“ขอบคุณนะครับ ที่ยอมเป็แฟนกัน” เขาพูดพร้อมยกมือลูบศีรษะเธอด้วยความเอ็นดู
เพียงใช้เวลาไม่นานแผนของเขาก้าวไปอีกขั้น แค่ใช้ความอ่อนโยนล่อหลอกให้เธอหลงรัก ทุกอย่างก็เป็ไปตามที่นคินทร์ตั้งใจไว้ เขาค่อย ๆ ปล่อยร่างเล็กออกจากกาย แล้วส่งยิ้มแสนอบอุ่นให้กับเธอ พร้อมกับเดินจูงมือหญิงสาวไปยังห้องทำงาน โดยไม่สนสายตาของพนักงานคนอื่น อย่างน้อยเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจให้รมิตาวางใจในตัวเขามากขึ้น
“นับจากนี้ไป มิตาเป็แฟนพี่แล้วนะ” นคินทร์จูงเธอมานั่งยังเก้าอี้ แล้วกระซิบบอกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนที่ใบหน้าแดงก่ำของรมิตาจะเผยออกมา
“ค่ะ” คำตอบรับ ทำให้ชายหนุ่มยกมือลูบศีรษะหญิงสาวเป็ครั้งสุดท้าย แล้วเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานเพื่อทำหน้าที่ต่อ
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็อาสาพารมิตาไปส่งยังห้องพักเหมือนเช่นทุกวัน แต่วันนี้นคินทร์ลงมาจากรถแล้วถือโอกาสไปส่งรมิตาที่ห้องด้วยตัวเอง ภายใต้การจับจ้องของพี่นก แม่ค้าขายน้ำเต้าหู้ที่ชะเง้อคอมองชายหนุ่มในสุดสูท ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ขอพี่เข้าไปได้ไหม” เขาเอ่ยกับหญิงสาว ก่อนที่ดวงตากลมจะส่ายไปมาอย่างใช้ความคิด
“พี่ไม่ทำอะไรหรอกน่า แค่อยากเห็นว่าแฟนของพี่อยู่ยังไงก็เท่านั้นเอง” รมิตาได้ยินดังนั้นจึงไขกุญแจแล้วเปิดห้อง ให้ร่างของนคินทร์เดินเข้าไปอย่างง่ายดาย เขาชะงักนิ่งเมื่อเห็นรูปถ่ายของรวิพาตั้งหราอยู่ ก่อนที่หญิงสาวจะเดินเข้าไปแล้วพูดขึ้น
“นั่นรูปพี่สาวของมิตาค่ะ ที่บอกว่าเธออยู่เมืองนอก คอยส่งเงินมาให้ใช้ ตอนที่มิตาเรียนหนังสือ” หญิงสาวพูดพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่ชายหนุ่มจะพยักหน้า ละจากรูปถ่ายนั้น แล้วหันมองรอบ ๆ ห้องอย่างถี่ถ้วน เป็ห้องขนาดไม่ใหญ่มาก แต่ได้รับการดูอย่างดี จึงทำให้ห้องเป็ระเบียบน่าอยู่ไม่อึดอัดเกินไป ก่อนเขาจะหันใบหน้าหล่อเหลากลับมายังหญิงสาว
“ไปอยู่คอนโดฯ ของพี่ไหม ซื้อไว้นานแล้วไม่ได้ปล่อยเช่า ถ้ามิตาไม่รังเกียจไปอยู่ที่นั่นได้นะ” เขาเอ่ยขึ้น ก่อนหญิงสาวจะรีบส่ายศีรษะปฏิเสธ
“ไม่ดีกว่าค่ะ มิตาอยู่ที่นี่ก็สบายดี ไม่อยากรบกวนพี่คินทร์เกินไป” เธอพูดพร้อมกับเม้มปากแน่น รู้สึกอึดอัดที่มีผู้ชายเข้ามาอยู่ในห้องสองต่อสอง
“แต่เราเป็แฟนกันแล้วนะ อีกอย่างคอนโดฯ ของพี่ก็ใกล้ที่ทำงานด้วย พี่จะได้ไปรับไปส่งสะดวก” เขาสังเกตเห็นรมิตาเลื่อนสายตามองดูห้องตัวเองอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเข้าใจว่าเธอคงเสียดายที่ที่เคยอยู่ จึงปล่อยยิ้มอบอุ่นออกมาพร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาหาหญิงสาว แล้วรั้งตัวเธอเข้าหา
“พี่คินทร์ จะทำอะไรคะ” หญิงสาวเบิกตากว้าง
“มิตาไม่ต้องห่วงนะ พี่จะเช่าที่นี่ไว้ให้มิตาเหมือนเดิม ถ้าหากวันใดไม่พอใจ หรือไม่อยากอยู่ที่คอนโดฯ ของพี่ มิตาสามารถกลับมาอยู่ที่ห้องนี้ได้เสมอ”
“แต่ว่า...”
