หนึ่งรัตติกาล

ชายหนุ่มหย่อนร่างลงนั่งยังโขดหินก้อนใหญ่ราวหนึ่งจ้าง เขาหยิบตำราออกมาจากแหวนมิติพลางเปิดอ่าน

" โอสถจักรพรรดิคือยอดโอสถขอบเขตมนุษย์ ถือเป็นที่สุดแห่งโอสถขอบเขตมนุษย์ " หานลี่พึมพำ

" มิว่าจะบาดเจ็บสาหัสเจียนตายหรือรักษาอาการเรื้อรังมิได้ เพียงหนึ่งเม็ดของโอสถจักรพรรดิสามารถขจัดปัดเป่าสิ่งเหล่านี้ออกไปในทันใด " หานลี่พยักหน้าช้าๆ

" ทั้งยังส่งเสริมปราณพลังให้สูงส่งทะยานไปยืนอยู่เหนือผู้คนที่บำเพ็ญเพียร เหนือกว่าผู้ใดในโลกหล้า " หานลี่อ้าปากค้าง

" มิน่าเชื่อว่าโอสถจักรพรรดิจะเยี่ยมยอดถึงเพียงนี้ " ชายหนุ่มพึมพำ

" มันเป็นโอสถที่ข้าหลอมออกมา แต่มันอยู่ที่ใดกัน " หานลี่พึมพำ

ชายหนุ่มครุ่นคิดถึงวันที่หลอมโอสถโดยเตาหลอมโอสถโบราณ เขาปลดผนึกกายของเขาแลใช้ยอดสมุนไพรที่ได้จากห้วงมิติลับในหุบเขาเหมันต์

ครานั้นเมื่อได้ยินเสียงระฆังโอสถสวรรค์ดังขึ้น เขามองเห็นโอสถสีทองสิบเม็ดในเตาหลอมโอสถโบราณ 

" หลังจากนั้นข้าสลบไป " หานลี่พึมพำ

" ตื่นมาอีกทีก็พบว่าโอสถทั้งสิบเม็ดเม็ดหายไปอย่างไร้ร่องรอย " หานลี่ถอนหายใจออกมาอย่างแรง

" จากคำบอกเล่าของเหล่ายอดยุทธ โอสถทั้งสิบเม็ดได้เข้ารับการชำระทัณฑ์สวรรค์ โดยมีมังกรทองเป็นผู้นำโอสถทั้งสิบเม็ดเข้าชำระทัณฑ์สวรรค์ " หานลี่พึมพำ

" แต่มีเพียงสามเม็ดที่ผ่านการชำระทัณฑ์สวรรค์โอสถ อีกเจ็ดเม็ดมิผ่านการชำระ ทั้งยังถูกลดขั้นลงเหลือเพียงโอสถเทวาวาส " ชายหนุ่มพึมพำ

" แต่จู่จู่โอสถจักรพรรดิที่ผ่านการชำระทัณฑ์สวรรค์โอสถ กลับกลายเป็นลำแสงสีทองสามเส้นพุ่งหายไปในรัตติกาล " ร่างสูงพึมพำ

" แลโอสถเทวาวาสที่เหลือเกิดการแตกออก เป็นเก้าชิ้นพุ่งทะยานออกไปไร้จุดหมาย " ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ 

" ฮื่อห์ " ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างแรง 

" โอสถเพิ่งหลอมออกมายังมิมีจิตวิญญาณเป็นไปมิได้ที่จะเดินทางได้เอง " ชายหนุ่มพึมพำ

" มันมีขโมย " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา

" สาระเลว " ชายหนุ่มกัดกรามแน่น ทั้งสองหมัดยังกำแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น 

" อย่าให้ข้ารู้ว่าเป็นผู้ใด ข้าจะล้างบางพวกเจ้าให้หมดสิ้น " ชายหนุ่มพึมพำ เวลานี้ในใจของเขานั้นเต็มไปด้วยโทสะ 

