ระบบฝึกยุทธ์ในต่างโลก : เกิดใหม่ครั้งนี้ข้าจะเป็นอัจฉริยะไร้ที่เปรียบ 【จบ】

        ต้วนจื่ออดสงสัยไม่ได้ว่าตนเองตาฝาดไปหรือไม่

        เป็นมนุษย์...เหตุใดจึงคล้ายคลึงเอลฟ์ถึงเพียงนี้?

        เขาขยี้ตาแล้วตั้งสติมองอีกครั้ง

        ปรากฏว่าภาพที่เห็นเมื่อครู่ได้อันตรธานหายไปแล้ว

        เป็นภาพลวงตา?

        หรือเพราะอะไรกัน?

        "พี่หง นี่คือสหายที่ข้าบอกท่านไง"เยี่ยนชุยเสวี่ยชี้ไปยังต้วนจื่อพลางเดินเข้าไปแนะนำแก่พี่หง

        ด้วยชาติกำเนิดอันสูงส่งทำให้นางล้ำหน้าผู้อื่นตั้งแต่แรกเกิด และไม่เคยอ่อนน้อมต่อผู้ใด

        พี่หงถือเป็นข้อยกเว้น!

        เมื่อครั้งแรกที่ได้พบพี่หง นางยังจดจำได้อีกฝ่ายเพียงมองก็รู้ว่าเส้นทางฝึกตนของนางนั้นผิดเพี้ยน

        และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ไม่ว่านางจะฝึกฝนอย่างไรก็ไม่มีความก้าวหน้าจนกระทั่งกลับมาขอคำชี้แนะจากพี่หงอีกครั้ง ปัญหาจึงคลี่คลายลงได้

        ด้วยเหตุนี้นางจึงเคารพสตรีผู้งดงามท่านนี้อย่างสูงยิ่ง

        "สหายของเจ้าช่างพิเศษเสียจริง"ดวงตาของพี่หงเปล่งประกายระยิบระยับ คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

        เยี่ยนชุยเสวี่ยพยักหน้า

        จากคนไร้ค่าสู่การเป็นอัจฉริยะในชั่วพริบตาเช่นนี้จะไม่ให้พิเศษได้อย่างไร?

        ขณะกำลังจะกล่าวสิ่งใดต่อก็ได้ยินเสียงตวาดดังขึ้น

        ทุกคนในที่นั้นรวมถึงต้วนจื่อต่างหันไปมองตามเสียง

        ทันใดนั้นร่างชายศีรษะล้านใบหน้าถมึงทึงผู้หนึ่งก็ปรากฏตบฉาดใส่คนขายโอสถคนหนึ่งอย่างแรงลูกสมุนสองคนที่ติดตามมาด้านหลังก็กรูเข้าคว่ำตะกร้าสมุนไพรจนกระจัดกระจายเผยภาพลักษณ์อันธพาลอย่างชัดเจน

        “ใครคือเจ้าของร้าน? ออกมาพบข้าเดี๋ยวนี้!จงตอบมาว่าทำไมในสมุนไพรที่ข้าซื้อถึงมีซากแมลงปีกแข็ง!”

        เพียงได้ยินคำนั้นผู้ที่มาซื้อยาก็หน้าซีดเผือด ผู้ที่เตรียมจ่ายเงินต่างรีบดึงเงินกลับ

        แมลงปีกแข็งคือแมลงดำตัวเล็กที่ไม่ทำร้ายคนแต่ภายในตัวกลับมีน้ำพิษเข้มข้น เมื่อสัมผัสร่างกายจะปล่อยพิษอย่างรวดเร็วกัดกินเนื้อหนัง

        หากสิ่งที่ชายหัวโล้นพูดเป็นความจริงสมุนไพรที่นี่มีแมลงปีกแข็งผสมอยู่ แม้จะมีเพียงตัวเดียว พวกเขาก็ไม่อาจซื้อได้

        ในเมื่อไม่มีใครกล้ารับประกันว่าสมุนไพรที่ซื้อจะปราศจากพิษแมลงปีกแข็งหากใช้ผิดวิธี มิถึงตายก็ปางตาย