“ไปอยู่คอนโดฯ ของพี่นะ” สายตาอ้อนวอนของเขา ทำให้รมิตารู้สึกเอ็นดู จึงปล่อยยิ้มกว้างออกมา
“งั้นเสร็จงานที่ปราจีนก่อน แล้วมิตาจะตัดสินใจอีกทีนะคะ”
“ครับ งั้นพี่กลับก่อนนะ”
“ขับรถดี ๆ นะคะ” เขาพยักหน้าแล้วดึงเธอเข้าไปสวมกอด ไออุ่นอ้อมกอดของนคินทร์ทำให้เธอค่อย ๆ ยกมือตอบรับเขาอย่างง่ายดาย ความรู้สึกอบอุ่นทาบเข้ามาในหัวใจ จนเธอรับรู้ว่าได้หลงรักเขาแล้วอย่างถอนตัวไม่ขึ้น สายตาหวานเลื่อนมองรถหรูของนคินทร์ที่แล่นออกไป ก่อนเธอจะเดินกลับมายังห้องที่เปิดทิ้งไว้
หญิงสาวเดินไปยังเตียงนอน แล้วหยิบสมุดบันทึกสีหวานออกมา พร้อมกับจดรายละเอียดความรู้สึกของเธอไว้ เขียนกำชับด้วยลายมือสวยงาม
“กลัวว่าวันหนึ่งจะลืมความทรงจำดี ๆ แบบนี้ จึงบันทึกไว้” หญิงสาวเลื่อนมือลงมาอีกบรรทัด แล้วตัดสินใจบันทึกเื่ราวของนคินทร์ไว้
“วันนี้มิตาตอบรับเป็แฟนกับพี่คินทร์เป็วันแรก ความรู้สึกต่าง ๆ เปลี่ยนไปมาก เวลาที่มิตาอยู่ใกล้กับพี่คินทร์ หัวใจของมิตาเต้นเร็วทุกครั้ง มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ชีวิตของมิตามีเพียงแค่พี่วิพา แต่พอมีใครอีกคนเข้ามาทำดีด้วย รู้สึกเหมือนชีวิตมีความหมายขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทั้งรอยยิ้มและแววตาของพี่คินทร์ มิตาอยากมองนาน ๆ แต่ก็ไม่กล้า พอสบตาเขาได้นิดเดียวก็ต้องคอยหลบไม่รู้ทำไมเหมือนกัน มิตาเห็นเพื่อนหลายคนมีความรัก แต่ยังไม่เคยัักับตัวเองจนมาเจอพี่คินทร์ มิตาเพิ่งเข้าใจ ว่าความรักสวยงามแบบนี้นี่เอง” หญิงสาวเขียนจบจึงค่อย ๆ ปิดสมุดนั้น แล้วเบี่ยงตัวไปจัดเสื้อผ้า เตรียมตัวไปทำงานต่างจังหวัดในวันรุ่งขึ้น
“นุวัตร จัดการหาบ้านพักให้ฉันกับรมิตาเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” ชายหนุ่มยกหูโทรหาคนสนิทของเขาทันที หลังจากรถแล่นออกมาได้ไม่นานนัก
“เรียบร้อยแล้วครับ อยู่ไม่ห่างจากตัวเมืองปราจีนบุรีมากนัก”
“อืม...ขอบใจ” ชายหนุ่มทำท่าจะวางสาย แต่เสียงเรียกของนุวัตร ทำให้เขารั้งรอก่อน
“มีอะไร”
“ตอนนี้คุณศิวกร ดูเหมือนจะดีใจมากเลยนะครับ ที่คุณคินทร์กับคุณมิตาเข้ากันได้อย่างดี ท่านเตรียมสั่งให้คนสนิทหาโรงแรมเพื่อวางแผนงานแต่งแล้วด้วย ไม่ทราบว่าเื่นี้คุณมิตาทราบหรือยัง”