[จบ] บันทึกเส้นทางจอมโจรจอมราชัน

บทที่ 36 เชวี่ยติ่งข่าซู 

เวิงชิวฉานมองไปยังสามีของตนเอง แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า

"ทำไมข้าถึงรู้สึกว่า ผู้ปกครองที่ดีที่เจ้าพูดถึงนั้น คือตัวเจ้าเองเล่า?"

"ข้าน่ะหรือ? ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ข้าแค่รู้สึกเช่นนั้นเท่านั้นเอง ยังไม่ได้คิดไกลถึงเพียงนั้น ความปรารถนาสูงสุดของข้าก็แค่ไม่ถูกผู้อื่นรังแก มีชีวิตที่สงบสุข ข้าเชื่อว่าคนส่วนใหญ่ในใต้หล้านี้ก็คงคิดเช่นเดียวกับข้า"

"เฮอะ แม่ทัพที่ไม่อยากเป็นฮ่องเต้ ไม่ใช่โจรที่ดีหรอก"

เวิงชิวฉานยิ้มน้อยๆ

เนี่ยเฉินฉวยโอกาสคว้ามือน้อยๆ ของนาง ดึงนางเข้าสู่อ้อมกอด แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า

"หากข้าได้เป็นฮ่องเต้ เจ้าก็จะได้เป็นฮองเฮา"

"ไปให้พ้น ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ไม่อายบ้างหรือ ท่านพี่ต้าจ้วงยังมองอยู่นะ"

เวิงชิวฉานดิ้นรนพร้อมใบหน้าแดงก่ำ

"ไม่เป็นไร ต้าจ้วงก็ไม่ใช่คนนอกเสียหน่อย" เนี่ยเฉินกล่าวพลางยิ้มอย่างหน้าด้านๆ

ต้าจ้วงตาเบิกกว้างมองสองคนที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างออดอ้อน แล้วหัวเราะพรืดออกมาพลางกล่าวว่า

"เจ้าหนุ่ม เมื่อสองสามวันก่อนเจ้ายังปากแข็งบอกข้าว่าไม่ชอบคุณหนูใหญ่อยู่เลย แต่เพียงไม่กี่วันผ่านไป พวกเจ้าก็ตกลงปลงใจกันแล้วรึ?"

เนี่ยเฉินหัวเราะคิกคัก

"ข้าสาบานว่าจะปกป้องคุณหนูใหญ่จนถึงที่สุด ข้าได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่ การที่คุณหนูใหญ่แอบหลงรักข้าก็เป็นเรื่องปกติธรรมดานี่นา"

"เจ้าอย่าอวดดีเลย ข้ารู้จักนางดี ดูท่าทางพวกเจ้าสองคนสิ ใครจะรู้ว่าแอบทำสิ่งใดลับๆ ล่อๆ กันมานานแค่ไหนแล้ว" ต้าจ้วงกล่าวพลางหัวเราะ

"แต่เป็นเช่นนี้ก็ไม่ถูกนะ เจ้าหนุ่ม เจ้าขึ้นเขามาก็ไม่ถึงสิบวันด้วยซ้ำ ทำไมถึงได้เร็วขนาดนี้ เจ้าสามารถเอาชนะคุณหนูใหญ่ได้ยังไงกัน?"

"ก็เพราะข้าหน้าตาดี"

เนี่ยเฉินตอบอย่างจริงจัง เพราะมีใบหน้าที่หล่อเหลาไม่แพ้อู๋เยี่ยนจู่

"เจ้าไปให้พ้นเถอะ" 

ต้าจ้วงมองไปทางเวิงชิวฉานแล้วกล่าวว่า

"แล้วเจ้าล่ะ ก่อนหน้านี้ใครบอกว่าจะไม่มีทางชอบเขาเด็ดขาด?"

เวิงชิวฉานซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเนี่ยเฉิน กลอกตาแล้วพูดว่า

"ข้าไม่มีทางชอบเขาหรอก ถึงข้าจะกระโดดลงเหวก็ไม่มีวันชอบเขา"

ต้าจ้วงมองดูคนทั้งสองที่ตัวติดกันจนแทบจะแยกไม่ได้แล้ว หัวเราะเยาะเบาๆ ไม่สนใจคู่รักที่ปากกับใจไม่ตรงกันคู่นี้อีก

ขบวนรถม้าลงจากภูเขา เดินทางไปตามถนนหลวงเป็นระยะทางไกล อ้อมผ่านอำเภอชิงสุ่ย มุ่งหน้าไปทางทุ่งหญ้าในพื้นที่ตอนเหนือ

หลังจากการเดินทางไกลตลอดทั้งวัน พอถึงตอนกลางคืน พวกเขาก็มาถึงจุดหมายปลายทางในที่สุด

ทุ่งหญ้าของชนเผ่าทั่วไปมักจะเป็นกระโจม บ้านไม้มีน้อยมาก เพราะพวกเขาตั้งถิ่นฐานตามแหล่งทุ่งหญ้าและแม่น้ำ มักต้องย้ายถิ่นฐานบ่อยๆ จึงแทบไม่มีการก่อสร้างใหญ่โต