        พี่หงสีหน้าสงบนิ่งเพียงแต่ส่งสัญญาณด้วยสายตาให้รองเจ้าของร้านออกหน้าแก้ไขปัญหา

        รองเจ้าของร้านเข้าใจในทันทีรีบเดินออกไปปกป้องคนในร้านคนนั้นที่ถูกทำร้ายและดึงมาไว้ข้างหลัง

        "ท่านลูกค้าทั้งสามสมุนไพรทั้งหมดในร้านของเราล้วนผ่านการคัดกรองในสภาพแวดล้อมที่สะอาดแมลงปีกแข็งชอบที่ชื้นแฉะ เป็นไปไม่ได้ที่จะปรากฏตัวในร้านของเราอาจเป็นเพราะพวกท่านดูผิดไปหรือไม่ขอรับ?"

        "ดูผิด?" ชายหัวโล้นหรี่ตาลงทันใดนั้นสีหน้าก็มืดครึ้มลงก่อนจะเตะเก้าอี้ตัวหนึ่งกระเด็นเขามองรองเจ้าของร้านจากที่สูงด้วยสายตาเหยียดหยาม กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา"ฟังจากที่เจ้าพูด เหมือนจะโยนความผิดให้ลูกค้าสินะ?"

        ลูกน้องที่เหลืออีกสองคนก็แสดงท่าทีข่มขู่จ้องรองเจ้าของร้าน ดวงหน้าแสดงออกถึงความไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง

        รองเจ้าของร้านขมวดคิ้ว

        ร้านโอสถหมอเทวดาคืนชีพตั้งแต่ก่อตั้งมาจนถึงปัจจุบันไม่เคยมีคำกล่าวอ้างว่ามีแมลงปีกแข็งตายปะปนอยู่ในสมุนไพร หากเขาไม่ได้เดาผิดสามคนนี้อาจถูกร้านอื่นส่งมาเพื่อก่อกวน

        ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งรองเจ้าของร้านตัดสินใจระงับเรื่องราว

        "ท่านลูกค้า เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ไม่ว่าจะเป็นความรับผิดชอบของร้านเราหรือไม่วันนี้ทางร้านขอยกเว้นค่าใช้จ่ายทั้งหมดของท่านพร้อมกันนี้ข้าพเจ้าขอมอบตั๋วกำนัลให้แก่ท่าน เป็นเช่นไรขอรับ?”

        ต้วนจื่อที่อยู่ข้างๆเห็นดังนั้นก็พยักหน้าในใจ

        ไม่ว่าจะกินแมลงปีกแข็งเข้าไปหรือไม่การกระทำของรองเจ้าของร้านอย่างน้อยก็แสดงให้ลูกค้าเห็นว่าร้านโอสถหมอเทวดาคืนชีพจะรับผิดชอบในระดับหนึ่งเพื่อสร้างความใกล้ชิดกับลูกค้า

        "ติดกับแล้ว!" ในดวงตาของชายหัวโล้นปรากฏร่องรอยของความสำเร็จแต่บนใบหน้ากลับแสดงความโกรธ เปล่งเสียงดัง "เจ้ากำลังเล่นตลกกับข้าหรือ?ข้ากินแมลงปีกแข็งเข้าไปเจ้าแค่ยกเว้นค่าใช้จ่ายเล็กน้อยแล้วคิดจะจบเรื่อง?"

        "ใช่แล้ว ใช่แล้ว!" ลูกน้องอีกสองคนก็แสดงสีหน้าไม่พอใจ ตะโกนเสียงดัง

        "แล้วทั้งสามท่านต้องการอะไรขอรับ?"รองเจ้าของร้านภายนอกดูสงบ แต่ในใจกลับมีความโกรธอยู่เล็กน้อย

        หากวันนี้ไม่ใช่ครบรอบครึ่งปีของร้านโอสถหมอเทวดาคืนชีพละก็ในยามปกติ เขาคงส่งคนไล่พวกที่มาก่อกวนสามคนนี้ออกไปนานแล้ว

