(จบบริบูรณ์) ทะลุมิติไปเป็นทาสรักท่านอ๋อง

ตอนที่ 38 ตีก้น

เย่ชิงหยูคว้าตัวโล่วชิเจี่ยมาไว้ในอ้อมแขน แล้วให้นางนอนคว่ำบนตัก เขาชูไม้เรียวขึ้นสูง แล้วฟาดลงไปบนก้นของนาง 

เพี๊ยะ!  เสียงฟาดดังสะท้อนไปทั่วห้อง 

โล่วชิเจี่ยรู้สึกเจ็บแสบ น้ำตาเกือบจะไหลออกมา นางมองไปที่เขา พร้อมกับตะโกนด้วยความโกรธว่า "ท่านตีข้าทำไม?"

"ตีเจ้าทำไม?" เย่ชิงหยูพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "นี่คือการลงโทษของข้า ... อย่าขยับ ข้ายังตีไม่เสร็จ!" 

เขาใช้แขนยาวดึงโล่วชิเจี่ยกลับมา ยกไม้เรียวขึ้นอีกครั้ง เล็งไปที่ก้นของนาง แล้วฟาดลงไปอีกครั้ง 

"อ๊า!" โล่วชิเจี่ยร้องด้วยความเจ็บปวด พยายามดิ้นรน แต่ก็ไม่สามารถขยับได้ 

ไม้เรียวฟาดลงไปบนก้นของนางเหมือนพายุ แต่ละทีช่างเจ็บแสบ นางรีบยกมือขึ้นปัดป้อง มือที่ขาวเนียนก็โดนฟาดแทน ปรากฏรอยแดงยาว 

เย่ชิงหยูตอนนี้ตาแดงก่ำ เขาไม่สนใจอะไรแล้ว ตั้งหน้าตั้งตาฟาดอย่างเดียว 

เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ! 

เสียงฟาดดังต่อเนื่อง โล่วชิเจี่ยร้องครวญครางน้ำตาไหล จะเลือกป้องกันก้นหรือยอมเอามือรับแทนดี?

สุดท้ายนางจึงเลือกที่จะปล่อยมือ ยอมให้ก้นของนางรับโทษทั้งหมด

เสียงเพี๊ยะๆของเนื้อที่ถูกกระแทกเป็นจังหวะดังควบคู่ไปกับเสียงคร่ำครวญ ชวนให้คนฟังคิดไปไกล น่าเสียดาย ที่ภาพในห้องไม่ได้โรแมนติกอย่างที่คิด การลงโทษนี้กินเวลานานเกือบครึ่งชั่วยาม และจบลงที่ไม้เรียวหัก

"เป็นอย่างไร? ตอนนี้สำนึกผิดแล้วหรือยัง?" เย่ชิงหยูถามอย่างดุร้าย พร้อมกับใช้มือตีก้นของโล่วชิเจี่ยอย่างแรง

โล่วชิเจี่ยไม่รู้ว่าโดนตีไปกี่ร้อยที แต่ตอนนี้ก้นของนางชาไปหมดแล้ว นางมองเขา ด้วยดวงตาแดงก่ำ พยายามกลั้นน้ำตาไว้ ถึงแม้ว่าในใจนางจะด่าเย่ชิงหยูด้วยคำหยาบคาย เช่น เดรัจฉาน! โรคจิต! คนเลว! อยู่หลายรอบ แต่ตอนนี้นางไม่กล้าพูดมันออกไป ทำได้แค่ มองเขาด้วยแววตาเศร้าๆ และพูดอย่างดื้อรั้นว่า "ข้า ... ข้ายอมรับผิดแล้ว!"

