ท้องฟ้าเหนือมหานครสีขาวโพลนถูกฉีกออกเป็นรอยแยกสีเงิน...

ไม่มีเสียงระเบิด ไม่มีเปลวเพลิง มีเพียงความเงียบงันที่น่าสยดสยองเมื่ออาคารสูงระฟ้าและเทคโนโลยีล้ำสมัยกลับกลายเป็นละอองธุลีและหายไปในความว่างเปล่าภายในพริบตา นี่คืออานุภาพของสิ่งที่โลกหวาดกลัวที่สุด—สุญญตา

ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น ข้อมือของเขามีรอยสลักอักขระโบราณที่หมุนวนดุจหลุมดำ แววตาของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ราวกับดวงดาวที่ดับแสงไปนานแล้ว เขามองดูฝ่ามือตัวเองที่เพิ่งลบกองทัพจักรกลนับหมื่นทิ้งไปจากประวัติศาสตร์

“นี่คือพลังที่คุณต้องการให้ผมปกป้องงั้นเหรอ... ปู่?” เขาพึมพำกับสายลมที่พัดผ่าน

ในยุคสมัยที่มนุษย์เชื่อว่าตนเองพิชิตธรรมชาติด้วยเครื่องจักร และเหล่าจอมอาคมหลบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของตำนาน การปรากฏตัวของธีรภพคือสัญญาณเตือนภัยระดับล้างโลก เขาไม่ได้มาเพื่อกอบกู้ และไม่ได้มาเพื่อทำลาย... แต่เขามาเพื่อ "ตัดสิน"

หากโลกนี้บิดเบี้ยวเกินกว่าจะแก้ไข... เขาก็เพียงแค่ต้องลบมันทิ้ง แล้วเริ่มต้นใหม่จากศูนย์

แต่ในขณะที่จิตวิญญาณของเขากำลังจะถูกความว่างเปล่ากลืนกิน สัมผัสอุ่นๆ จากมือของหญิงสาวคนหนึ่งก็รั้งเขาไว้จากก้นบึ้งของเหว

“ภพ... อย่าหายไปนะ”

นั่นคือเสียงเดียวที่ทำให้ตราประทับต้องห้ามหยุดสั่นสะเทือน และเป็นจุดเริ่มต้นของมหากาพย์ที่โลกต้องจารึก... ศึกแห่งอาคมที่สะท้านไปถึงสรวงสวรรค์และจักรวาล!