        ได้ทีขี่แพะไล่ อยากได้คืบจะเอาศอกน่าชิงชังยิ่งนัก

        ชายหัวโล้นขยิบตาให้ลูกน้องทั้งสองลูกน้องทั้งสองก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังแล้วแผดเสียง"นายข้าสุขภาพไม่สู้ดี คราก่อนพลาดท่าโดนแมลงปีกแข็งกัดเข้าต้องเสียทรัพย์สินไปหลายแสนเหรียญทองเพื่อรักษาตัววันนี้ร้านของพวกท่านกลับทำให้นายข้าต้องกลืนกินแมลงปีกแข็งเข้าไปอีกอาการจึงทรุดหนักลง ค่ารักษาอย่างน้อยต้องมีหนึ่งล้านเหรียญทอง"

        "หนึ่งล้านเหรียญทอง?" รองเจ้าของร้านหรี่ตา สีหน้าเย็นชาลงในทันที

        "ท่านลูกค้าทั้งสามในฐานะที่เป็นคนคนหนึ่ง ความโลภควรมีขีดจำกัด ข้าเป็นรองเจ้าของร้านมาหลายปีดมยามามากกว่าข้าวที่พวกท่านกินเสียอีก ใครแตะต้องสมุนไพรของร้านเราข้าดมเพียงเล็กน้อยก็รู้แล้วขอรับ"

        กล่าวจบรองเจ้าของร้านก็ยกมือชี้ไปที่คนสองคน

        "ลูกค้าที่สวมเสื้อสีแดงเคยสัมผัสกับหญ้าเมา เข็มเมารัก ผักชีล้อม รากไผ่ม่วง......"

        "ลูกค้าที่สวมเสื้อสีเทาเคยสัมผัสกับใบตอง น้อยหน่าหญ้าสำรวยดอกเขียว......"

        เมื่อกล่าวเช่นนั้นคนที่ถูกชี้ทั้งสองคนก็ตกตะลึง พยักหน้าและชูนิ้วโป้งให้

        "ยอดเยี่ยม!"

        รองเจ้าของร้านสีหน้าไม่เปลี่ยนหันสายตาไปมองทั้งสามคน "ที่ยกเว้นค่าใช้จ่ายให้พวกท่านก็แค่อยากให้พวกท่านรู้จักพอแต่เห็นได้ชัดว่าข้าประเมินความหน้าด้านของพวกท่านสูงเกินไปร้านของข้าไม่ต้อนรับพวกหลอกลวงอย่างพวกท่านตอนนี้เชิญพวกท่านออกไปเดี๋ยวนี้ขอรับ!"

        "ใครจะรู้ว่าลูกค้าพวกนี้ไม่ใช่คนที่เจ้าจ้างมา"ชายหัวโล้นแสดงท่าทีดุร้าย เตะถุงใส่สมุนไพรอีกถุงหนึ่งสมุนไพรจำนวนมากล้นทะลักออกมาจากถุง

        "ข้าขอเตือนเจ้าไว้ยังไงวันนี้ข้าก็กินแมลงปีกแข็งเข้าไปแล้ว หากเจ้าไม่ชดใช้เงินให้ข้าข้าจะทุบร้านของเจ้าให้พัง"

        ลูกค้าที่อยู่รอบๆ รีบถอยหลังคนที่ตั้งใจจะซื้อสมุนไพรก็วิ่งออกจากร้าน เพราะกลัวว่าจะถูกลูกหลง

        รองเจ้าของร้านความโกรธแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าเดินเข้าไปตะโกนเสียงดัง "หากเจ้ายังกล้าอาละวาดอีกอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจพวกเจ้า"

        "ไม่เกรงใจ?" ทั้งสามคนมองหน้ากัน แล้วระเบิดหัวเราะเสียงดัง

        "ช่างไร้เดียงสานัก!ข้าจะบอกเจ้าให้ก็ได้ว่าข้างนอกมีลูกน้องนับสิบพร้อมรับคำสั่งพวกข้าหากเจ้ากล้าทำร้ายพวกข้าพวกข้าจะปล่อยข่าวลือเรื่องที่ร้านของเจ้าขายยาสมุนไพรปนเปื้อนแมลงปีกแข็งให้ดังกระฉ่อนไปทั่วทุกหนแห่งดูซิว่าจะมีใครกล้าซื้อสมุนไพรจากร้านพวกเจ้าอีก!"