" เวลานี้โกรธแค้นไปก็แค่นั้น พลังอ่อนด้อยเช่นนี้ " ชายหนุ่มพึมพำ

เขาสลัดความคิดทิ้งไปแลเริ่มอ่านตำราโอสถต่อ หานลี่ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วยามเขาอ่านตำราโอสถจนหมดเล่ม ทั้งยังจดจำได้ขึ้นใจกับทุกตัวอักษรแลรูปลักษณ์ของสมุนไพร แลสรรพคุณ

" แต่การใช้ไฟในการหลอมค่อนข้างแตกต่างอย่าชัดเจน " ชายหนุ่มพึมพำ

" ในตำราบอกไว้ว่า การใช้ไฟหลอมโอสถต้องร้อนแรงอยู่ตลอดเวลา จึงจะกลั่นหลอมโอสถแลควบแน่นได้ " ชายหนุ่มพึมพำ

" แต่จากภาพมายาจากเตาโอสถโบราณวันนั้น กลับมีการใช้ไฟเบาแรงแลกรรมวิธีที่แตกต่าง " ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ

ชายหนุ่มครุ่นคิดตามทั้งสองวิธี ในที่สุดเขาพยักหน้าช้าๆ  " อย่างนี้นี่เอง นี่คือความแตกต่างของยอดปรมาจารย์กับอาจารย์หลอมโอสถ " ชายหนุ่มพึมพำ

" หากใช้ไฟแรงอยู่ตลอดเวลา นั่นจะทำให้โอสถไหม้ แลโอกาสควบแน่นเป็นเม็ดโอสถยากขึ้น " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา

" มิน่าเล่า เหล่าอาจารย์นักหลอมโอสถทั้งหลาย จึงมิสามารถหลอมโอสถได้ดั่งใจปรารถนา เพราะเหตุเช่นนี้นี่เอง " ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ 

" จริงรึ " ชายหนุ่มผู้หนึ่งที่นั่งอยู่มิไกลพึมพำ 

เขาครุ่นคิดตามที่ได้ยิน " มีเพียงลองดูจึงจะรู้ได้ " ชายหนุ่มพึมพำ 

" หากเรื่องนี้เป็นความจริง ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ระดับโลกาเลยทีเดียว " ชายหนุ่มพึมพำ 

สองตาของเขาเหลียวมองยังชายหนุ่ม ที่กำลังนั่งพึมพำบนโขดหิน

" ว่าแต่คนผู้นี้มาจากที่ใด เหตุใดจึงมิคุ้นหน้า " ชายหนุ่มพึมพำ

" ช่างเถอะ เวลานี้ข้าใกล้ที่จะทะลวงขั้นพลังแล้ว ควรที่จะทุ่มเทให้กับตนเองเสียก่อน " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา

หลังจากปิดตำราโอสถ ชายหนุ่มหยิบตำราเรื่องเล่าขานในตำนานออกมา 

หานลี่เปิดอ่านตำราเรื่องเล่าขานจนมืดค่ำ แต่เขาก็หาได้สนใจไม่ ยังคงอ่านตำราอยู่เช่นนั้น

ทั่วร่างของเขาพลันสะท้านเมื่อปราณพลังแสนอบอุ่นอ่อนโยน โลมเล้าทั่วผิวกายอย่างแผ่วเบา

" อืม " ชายหนุ่มพลันผละจากตำราเรื่องเล่าขานในตำนาน กวาดตามองยังบึง

" พลังปราณที่แสนอบอุ่นนี้น่าจะเป็นพลังปราณหยินหยาง " ชายหนุ่มพึมพำ

" วิ้ง " พลันสองตาของเขาเปล่งแสงขาวดำวับวาบ 

" วู๊มม " มวลอากาศรายรอบไหวกระเพื่อม เมื่อปราณพลังทะยานออกทั่วร่าง 

" ตูมม " ปราณพลังมหาศาลระเบิดออกในทันใด 

" อือ " ร่างของหานลี่พลันสะท้านเมื่อเขาข้ามกำแพงไปยัง ระดับขั้นที่สามของเขตแดนหลอมรวมวิญญาณ 

