างในนี้มีพลังงานลบหนาแน่นมาก ฉันจะเตรียมเวทกางกั้นเอาไว้ให้”
เธอหลับตาลงพึมพำคาถาภาษาโบราณที่ฟังดูนุ่มนวลเหมือนเสียงเพลง ทันใดนั้น แสงสีนวลจางๆ ดุจแสงจันทร์ก็แผ่ออกมาปกคลุมร่างของคนทั้งสอง ธีรภพรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ช่วยลดทอนความหนาวเหน็บที่เสียดแทงิั
เอี๊ยด...
เสียงไม้ลั่นดังก้องเมื่อธีรภพเหยียบลงบนพื้นบ้านชั้นล่าง ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศที่นิ่งสนิท ภายในห้องโถงเต็มไปด้วยข้าวของพังพินิจ และกลางห้องนั้นเอง มีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งนอนสลบไสลอยู่ รอบตัวเขาถูกล้อมรอบด้วยเทียนสีดำที่จุดทิ้งเอาไว้จนเกือบหมดเล่ม
“นั่นไง นายชิด ลูกชายผู้ใหญ่บ้าน” ธีรภพรีบพุ่งเข้าไปหา แต่ลลินทิพย์กลับคว้าแขนเขาไว้ทันควัน
“อย่าเพิ่ง! นั่นมันค่ายกลกระชากิญญา!”
สิ้นเสียงของเธอ เปลวไฟจากเทียนสีดำก็พุ่งสูงขึ้นกลายเป็เปลวเพลิงสีเขียวมรกต เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะลุลงมาจากเพดานไม้เบื้องบน มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่บิดเบี้ยว แขนขวายาวผิดปกติจนเกือบถึงพื้น ิัสีเทาซีดเซียวมีอักขระสีดำจารึกอยู่ทั่วตัว
“ผู้ถืออาคม... ส่งตัวมาถึงที่เชียวหรือ...” เสียงแหบพร่าดังมาจากิญญาร้ายตัวนั้น มันคือผีอาฆาตระดับจอมขมังเวทย์ที่ถูกสิงสู่ด้วยอาคมดำ
“แกเป็คนทำเื่ทั้งหมดนี้งั้นเหรอ” ธีรภพถามพลางกำหมัดแน่น ตราประทับที่หลังมือเริ่มส่งความร้อนออกมา
“ข้า้าิญญา เพื่อสังเวยแก่นายท่าน และิญญาของผู้มีสายเืศราวิญญ์อย่างเ้า ช่างเป็อาหารชั้นเลิศ”
ิญญาร้ายพุ่งเข้าใส่ธีรภพด้วยความเร็วสูง มือยาวของมันเงื้อขึ้นเตรียมตะปบเข้าที่ลำคอ ธีรภพเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด แต่แรงลมจากกรงเล็บนั้นแรงพอที่จะทำให้โต๊ะไม้ข้างหลังแตกละเอียด
“ลลินทิพย์ จัดการนายชิดไปก่อน ผมจะล่อมันเอง” ธีรภพะโสั่งการอย่างฉลาด เขาเล็งเห็นว่าหากปล่อยให้นายชิดอยู่กลางวงล้อมเทียนต่อไป ิญญาของเขาจะถูกสูบหายไปหมด
“รับทราบค่ะ ระวังตัวด้วย” ลลินทิพย์ชูมือขึ้นฟ้า “มนตราจันทรา โซ่ตรวนแสงนวล”
เส้นแสงสีขาวนวลพุ่งออกจากปลายนิ้วของเธอเข้าพันธนาการร่างของนายชิดแล้วกระชากออกมาจากวงล้อมเทียนดำได้อย่างรวดเร็ว
“หนอย นังตัวแสบ” ผีร้ายเปลี่ยนเป้าหมายจะพุ่งไปหาลลินทิพย์ แต่ธีรภพเข้าขวางไว้ทัน
“คู่ต่อสู้ของแกคือฉัน” ธีรภพรีดเร้นพลังจากหัวใจส่งตรงไปยังมือขวา “ตราผนึกิญญาโลหิต... ปลดปล่อย!”