เย่ชิงหยูพอเห็นว่านางสำนึกผิดจึงเมตตา ยอมปล่อยนาง

ทันทีที่เท้าของนางแตะพื้น โล่วชิเจี่ยก็รู้สึกมึนหัว สงสัยเพราะนอนคว่ำหน้า หัวดิ่งพื้นนานไปหน่อย สมองจึงขาดเลือด  เสียหลักนอนลงในอ้อมอกเย่ชิงหยู

สภาพนางตอนนี้สวมใส่เสื้อผ้าที่บางและเปียกน้ำ จึงเผยให้เห็นคอขาวเนียน ใบหน้าเล็กๆของนางจึงยิ่งดูงดงาม ยิ่งมีขอบตาแดงและท่าทางน่าสงสาร มันชวนให้คนที่พบเห็นต้องใจสั่น ไอ้เด็กสารเลวนี่ ดูยั่วยวนยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก! 

"ไป! ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างเนื้อล้างตัวแล้วมารับใช้ข้า!" 

เย่ชิงหยูกลัวจะคิดอะไรเลยเถิดจึงหันหน้าหนี แล้วผลักนางลุกขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หลังจากได้รับบทเรียน คำสั่งของเย่ชิงหยูตอนนี้จึงมีอำนาจยิ่งกว่าราชโองการ 

ครั้งนี้โล่วชิเจี่ยไม่โต้แย้ง รีบวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อกลับมาที่ห้อง โล่วชิเจี่ยก็หยิบกระจกมาส่องก้นของตัวเอง พอเห็นรอยแดงและรอยช้ำ ก็กัดฟันกรอด แล้วหาเสื้อผ้าสะอาดมาใส่ตามคำสั่งของเย่ชิงหยู 

จากนั้นนางจึงไปที่ห้องของเขา เย่ชิงหยูตอนนี้ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเช่นกัน ชุดคลุมสีดำยิ่งขับกล่อมให้ร่างกายของเขาดูสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลา ยิ่งดูโดดเด่น ภายใต้แสงเทียน ยากจะเชื่อว่าเขาคือคนที่เพิ่งใช้ไม้เรียวตีก้นนาง! 

ในใจโล่วชิเจี่ยติดป้ายชื่อให้เย่ชิงหยูด้วยคำว่า "สัตว์ร้ายในคราบมนุษย์!"

ตอนนี้เย่ชิงหยูนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ เมื่อเห็นโล่วชิเจี่ยก็เลิกคิ้ว พร้อมส่งสายตาไป 

โล่วชิเจี่ยเบะปาก เดินมาหาเขาอย่างไม่เต็มใจ มือของนางคอยลูบก้นเป็นระยะๆตรงบริเวณที่บาดเจ็บ ดูขบขันยิ่ง 

เย่ชิงหยูเข็นเก้าอี้มาให้นางนั่ง แต่นางดื้อรั้นไม่ยอมนั่ง 

เย่ชิงหยูวางพู่กันลง จ้องมองนางอย่างจริงจัง "ทำไม? เมื่อก่อนให้เจ้ายืนรับใช้ เจ้าบ่นว่าเหนื่อย ปวดเมื่อยเนื้อตัว คราวนี้พอให้เจ้านั่ง ทำไมถึงไม่ยอม?"

"ก็ข้าเจ็บก้น..." โล่วชิเจี่ย ตอบอย่างซื่อๆ

เย่ชิงหยูหยุดเขียน แล้วหันไปมองนางด้วยรอยยิ้มเยาะ "เจ็บก็ถูกแล้ว นี่คือผลของการกระทำผิดของเจ้า"

โล่วชิเจี่ยกัดฟันจ้องมองเขา "คนที่ทำผิดกับท่าน ทุกคนต้องโดนตีรึ?" 

"ไม่ใช่!" เย่ชิงหยูตอบ

"งั้นข้าเป็นคนแรกสินะ?" 

"ถูกต้อง!" 

โล่วชิเจี่ยทำได้แค่กัดฟันและกุมก้น!! แต่ในใจยังคงก่นด่าเย่ชิงหยูไม่หยุดหย่อน