อัญญาวีณ์ที่รัก Youre my girl.

12:30 น.

ณ ร้านกาแฟ หน้ามหาลัย NT

“มัทฉะวิปครีม ได้แล้วค่ะ” พนักงานเอ่ยเรียกพร้อมยื่นเมนูโปรดที่ฉันยืนรออยู่ใกล้ ๆ 

กึก! ….. อุ๊ย! เป็๲เสียงสร้อยข้อมือสีโรสโกลด์ที่ฉันใส่อยู่ดี ๆก็ขาดร่วงหล่นลงพื้นตัวจี้รูปใบโคลเวอร์หลุดออกจากตัวสร้อยมันกระเด็นไปไกลจนเกือบโดนลูกค้าท่านหนึ่งที่กำลังเดินผ่านไปเหยียบมือเรียวบางรีบคว้าจี้ใบโคลเวอร์ไว้ได้ทันเมื่อเก็นทุกอย่างครบหมดแล้วเธอจึงหันไปที่เคาเตอร์เพื่อจะหยิบแก้วมัทฉะวิปครีม ‘หายไปไหนแล้วอะ O_O’

“ เห้ย!!!  ไม่นะ แก้วฉันหายไปไหน ” ฉันรีบหันซ้ายหันขวา.....สายตาไปหยุดที่แผ่นหลังของใครคนหนึ่งที่กำลังจะเดินเปิดประตูในมือถือเครื่องดื่มเหมือนของฉันที่สั่งไป

“หนอยยยย บังอาจมาหยิบของคนอื่นไปแบบนี้ได้ยังไง”   ๰่๥๹ขาก้าวเร็วกว่าความคิดเธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งล็อคเป้าหมายทันที

“นี่คุณ เอาชาเขียวมัทฉะของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้นะ”

“....”

“คนอะไรแต่งตัวก็ดี อยากกินทำไมไม่สั่งเองละมาหยิบของคนอื่นไปกินแบบนี้หน้าไม่อายไปหน่อยเหรอ”

“ของคุณเหรอ?...”

“ใช่สิ! ก็ฉันสั่ง ชาเขียวมัทฉะวิปครีมไว้แค่วางทิ้งไว้แป๊บเดียว คุณก็มาฉวยโอกาสหยิบไปแถมยังดูดของคนอื่นจนเกือบหมดแก้ว ไร้มารยาท!”

ชายหนุ่มยืนงง กับเหตุการณ์เกิดขึ้น หมุนแก้วที่ตัวเองเพิ่งดูดเข้าไปที่แก้วมีชื่อเขียนติดไว้ ‘อัญญาวีณ์’ ชายหนุ่มหันไปมองหน้าเธอสลับมามองชื่อที่แก้วในมือ

“ชื่อคุณเหรอ?”

“ใช่...!” มือเรียวบางชี้เข้าไปที่หน้าผากของตัวเองชายหนุ่มทำคิ้วขมวดสายตากวาดมองหาไอ่เ๽้าลูกน้องตัวดีทันทีหลังจากที่เขาสั่งให้ดนัย ที่เป็๲ทั้งเลขาส่วนตัวและลูกน้องที่ติดตามดูแลเขาตลอดลงมาสั่งชาเขียวมัทฉะเพิ่มวิปครีม เพราะเขาอยากกินอะไรหวานเวลาที่เขารู้สึกเครียดๆ ลูกน้องเขาเข้ามาสั่งเครื่องดื่มโปรดของเขาก่อนที่มันจะวิ่งหน้าตาตื่นขอไปเข้าห้องน้ำ

‘บอสครับ อีก5นาทีได้เมนูที่สั่งไว้ครับ’

‘อืมนายรีบไปจัดการตัวเองเถอะ เดี๋ยวฉันลงไปเอาเครื่องดื่มเอง’โดยที่เขาไม่คิดว่าจะมีคนสั่งเครื่องดื่มเมนูเดียวกัน

“รอตรงนี้ก่อนนะครับ”ชายหนุ่มหมุนตัวกลับ ตั้งใจจะเดินเข้าไปที่เคาเตอร์ของร้านอีกรอบทันทีที่เขาเดินไปถึง พนักงานก็เรียกเ๯้าของเมนูนี้พอดี “มัทฉะวิปครีมของคุณริคกี้ ได้แล้วค่ะ ทานให้อร่อยนะคะ” สิ้นเสียงของพนักงานสาวเธอส่งสายตาหวานเยิ้มเสียจนร่างใหญ่ชะงักไป

“ขอบคุณครับ”ชายหนุ่มรีบคว้าแก้วเครื่องดื่มแล้วเดินกลับไปหาหญิงสาวที่ท้าวเอวยืนรออยู่ประตูทางเข้าร้าน

“ นี่คุณจะเอาไงเนี่ยะ...”

“ ก็ไม่เอาไงคุณสั่งเมนูเดียวกันกับผม คุณก็แค่เอาของผมไปแทน อะนี่..!” ชายหนุ่มยื่นแก้วใหม่ให้เธอไป

“ ชิ! ขอโทษสักคำก็ไม่มี คนอะไรไม่มีมารายาท เสียเวลา!! !@#$%” 

“ หึ   ได้ยินนะ!! ” เสียงต่ำในลำคอพร้อมมุมปากหยักขึ้น  ร่างบางหันกลับมามอง รีบก้าวเดินออกจากร้านไปพร้อมกับเสียงบ่นงึมงำๆ

‘ชื่อ เพราะเสียด้วยหวังว่าเราคงจะได้เจอกันอีกนะอัญญาวีณ์’ ชายหนุ่มพูดในใจและหันไปมองหาลูกน้องที่กำลังเดินเข้ามา 

“ ดนัยนายไปสืบชื่อของคนบนแก้วใบนี้มา ก่อนที่แกจะตกงาน”  คนเป็๲เ๽้านายสั่งงานทันที

“ กะ กะ เกิดอะไรขึ้นครับนาย ”  ดนัยเอ่ยถามทันทีที่เห็นเ๯้านายเดินจ้ำอ้าวไปที่รถจอด ด้านหน้าร้านกาแฟ

+++++++++++++