มีเพียงที่อยู่อาศัยของชนเผ่าที่นี่เท่านั้นที่มีบ้านไม้

ตลอดทาง พวกเขาเห็นฝูงวัวและแกะเต็มไปหมด รวมถึงชายชาวบ้านที่ขี่ม้าควบไปมาเพื่อจับม้าพยศ

เมื่อเข้าสู่อาณาเขตของเผ่าเชวี่ยติ่งซื่อ กองกำลังทหารม้าก็มาปรากฏตัวเบื้องหน้าพวกเขา และขวางทางไว้โดยทันที

"นี่ พวกคนจงหยวน พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่?"

ผู้คนในกองกำลังนั้นต่างถือกระบี่ จ้องมองขบวนรถม้าด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

เนี่ยเฉินและต้าจ้วงลงจากรถม้า

เนี่ยเฉินตอบว่า

"พวกข้าเป็นพ่อค้าจากดินแดนต้าเฟิง ครั้งนี้มาเพื่อต้องการทำการค้ากับผู้นำของพวกเจ้า"

"ทำการค้าหรือ? ดีเลย พวกข้าชาวคนเถื่อนชอบทำการค้า แต่ถ้าของที่พวกเจ้านำมาพวกข้าไม่ชอบ ข้าจะตัดหัวเจ้ามาเป็นกับแกล้มสุรา"

หัวหน้ากองกำลังกระโดดลงจากม้า เดินมาหยุดตรงหน้าเนี่ยเฉินโดยมีชาวป่าเถื่อนคนอื่นๆ ตามมาด้านหลัง

เมื่ออีกฝ่ายมาถึงตรงหน้า กลิ่นเหม็นฉุนก็โชยมาจนทำให้เนี่ยเฉินลืมตาไม่ขึ้น

"คนเถื่อนผู้นี้คงไม่เคยอาบน้ำมาตั้งแต่เกิดสินะ ทั้งตัวมีแต่กลิ่นเหงื่อและกลิ่นขี้ม้าเต็มไปหมด"

"พวกเจ้าขนสินค้าอะไรมา?" ชายหนุ่มร่างกำยำถามอย่างดุดัน

"พี่ชายดูเองก็จะรู้" 

เนี่ยเฉินพาเขาไปที่รถม้าด้านหลัง เปิดผ้าคลุมออก เผยให้เห็นไหเหล้าที่อยู่ข้างใต้

"เป็นเหล้านี่เอง ข้านึกว่าจะเป็นของดีอะไร เหล้าของพวกเจ้าชาวจงหยวนนั้น มีแต่พวกผู้หญิงดื่ม ยังสู้เหล้านมม้าของพวกข้าไม่ได้เลย" หัวหน้ากองกำลังกล่าวอย่างไม่พอใจ

"เหล้าของพวกข้า ไม่ใช่น้ำฉี่ม้าที่พวกท่านเคยดื่มมาก่อนจะเทียบได้หรอก" 

เนี่ยเฉินหยิบชามเหล้ามา เปิดไหเหล้า ยื่นมือตักเหล้าขึ้นมาหนึ่งชาม

"เจ้าเด็กน้อย พูดอะไรน่ะ เจ้ากล้าดูถูกข้าอย่างนั้นหรือ!"

หัวหน้าหน่วยผู้นั้นโกรธจัดจนชักกระบี่ออกมาชี้ไปที่เนี่ยเฉิน

เนี่ยเฉินไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า

"ท่านลองชิมสุราของข้าดูเถิด แล้วท่านจะรู้ว่าข้าไม่ได้กำลังดูหมิ่นท่าน แต่สิ่งที่ท่านดื่มมาก่อนหน้านี้ต่างหากที่กำลังดูหมิ่นตัวท่านเอง"

เมื่อกล่าวจบ เนี่ยเฉินก็ยื่นชามสุราส่งให้

หัวหน้าหน่วยผู้นั้นมองเขาอย่างระแวง แล้วหันไปพูดกับคนที่อยู่ด้านหลังว่า

"พวกเจ้าฟังให้ดี ถ้าข้าดื่มสุรานี้แล้วถูกวางยา พวกเจ้าต้องรีบสังหารคนพวกนี้ทันที เข้าใจหรือไม่?"

"เข้าใจแล้วขอรับ" 

พวกคนป่าเถื่อนด้านหลังตอบรับพร้อมกัน

"คนผู้นี้ช่างระวังตัวดีนัก" 

เนี่ยเฉินคิดในใจ

หัวหน้าหนุ่มรับชามสุราไว้ แล้วสูดดมกลิ่นเสียก่อน ดวงตาเปล่งประกาย

"อืม หอมจริงๆ!"

