ยอดเขาเสวียนเทียน

" เมฆาเคลื่อนคล้อยลอยต่ำ หมู่วิหคโผผินบินกลับ "

" หยาดพิรุณพร่างพรำ กรุ่นกลิ่นไอดินฟุ้งกำจาย " 

มรรคาเต๋าแสนสุดลึกล้ำล่องลอยอบอวลทั่วยอดเขาสูงใหญ่ สรรพสิ่งฟื้นตื่นเร่งดูดซับมรรคาวิถี

พลันปรากฎเมฆาห้าสีล่องลอยปกคลุมทั่ว แสงสวรรค์สาดส่องอาบย้อมทั่วแดนดิน

ร่างเงาชราหญิงชายมากมายนั่งกรรมฐานกลางฟ้าดิน ต่างยกฝ่ามือขึ้น 

" วิ้ง " พลันปรากฎแสงห้าสีสว่างยังกลางฝามือของเขาเหล่านั้น 

แสงห้าสีสาดส่องจากฝ่ามือทั้งหลายล่องลอยเข้าห่อหุ้มชายวัยกลางคน ที่นั่งกรรมฐานยังศาลาบนยอดเขาเสวียนเทียน

" วิ้ง " พลันปรากฎแสงสว่างห้าสีทั่วร่างชายวัยกลางคน 

" ตูมมม "