ตอนที่ 6
หวังว่าจะ(ไม่)เจอกันอีก
ผ่านไปไม่นานชายวัยกลางคนก็กลับมานั่งที่โต๊ะและเริ่มสั่งอาหารตามเสียงเรียกร้องของลูกน้องเขาสังเกตเห็นลูกสาวนั่งก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถืออยู่ก็อดสงสัยไม่ได้จึงหันไปสะกิดแช่ม เลขาของตัวเองพลางกระซิบเบาๆ
"อีหนูเป็ไร"
"ไม่รู้เหมือนกันครับ เห็นหงอยๆ ั้แ่สองวันก่อนแล้ว"
"วันนั้นลูกสาวฉันหายไปทั้งคืน ได้บอกหรือเปล่าว่าไปไหน"
"ไม่อ่ะครับ"
"หรือว่ามีใครรังแก"
"โธ่ เฮียครับ ใครจะกล้า น้องจันทร์เ้าเป็เทควันโดสายดำเชียวนะ"
"เออ...ใช่"
จันทร์เ้าแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้างเพราะมัวแต่สนใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั่นก็คือเบอร์โทรศัพท์ของผู้ชายคนนั้น
มือบางสั่นไปหมดไม่กล้าจะกดโทรออกไปใจหนึ่งก็กลัวเขาจะไม่รับ อีกใจก็กลัวเขาบอกจำไม่ได้...
“ผมเกลียดความรักมันไม่มีจริง มันเป็แค่เื่หลอกลวงทั้งนั้น”
“ผมเคยมีรักแท้ให้ผู้หญิงคนหนึ่งแต่ทุกอย่างมันกลายเป็แค่คำโกหกหลอกลวงคำว่ารักที่เธอเคยพูดมันไม่มีอยู่จริง..."
“ผมเป็คนดีเหรอ”
“เพราะผมไม่เหลือใครแล้วต่างหาก”
“รักตัวเอง…”
เธอลืมไปแล้วว่าได้พูดตอบเขาไปว่ายังไงจำได้แต่ว่าเมื่อสิ้นสุดประโยค ใบหน้าของเขาก็ขยับมาใกล้ จนกระทั่ง…
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนวันนั้นมันยังเป็ภาพติดตา…เธอจำได้หมดทุกอย่าง ทุกการกระทำ ทุกห้วงอารมณ์ที่ปลดปล่อยออกมาอดไม่ได้ที่จะบอกว่ามันเป็ความสุขที่ลืมไม่ลงจริงๆ
พรึบ!
"จันทร์เ้า เป็อะไรลูก" ป๊าเอ่ยถามด้วยสีหน้าใ
"เดี๋ยวหนูมานะคะ"
เธอตัดสินใจเดินออกไปนอกร้านหามุมเพื่อยืนทำใจสักพักก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โทรออก ฝ่ามือบางเริ่มมีเหงื่อผุดพรายหัวใจเต้นแรงเหมือนคนที่วิ่งรอบสนามมาสามสิบรอบ
เอาวะ จันทร์เ้า สู้ๆ
[ฮัลโหล]
"เอ่อ...เอ่อ...คือ...”
[ใครครับ...]
“คือ…คือ…ฉะ…ฉัน…คน…คน...คน...คนที่...เจอที่...คลับ" เธอยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเขินอายให้ตายสิ ทำไมต้องติดอ่างด้วยนะ
[ใครนะครับ]
“คือว่า…ฉัน...คือว่าเรา…เคยเจอกัน…ที่คลับ”
[คุณ…ผู้หญิงเมื่อสองวันที่แล้ว?...เอ่อ...ขอโทษเื่วันนั้นด้วยนะครับ]
“เอ่อ…คือ”
[ผมเมาจนห้ามตัวเองไม่ได้ขอโทษจริงๆครับ]
"ไม่...ไม่เป็ไรค่ะ...คือ...ฉันอยากจะ..."