วงเวทสีแดงเข้มปรากฏขึ้นใต้เท้าของเขา กลิ่นอายพลังที่ดุดันและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนิญญาร้ายถึงกับชะงัก ธีรภพพุ่งเข้าใส่ด้วยหมัดที่ห่อหุ้มด้วยแสงสีแดง
เปรี้ยง
หมัดของเขาปะทะเข้ากับอกของผีร้ายจนมันกระเด็นไปกระแทกผนังบ้านจนทะลุออกไปด้านนอก ธีรภพไม่รอช้า เขาะโตามออกไปกลางลานดินที่เฉอะแฉะ
“แก ไอ้เด็กเหลือขอ เ้ายังไม่รู้วิธีใช้พลังที่แท้จริงของตรานั่นด้วยซ้ำ” ผีร้ายคำราม มันรวบรวมไอสีดำรอบตัวกลายเป็หอกแหลมคมนับสิบเล่ม “ตายซะ คาถาคำสาป หอกทมิฬเสียบิญญา”
หอกสีดำพุ่งเข้าหาธีรภพจากทุกทิศทาง ธีรภพยืนนิ่ง จิตใต้สำนึกของเขาบอกให้เขาััถึงการไหลเวียนของพลังรอบตัว เขาหลับตาลงชั่วครู่... พริบตาเขาก็เห็นเส้นด้ายสีแดงที่เชื่อมต่อระหว่างเขากับิญญาร้าย
“ผนึก... ผี” ธีรภพพึมพำ
เขาสะบัดมือขวาออกไป วงเวทสีแดงขยายใหญ่ขึ้นกลายเป็กำแพงแสงที่ดูดซับหอกทมิฬเ่าั้หายไปจนสิ้น ก่อนที่เขาจะพลิกฝ่ามือแล้วตบลงบนพื้นดิน
“อาคมต้องห้าม โซ่ตรวนโลหิตพันธนาการ”
โซ่สีแดงฉานพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน เข้ามัดรัดร่างกายของผีร้ายเอาไว้แ่าจนมันขยับไปไหนไม่ได้ พลังของตราประทับเริ่มดูดกลืนไอสีดำออกจากร่างของมันอย่างต่อเนื่อง
“อ๊ากกกก นายท่าน... ช่วยข้าด้วย”
ิญญาร้ายกรีดร้องออกมาด้วยความเ็ปอย่างแสนสาหัส ร่างของมันค่อยๆ สลายกลายเป็ละอองสีดำ
เมื่อการต่อสู้จบลง ธีรภพทรุดตัวลงคุกเข่า หอบหายใจอย่างหนัก พลังงานที่เสียไปนั้นมหาศาลจนเขาเกือบหมดสติ ลลินทิพย์รีบวิ่งเข้ามาพยุงเขาไว้
“คุณทำได้แล้ว ธีรภพ คุณจัดการิญญาระดับจอมขมังเวทย์ได้ด้วยตัวเอง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและชื่นชม
“มัน... มันยังไม่จบ” ธีรภพพูดยากลำบาก พลางชี้ไปที่กองเถ้าถ่านที่เหลือจากิญญาตัวนั้น “มันพูดถึง ‘นายท่าน’ และ ‘ของสังเวย’...”
ลลินทิพย์สีหน้าเคร่งเครียดลงทันที เธอมองไปที่ซากปรักหักพังของบ้านร้าง “นั่นหมายความว่า มีองค์กรเื้ัที่กำลังสะสมพลังงานิญญาในเขตนี้ และเป้าหมายของพวกมันอาจจะเป็สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าแค่ชีวิตคนในหมู่บ้าน”
ทั้งคู่พานายชิดที่ยังมีลมหายใจอยู่กลับเข้าหมู่บ้าน ข่าวการปราบผีร้ายแพร่กระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว แม้ธีรภพจะพยายามปิดบัง แต่สายตาที่ชาวบ้านมองเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป จากลูกหลานหมอธรรมธรรมดา กลายเป็ผู้ถืออาคมที่น่าเกรงขาม
หลังจากจัดการส่งนายชิดถึงมือหมอ ลลินทิพย์และธีรภพกลับมานั่งพักที่บ้านของเขา
“คุณธีรภพคะ” ลลินทิพย์เอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังใช้เวทจันทราช่วยรักษาแผลที่มือให้เขา “ตราที่คุณถือครองอยู่ มันคือหนึ่งในเก้ามหาอาคมโบราณที่สาบสูญไปแล้ว การที่คุณปลุกมันขึ้นมาได้ ไม่ใช่เื่บังเอิญ”
“คุณจะบอกว่าผมถูกเลือกงั้นเหรอ” ธีรภพมองตราที่เริ่มสงบลง
“อาจจะใช่ค่ะ และนั่นหมายความว่าสำนักอาคมขาวและลัทธิิญญามารจะเริ่มตามหาตัวคุณ” เธอเว้นจังหวะครู่หนึ่ง “แต่ก่อนหน้านั้น ฉันมีบางอย่างจะให้คุณดู ตอนที่ฉันสำรวจใต้พื้นบ้านร้างนั่น ฉันเจอสิ่งนี้ค่ะ”
ลลินทิพย์หยิบห่อผ้าสีขาวออกมา เมื่อคลี่ออก ธีรภพก็ต้องเบิกตากว้าง
มันคือ กล่องไม้โบราณที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้า และที่สำคัญที่สุด บนตัวกล่องมีสัญลักษณ์ที่เหมือนกับตราประทับบนมือของเขาไม่มีผิดเพี้ยน
“กล่องนี้ มันเรียกร้องหาคุณ” ลลินทิพย์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “และฉันรู้สึกว่าสิ่งที่อยู่ข้างใน อาจจะเป็กุญแจสำคัญที่บอกว่าทำไมตระกูลศราวิญญ์ถึงต้องเก็บงำความลับนี้ไว้”
ธีรภพยื่นมือไปัักล่องไม้ ความรู้สึกสั่นสะท้านแล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจทันที เขารู้สึกได้ถึงเสียงกระซิบจากอดีตกาลที่กำลังจะตื่นขึ้นอีกครั้ง
จบตอนที่ 2
สนับสนุนค่ากาแฟ หรือโดเนทเป็กำลังใจให้ได้นะครับ
4380169722 : ธนาคารไทยพาณิชย์
3K