" เป็นไปได้เช่นใด " ชายหนุ่มพึมพำ เขาตั้งสติแลครุ่นคิด

" จริงสิ ข้านั่งอยู่ที่นี่ก็หลายชั่วยามแล้ว คงสะสมปราณพลังได้มากพอ " หานลี่พยักหน้าช้าๆ 

" วู๊มม " เขาส่งสัมผัสออกตรวสอบทั่วอาณา พานพบกับยอดยุทธนับพันที่นั่งดูดซับปราณพลังรอบบึง 

" ยังดีที่มิได้ปลุกคนเหล่านี้ให้ตื่นขึ้น " หานลี่พึมพำ 

" กลับบ้านดีกว่า " หานลี่เก็บข้าวของแลเร่งเดินทางกลับยังบ้านอย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงบ้าน ชายหนุ่มเร่งเข้าสู่ห้องนอนแลล้มกายลงบนเตียงหลับผล็อยไปในที่สุด 

รุ่งเช้าอีกวัน 

หลังจากที่จัดแจงตนเองแล้วเสร็จ

หานลี่อ่านตำราฝึกกระบี่ขั้นพื้นฐานจนแล้วเสร็จ " กระบี่จิต " หานลี่พึมพำ

" กระบี่จิต มันจะเป็นกระบี่ขั้นพื้นฐานได้เช่นใด มันต้องฝึกฝนจิตใจร่วมกับกระบี่ " ชายหนุ่มพึมพำ

" ต้องแขวนไว้ที่หลัง ต้องพกติดตัวอยู่ตลอด " ชายหนุ่มครุ่นคิด

" หากกระบี่มิห่างกายเช่นกายเช่นนี้ เห็นทีมีเพียงการสร้างเจตจำนงแห่งกระบี่ " ชายหนุ่มพึมพำ

" อืม " เขาพยักหน้าช้าๆ 

" กระบี่พื้นฐานยังมิเป็นเลย แต่จะข้ามขั้นไปฝึกเจตจำนงแห่งกระบี่แล้ว " หานลี่ได้แต่ส่ายหน้า 

" ฝึกท่วงท่าก่อนดีกว่า " ชายหนุ่มพึมพำ พลางเรียกกระบี่ที่ซื้อมาใหม่ออกมา

ชายหนุ่มกวัดแกว่งกระบี่ไปมา " วู๊มม " มวลอากาศกรีดผ่าแยกออกเป็นสองฝั่ง

คมกระบี่กรีดกรายพุ่งทะยานเข้าหากำแพงบ้านอย่างรวดเร็ว " เคร้ง " คมกระบี่กระทบกำแพงบ้านจนปรากฎรอยกระบี่

ชายหนุ่มเดินเข้าหากำแพงที่เป็นรอยของกระบี่ เขาใช้ปลายนิ้วแหย่เข้าไปในร่องกระบี่บนกำแพง 

" กินลึกลงไปราวหนึ่งชุ่น " ชายหนุ่มพึมพำ พลางพยักหน้าช้าๆ 

" นี่เพียงกวัดแกว่งไปมาเท่านั้น " ชายหนุ่มพึมพำ 

" หากใช้กระบวนท่าของเพลงกระบี่จิตแล้ว มีหวังบ้านพังแน่ " ชายหนุ่มพึมพำ 

" เช่นนั้นแล้วควรไปยังป่า " ชายหนุ่มพึมพำ พลางทะยานร่างออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว

ราวยามซื่อ ( 9.00 - 10.59 ) ที่หอโอสของเมืองหลวงแคว้นฟู่ 

เวลานี้เหล่านักหลอมโอสถทั้งหลาย ต่างถกกันเรื่องไฟที่ใช้หลอมโอสถอย่างหน้าดำคร่ำเครียด 