[ตอนแรกผมคิดว่าคุณจะไม่ติดต่อกลับมาซะแล้ว]
“คือ…คุณ…คุณรอสายฉันอยู่เหรอคะ”
[ครับ…ผมรออยู่…อีกสักพักเดี๋ยวผมโทรกลับไปนะครับ]
ตูด ตูด ตูด ตูด
"..."
ไม่!! มัน...มันต้องไม่เป็แบบนี้สิ เขาวางสายไปทำไม หรือว่ากำลังทำงานอยู่ ใช่เขาคงกำลังทำงานอยู่
ครืด ครืด ครืด ครืด
นั่นไง เขาโทรกลับมาแล้ว
จันทร์เ้ารีบกดรับสายอย่างรวดเร็ว
"ฮัลโหล"
[นายบอกว่าให้ผมโทรมาขอเลขบัญชีจากคุณครับ]
“คุณ…เป็ใครคะ”
[ผมเป็เลขาครับผม้าเลขบัญชีของคุณครับ]
"เลขบัญชี?" เขาจะเอาเลขบัญชีไปทำอะไร
จันทร์เ้าได้แต่ทำสีหน้างุนงงอย่างไม่เข้าใจ
[ครับ ความเสียหายที่เกิดขึ้น นายผมจะจ่ายให้อย่างเหมาะสมที่สุดครับ]
"หมายความว่ายังไงคะ ความเสียหายที่เกิดขึ้น”
[เื่ราวในคืนนั้นนายของผมจะชดใช้ค่าเสียหายให้คุณครับ]
“เขา…จะโอนเงินให้ฉัน?”
[ครับ]
"โอนเงินให้ฉันทำไมคะ"
[เป็ข้อตกลงที่เราทั้งคู่ต้องทำร่วมกันครับ เื่นี้จะเป็ความลับตลอดไปคุณต้องให้สัญญาว่าเื่ในวันนั้นจะไม่ไปถึงหูของบุคคลภายนอกเด็ดขาด ส่วนค่าเสียหายทั้งหมดโดยรวมแล้วผมจะโอนเข้าบัญชีให้คุณเป็จำนวน 10 ล้านบาทครับหวังว่าคุณจะพอใจ]
เดี๋ยวนะ เธอคิดตามไม่ทันผู้ชายคนนี้บอกว่าจะโอนเงินให้เธอ 10 ล้านบาทเพื่อแลกกับการเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับหรือเรียกว่าเป็ค่าเสียหายที่พวกเราสองคนมีอะไรกันน่ะเหรอ
"10 ล้าน...เพื่อไม่ให้เื่ถึงนักข่าว...เพื่อเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับ…หมายถึงเอาเงินฟาดหัว…แบบนั้นเหรอคะ"
[เอ่อ…คุณ...ไม่ได้โทรมาเพื่อจะขอเงินเหรอครับ]
"เขาคิดว่าฉันเป็ผู้หญิงหากิน...แบบจับคนรวยเหมือนในละครหลังข่าวเหรอคะ"
[ผม...เอ่อ...นายไม่ได้คิดแบบนั้นครับแค่้ารับผิดชอบกับเื่ที่เกิดขึ้น]
"โดยการให้เงินฉัน?"
[ครับ...แล้วก็…เพื่อป้องกันไม่ให้คุณมาแบล็กเมลทีหลังผมจะนัดคุณเพื่อเซ็นเอกสารกับทนายความ เป็ข้อตกลงระหว่างกันนะครับ]
จากตอนแรกที่เธอมีความตื่นเต้นกังวลอยู่ในหัวใจ ตอนนี้ฝ่ามือบางถูกกำแน่นด้วยความโกรธ…ไม่ใช่โกรธธรรมดาแต่โกรธมาก
ไม่นึกว่าเขาจะมีความคิดเฮงซวยแบบนี้
ดูถูกฉันมากอุตส่าห์หลงคิดว่าเขาเป็คนดีแต่ที่แท้ก็ดูถูกผู้หญิงแบบนี้นี่เอง ถึงว่า...