เมื่อไหสุราถูกเปิดออก กลิ่นหอมก็แพร่กระจายไปทั่ว พวกคนป่าเถื่อนต่างได้กลิ่นกันหมด แต่ละคนน้ำลายไหลยืด แต่ไม่มีใครกล้าแย่งดื่ม

ชายหนุ่มผู้นำกองกำลังยกชามสุราขึ้น ดื่มรวดเดียวหมด จากนั้นก็รู้สึกว่าทั้งร่างกายมีมวลความร้อนจากกระเพาะลุกลามไปทั่วร่าง

"โอ๊ย! ฮ่า! เผ็ดร้อนเหลือเกิน! สุราแรงจริงๆ!"

ใบหน้าของชายหนุ่มแดงก่ำ เขาเป่าปากไม่หยุด

"นี่ ข่าซู รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?"

มีคนป่าเถื่อนด้านหลังอดใจไม่ไหวถามขึ้นมาทันที

หัวหน้าหนุ่มครุ่นคิดสักครู่ แล้วกล่าวว่า

"ข้ายังชิมไม่ทันรู้รส ขอมาอีกชามหนึ่ง"

"ไปให้พ้น เร็วเข้า ให้พวกข้าได้ดื่มบ้างสิ!"

พวกคนป่าเถื่อนเหล่านี้เห็นข่าซูดื่มแล้วไม่เป็นไร ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ต่างก็กระโดดลงจากม้า วิ่งไปที่ข้างรถม้า แล้วจะแย่งเหล้าไปดื่มจนเกิดความชุลมุนเล็กน้อย

"เอ๊ะๆๆ อย่าเพิ่งรีบร้อน ทีละคนๆ ถ้วยเหล่านี้ถือว่ามอบให้พวกเจ้า"

เนี่ยเฉินยิ้มพลางให้คนอื่นมาตักเหล้าให้พวกคนเถื่อน

ส่วนตัวเขาเองเดินมาหน้าข่าซู ยิ้มพลางกล่าวว่า

"เป็นอย่างไรบ้าง ข้าไม่ได้หลอกท่านใช่หรือไม่ สิ่งที่ท่านเคยดื่มก่อนหน้านี้ มันคงไม่ต่างไปจากฉี่ม้าแล้ว"

"ฉี่ม้ายังมีรสชาติดีกว่าของพวกนั้นเสียอีก"

ข่าซูกล่าวอย่างไม่ลังเล

อ้าว? ตกลงว่าเจ้าเคยดื่มจริงๆ หรือ?

เนี่ยเฉินไม่ได้สนใจรายละเอียดเหล่านี้ พูดต่อไปว่า

"ข้าได้ยินมาตลอดว่า หัวหน้าเผ่าของพวกท่านเป็นบุรุษผู้รักสุราเป็นชีวิตจิตใจ ชื่นชอบเครื่องดื่มในชามนี้มากที่สุด ครั้งนี้ข้าจึงนำสุราดีๆ เหล่านี้มาด้วย หนึ่งเพื่อแสดงความเคารพต่อท่านผู้เฒ่า สองเพื่อใช้สุราเหล่านี้ทำการค้ากับพวกท่านชนเผ่าเชวี่ยติ่ง"

"บนรถล้วนเป็นสุราชนิดนี้หรือ?"

ดวงตาของข่าซูเป็นประกายขึ้นมา แววตาฉายแววกระตือรือร้น

"ถูกต้อง"

"แล้วทำไมข้าไม่ฆ่าพวกเจ้าเสีย แย่งสุราทั้งหมดไป แล้วไปแสดงความเคารพต่อท่านผู้เฒ่าเองเล่า ทำไมต้องให้เงินพวกเจ้าเพื่อซื้อหาด้วย?"

ดวงตาของข่าซูปรากฏแววอันตรายขึ้นมาในพริบตา

เนี่ยเฉินยิ้มน้อยๆ กล่าวว่า

"ท่านแน่นอนว่าสามารถฆ่าพวกข้าได้ แต่นั่นก็จะเป็นการค้าครั้งเดียวจบ เมื่อสุราหมด ท่านก็จะไม่มีโอกาสได้ดื่มอีก ในทางกลับกัน หากทำการค้ากับพวกข้า ในอนาคตท่านจะได้ดื่มสุราเหล่านี้อย่างไม่มีวันหมด ระหว่างอิ่มครั้งเดียวกับอิ่มทุกครั้ง ข้าเชื่อว่าท่านย่อมแยกแยะได้"

ข่าซูจ้องมองเนี่ยเฉินสักครู่ เห็นว่าในดวงตาของอีกฝ่ายไม่มีแววหวาดกลัวเลย จึงหัวเราะก้องพลางกล่าวว่า

"ดีมาก ถือว่าเจ้ามีความกล้าหาญ เป็นชายชาตรีที่ดี ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาทำความรู้จักกันหน่อย ข้ามีนามว่าเชวี่ยติ่งข่าซู เป็นบุตรชายคนที่สามของท่านหัวหน้าเผ่า!"