        "เจ้า......" รองเจ้าของร้านโกรธจนตัวสั่น

        พวกสามคนนี้ตั้งใจจะมากรรโชกร้านโอสถหมอเทวดาคืนชีพหากไม่รีบแก้ไขเรื่องนี้แต่เนิ่นๆไม่เพียงแต่จะส่งผลกระทบต่อการซื้อสมุนไพรของลูกค้าในอนาคตเท่านั้นแต่ยังส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของร้านอีกด้วย

        เขาเหลียวมองไปยังพี่หงเจ้าของร้านหมายจะขอความช่วยเหลือ ทว่านางกลับนิ่งเฉยราวกับมิได้เห็นเขาทำได้เพียงข่มใจระงับความขุ่นเคืองเตรียมเปิดอกคุยกับคนทั้งสามอีกรอบอย่างมีเหตุผล

        ถึงอย่างไรก็แค่เสียเงินจัดการเรื่องนี้ให้จบก่อนเถอะ!

        แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้เปิดปากเสียงเยาะเย้ยก็ดังขึ้น

        "เห็นเจ้ากินแมลงปีกแข็งเข้าไปทั้งทีพวกลูกน้องทั้งสองกลับไม่ส่งเสียง ช่างเป็นลูกน้องที่แย่จริงๆหรือว่ายามวิกาลสะใภ้ของท่านจะลงมือทำเกี๊ยวให้พวกมันทั้งสองทาน[1] งั้นหรือ?"

        เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันดึงดูดความสนใจของผู้คนทั้งร้านในทันที

        ชายหัวโล้นชะงัก ใบหน้าถมึงทึงหันขวับไปมองก็เห็นชายหนุ่มร่างบางคนหนึ่งเดินเข้ามาบนใบหน้าของอีกฝ่ายยังคงมีรอยยิ้มเยาะเย้ยจางๆ

        "ท่านลูกค้าท่านไม่ต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวก็ได้ขอรับ......" รองเจ้าของร้านชะงักไปเล็กน้อยรีบส่งสายตาเป็นเชิงเตือนต้วนจื่อ เกรงว่าพวกสามคนนี้จะนำความโกรธมาลงที่เขา

        "ไม่เป็นไรข้าแค่ไม่ชอบขี้หน้าพวกโง่เขลาเท่านั้นเอง” ต้วนจื่อโบกมือปัดก่อนจะทอดสายตาไปยังสามบุรุษหัวโล้นด้วยความประหลาดใจ “ใบหน้าของทั้งสามท่านช่างเป็นเลิศล้ำเสียจริงยากที่จะจดจำได้ในคราเดียว แต่ข้าสงสัยยิ่งนักเหตุใดพวกท่านจึงเอาใบหน้ามุดลงไปในก้นของตน…… อ้อ ขอโทษด้วยข้าไม่รู้เลยว่านั่นคือหน้าตาของพวกท่าน แปลกจริง แล้วก้นของพวกท่านหายไปไหนเล่า?"

        เมื่อเห็นต้วนจื่อพูดจาเสียดสีอย่างจริงจังผู้คนจำนวนมากก็หัวเราะออกมา

        เยี่ยนชุยเสวี่ยที่อยู่ข้างหลังเอามือปิดปากกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถไม่ให้มีเสียงดังเล็ดลอดออกมา

        ชายหัวโล้นหน้าตาดุดัน บิดข้อมือพร้อมกล่าวเสียงเหี้ยมว่า "“ปากคอเราะรายไม่เบาแต่ริอ่านจะมาขัดขวางข้า ดูท่าคงไม่รู้สินะว่าคำว่าตายเขียนอย่างไร......"