เพราะชายหนุ่มที่แอบได้ยินหานลี่พึมพำ นำข้อความมาบอกเล่าที่หอโอสถ 

" มันจะยากอะไร เพียงทดสอบดูก็รู้แล้ว " ชายชราชุดคลุมสีแดงผมขาวโพลนทั้งหนวดเคราก็ยังขาวเอ่ยออกมา 

ที่เอวของชายชราปรากฎป้ายหยกห้อยไว้ ที่ป้ายหยกสลักอักษรสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งคำว่าหอโอสถ อีกฝั่งคำว่าอาจารย์โอสถระดับสูงสุด 

คำว่าอาจารย์หลอมโอสถระดับสูงสุดนั้น เป็นที่ปรารถนาของนักหลอมโอสถเป็นอย่างมาก เพราะมิว่าจะชื่อเสียงแลเงินทองที่หลั่งไหลเข้ามาล้วนแล้วแต่เพียงเอ่ยปาก 

แต่กว่าจะได้มาซึ่งคำนี้หาได้มาได้อย่างง่ายดาย เพราะต้องสอบผ่านหลายระดับกว่าจะมาถึงได้ 

หลายคนที่เริ่มทำการหลอมโอสถนั้น เริ่มแรกจะถูกเรียกว่านักหลอมโอสถระดับต่ำ กลาง สูง สูงสุด 

ระดับสองเป็นอาจารย์หลอมโอสถระดับต่ำ กลาง สูง สูงสุด ระดับสามเป็นราชันโอสถระดับต่ำ กลาง สูง สุงสุด 

ระดับสี่เป็นจักรพรรดิโอสถระดับต่ำ กลาง สูง สูงสุด ระดับห้าเป็นปรมาจารย์โอสถระดับต่ำ กลาง สูง สูงสุด 

ส่วนระดับหกนั้น เป็นระดับตำนานที่มีเพียงเรื่องเล่าขาน ยอดปรมาจารย์โอสถระดับต่ำ กลาง สูง สุงสุด 

หลายคนที่มีความคิดริอยากจะเป็นนักหลอมโอสถต้องพบพานกับกำแพงที่สูงใหญ่ ก็คือต้องมีธาตุไม้ในร่างจึงจะสามารถเป็นนักหลอมโอสถได้ 

นั่นจึงทำให้ผู้คนมากมายถอนตัวออกห่างจากการเป็นนักหลอมโอสถ เพียงเพราะคุณสมบัติแรกก็มิผ่านแล้ว 

" อาจารย์เหยา " ทุกคนที่อยู่ในห้องกว้างเอ่ยออกมาโดยพร้อมเพรียง 

" อืม " อาจารย์เหยาหรือเหยาปี้พยักหน้าน้อยๆ

ด้วยท่าท่างดูภูมิฐานของเหยาปี้ทำให้หลายคนที่เพิ่งพบเจอคราแรกเกิดการเลื่อมใส ทั้งชื่อเสียงของเหยาปี้ก็มีมาช้านานหลายร้อยปียิ่งนัก 

เขาโด่งดังเป็นอย่างมาก เพราะโอสถกว่าสามส่วนในเมืองหลวงแคว้นฟู่นั้นมาจากสำนักของเขา 

" มีเพียงลองดูเท่านั้น จึงจะสามารถตอบทุกคำถามได้ " เหยาปี้เอ่ยออกมา

" แต่ว่าผู้ใดจะยอมเสียสมุนไพรในการทดลอง " 

" สมุนไพรนั้นแพงยิ่งนัก มิเหมาะที่จะนำมาทำการทดลอง " 

" อืม " เหยาปี้พยักหน้าช้าๆ 

แม้นเหยาปี้อยากจะทำการทดลอง แต่หากต้องจ่ายสมุนไพรของตนออกไป หากสำเร็จก็ดีไป แต่หากล้มเหลว

เมื่อคิดดีแล้ว เหยาปี่ก็ได้แต่ส่ายหน้า 

ส่วนชายหนุ่มก็ได้แต่ก้มหน้ามองต่ำ ราวกับสำนึกผิดในสิ่งที่พูด