"ใครอยากได้เงินของเขากัน!! ไอ้คนทุเรศ!! ฝากไปบอกนายของคุณด้วยนะ!!เพราะเป็ผู้ชายแบบนี้ไง ถึงได้โดนทิ้ง สมควรแล้วแหละ ไอ้คนเฮงซวย!! Go toFucking hell!!"
เธอะโใส่โทรศัพท์มือถือด้วยความโมโหสบถเสียงดังก่อนจะเดินวนเวียนไปมาด้วยความอึดอัดที่ไม่สามารถระบายออกไปได้มากกว่านี้
ถ้าอยู่ใกล้ๆสาบานเลยว่าผู้ชายคนนั้นไม่ได้ตายดีแน่!!
____________________
[ใครอยากได้เงินของเขากัน!!ไอ้คนทุเรศ!! ฝากไปบอกนายของคุณด้วยนะ!! เพราะเป็ผู้ชายแบบนี้ไง ถึงได้โดนทิ้งสมควรแล้วแหละ ไอ้คนเฮงซวย!! Go to Fucking hell!!]
ชายหนุ่มสองคนที่กำลังเปิดโฟนโทรศัพท์ถึงกับอึ้งไปเลยเมื่อได้ยินเสียงด่าทอมาจากปลายสายเป็อะไรที่คาดไม่ถึงจริงๆ
ตูด ตูด ตูด
เธอวางสายไปแล้ว
“เอ่อ…คือ…ผมว่า…เธอกำลังเข้าใจผิด”
“…” พอร์ชไม่ได้ตอบอะไรแต่กลับยกยิ้มมุมปากแทน คำว่า ‘Go to Fucking hell’มันเป็คำด่าที่รุนแรงพอสมควร แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกโกรธแถมยังรู้สึกว่าเธอน่าสนใจดี
“คุณพอร์ช…จะให้ผมติดต่อกลับไปหาเธอดีไหมครับ”
“ไม่ต้องครับ…ผมว่าเธอคงกำลังโกรธ” ปล่อยเธอไปก่อนก็แล้วกัน เอาไว้เขาว่างๆจะติดต่อกลับไปอีกที “เื่ที่ผมให้คุณไปจัดการ เป็ยังไงบ้างครับ”
“คุณนาตาชาเธอไม่ยอมครับผมให้ทนายไปคุยแล้วแต่เธอ้าคุยกับคุณพอร์ชแถมยังคิดจะเอาข้อมูลบริษัทฝั่งคาร์เตอร์มาขายให้เราเพื่อแลกกับการไม่เซ็นใบหย่าครับ”
“ผมอยากให้เื่นี้จบให้เร็วที่สุด”
“ได้ครับ…ผมจะจัดการให้”
เลขาหนุ่มพูดจบก็โน้มลำตัวให้อย่างนอบน้อมก่อนจะเดินออกจากห้องไป
พอร์ชนั่งพิงเก้าอี้ศีรษะเอนไปข้างหลัง สายตามองเพดานอย่างเหม่อลอย
‘แต่ก่อนฉันก็เคยมองว่าความรักไม่มีจริงแต่พอนานวันเข้าถึงได้เข้าใจ ความจริงสิ่งที่ทำร้ายเราอยู่ไม่ใช่ความรักแต่เป็ความคิดเราเองต่างหาก คุณเป็คนดีคนหนึ่ง สักวันต้องเจอความรักดีๆแน่ค่ะ’
เขายังจำทุกคำพูดของเธอได้ั้แ่วันนั้นเขาก็ยังคิดถึงเธอตลอด คิดถึงัั คิดถึงน้ำเสียง คิดถึงรอยยิ้มคิดถึงริมฝีปากของเธอ
ไม่รู้ว่าเป็เพราะหัวใจของเขากำลังอ่อนแอหรือเปล่าถึงได้รู้สึกหวั่นไหวกับใครได้ง่ายขนาดนี้
2K
![ขอ 3 เหตุผลที่ฉันต้องเป็นของนาย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1669174272_82808139.webp)
![[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101780_85161997.webp)