        "ไม่รู้จริงๆเจ้ามาสอนข้าเขียนหน่อยได้หรือไม่?" ต้วนจื่อแย้มยิ้มดวงหน้าฉายแววขวยเขิน

        เสียงนั้นแผ่วเบาดุจสายลมทำให้ร้านโอสถตกอยู่ในความเงียบสงบในชั่วขณะ

        ลูกค้าทั้งร้านมองชายหัวโล้นที่สีหน้าดำคล้ำขึ้นเรื่อยๆรู้สึกเพียงแต่ว่าความโกรธที่ไม่อาจควบคุมได้กำลังจะปะทุออกมาจากร่างของเขา

        "หึๆ คงต้องสั่งสอนกันเสียหน่อย"ชายหัวโล้นหัวเราะเยาะ ดึงมีดพกที่พกติดตัวออกมาเขาแลบลิ้นเลียใบมีดเย็นเยียบที่ส่องประกายวาววับ

        ลูกค้าทั้งร้านสีหน้าพลันเปลี่ยนไปคนขี้ขลาดบางคนก็วิ่งออกจากร้านอย่างไม่คิดชีวิตเพราะกลัวว่าชายหัวโล้นจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ แล้วจะโดนเชือดเอา

        คนอีกกลุ่มหนึ่งกลับมองต้วนจื่ออย่างสนุกสนานเจ้าหนุ่มคนนี้เมื่อครู่ปากดีกับชายหัวโล้น สมควรแล้วที่จะโดนเชือดจนตาย

        รองเจ้าของร้านก็ไม่คาดคิดว่าชายหัวโล้นจะพกอาวุธติดตัวมาด้วยเขาเข้าไปหมายจะขวางต้วนจื่อไว้เบื้องหน้า พร้อมตะโกนก้อง

        แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ลงมือต้วนจื่อก็ยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็ว คว้ามีดในมืออีกฝ่ายมาอย่างง่ายดายท่ามกลางสายตาที่ตื่นตระหนกของชายหัวโล้น

        ตั้งแต่ต้นจนจบเพียงชั่วพริบตาไม่มีแม้แต่เวลาให้เขาได้ตอบสนอง

        "แค่นี้เองเหรอ?" ต้วนจื่อส่ายหน้า มือขวากลับพลิกหมุนฉับพลันใช้เพียงนิ้วโป้งและนิ้วกลางคีบด้ามมีด อาศัยน้ำหนักของมีดพลิกกลับลงนิ้วโป้งและนิ้วกลางขยับอย่างต่อเนื่อง

        ในทันใดนั้นมีดพกทั้งเล่มในมือของต้วนจื่อก็เหมือนมีชีวิตชีวา หนึ่งกระบวนท่าหนึ่งรูปแบบล้วนมีเสียงลมแหวกอากาศแผ่วเบาราวกับว่าอากาศถูกคมมีดตัดขาด

        ได้ยินเพียงเสียง ‘วูบ’ มีดพกพลันลอยออกจากมือของต้วนจื่อพุ่งผ่านแก้มของชายหัวโล้น ปักลงบนกำแพงไม้ข้างตัวเขา

        คราบเลือดไหลลงมาจากใบหน้าของชายหัวโล้นภาพที่ฉายออกมาคือใบหน้าที่หวาดกลัวของเขา

        ความกลัว!

        ความตาย!

        และความเย็นยะเยือก!

        คมมีดเมื่อครู่ มิเพียงเฉียดกายทว่ายังนำพาความหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจมาด้วย

        เขาแน่ใจอย่างที่สุดหากต้วนจื่อประสงค์จะสังหารเขาจริง เพียงชั่วพริบตาที่คมมีดตวัดลงก็สามารถปลิดชีพเขาได้

        ลูกน้องของชายหัวโล้นสองคนก็ตกใจไม่น้อยคาดไม่ถึงว่าต้วนจื่อจะมีความสามารถในการใช้มีดร้ายกาจถึงเพียงนี้

        พวกเขา......พลาดท่าไปเสียแล้ว?!

        [1] เป็นสำนวนเปรียบเทียบหมายถึง การมีลูกในที่นี้ใช้เพื่อกล่าวเสียดสีว่า แอบลอบมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาว