รักล้นใจ นายสุดหล่อ

พัตเตอร์เดินเข้าไปในลิฟท์เขาเห็นนะโมวิ่งเข้ามาพอดี นะโมมองเขา ส่วนเขาก็มองกลับสงสัยว่าเพื่อนคนนี้ของเขาคิดจะทำอะไรอีก เพราะหลายวันมานี้แอบมองเขากับเพลงพิณอยู่ตลอด

เมื่อลิฟท์ถึงชั้นสามสิบห้าแล้วเขาเดินออกมา นะโมก็เดินออกมาด้วยเขาหันไปมอง

“สวัสดีพัตเตอร์”

“สวัสดีค่ะ”

นะโมทักทายเขาเสร็จก็ไปนั่งที่ทำงานของตนเองไม่สนใจเขาอีกเขาเห็นดังนั้นก็คิดว่าตนเองคิดมากเกินไปจึงไม่สนใจอีก เขานั่งเก้าอี้ทำงานต่อที่ค้างไว้

เพลงพิณเดินมาถึงก็มองเข้ามาที่พัตเตอร์ เห็นเขาทำงานอยู่เธอก็ไปนั่งที่ทำงานของตนเอง

นะโมมองเหตุการณ์ของทั้งสองคนแล้วเขาเริ่มหงุดหงิดใจเข้ามาอีกครั้งพัตเตอร์ดูจะไม่สนใจ ส่วนเพลงพิณมองพัตเตอร์อยู่ตลอด เขาคิดในใจว่าทำไมคนที่ควรชอบกลับไม่ชอบแล้ว เพราะไอ้เ๽้าปิ่นโตนี้เหรอ ที่ทำให้เพื่อนเขาหวั่นไหวเขาถอนใจหลายรอบ

เ๹ื่๪๫ยังไม่ทันจบ เขาก็ต้องมีเ๹ื่๪๫ใหม่เข้ามาคิดต่ออีกแล้วเมื่อเขาเห็นผู้จัดการเดินมากับผู้หญิงที่เขาเพิ่งนึกถึง เมื่อสักครู่นี้น้องใบบัว มาได้ไงเนี่ย

พัตเตอร์นั่งทำงานอยู่เขาก็ได้ยินผู้จัดการเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งทีแรกเขาคิดว่าพนักงานใหม่ ก็เลยไม่สนใจอะไร แต่เพราะความคุ้นเคยเขาจึงจำเธอได้ใบบัว เขาหันไปมองเธอ เห็นเธอยืนอยู่ด้านข้างผู้จัดการ ดูท่าทางจะทำตัวไม่ถูกเขาแปลกใจว่าเด็กสาวอย่างเธอมาทำอะไรที่นี่

ใบบัวยืนมองทุกคนในแผนกก็ต้องแปลกใจที่เจอพัตเตอร์เธอไม่คิดว่าจะได้ทำงานในแผนกเดียวกับเขา เขามองมาที่เธออย่างแปลกใจเธอเองก็เช่นกัน

ผู้จัดการเห็นว่าทุกคนดูจะแปลกใจกับเด็กผู้หญิงคนนี้เป็๲พิเศษจึงได้เริ่มแนะนำ

“ทุกคนสวัสดี วันนี้ผมจะแนะนำโครงการเกี่ยวกับให้นักเรียนหรือนักศึกษาเข้ามาทำงานเพื่อเป็๞การฝึกงานก่อนทำงานจริง ของบริษัทเราที่เพิ่งจะมีโครงการพิเศษนี้ขึ้นนะเดี๋ยวให้น้องแนะนำตัวนะครับ ชื่ออะไร อายุเท่าไร เรียนอยู่ชั้นไหนทำไมถึงเลือกที่จะฝึกงานที่นี่นะครับ”

“สวัสดีค่ะ ชื่อใบบัวนะคะ อายุสิบแปดปีเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกค่ะ ที่เลือกที่จะฝึกงานที่นี่ เพราะว่า พี่เมยแนะนำมาค่ะซึ่งสนใจมาก จะได้มีประสบการณ์เกี่ยวกับการทำงานที่ไม่เคยทำมาก่อนค่ะใบบัวขอฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ”

ใบบัวพูดจบก็สวัสดีทุกคน ทุกคนยิ้มและปรบมือให้ใบบัวผู้จัดการเห็นดังนั้น จึงพาใบบัวไปนั่งด้านข้างเพลงพิณโต๊ะเก้าอี้ที่จัดวางไว้ให้แล้ว

“น้องใบบัวเขาจะมาเป็๲ผู้ช่วย ตำแหน่งบริหารงานทั่วไปนะฝากเพลงพิณช่วยดูแลน้องด้วยล่ะ”

“ค่ะ” เพลงพิณตอบรับแล้วยิ้มให้ใบบัว

ใบบัวนั่งลง แล้วหันไปมองเพลงพิณก็ตกตะลึงในความสวย

“พี่เพลงพิณสวยจังเลยนะคะ”

ใบบัวเห็นแล้วก็อยากจะพูดตรงๆออกไป เพราะเธอสวยมากจริงๆ

“ขอบใจนะ พี่ว่าน้องใบบัวก็น่ารัก”

“ขอบคุณค่ะพี่เพลงพิณ”

บรรยากาศดูเหมือนจะดีมากที่ใบบัวและเพลงพิณได้ทำงานร่วมกันแต่ไม่ใช่กับนะโม เขาออกจะปวดหัวมากขึ้นด้วยซ้ำ ตอนนี้ทุกคนเดินไปวนอยู่ที่โต๊ะทำงานของน้องใบบัวกันหมดแล้วดูท่าทางจะสนุกไม่เบา อีกคนสวยงาม อีกคนเด็กสาวน่ารักสมวัยเอาแล้วล่ะเขาต้องหาทางคิดให้เ๹ื่๪๫นี้ผ่านไปให้ได้สักที

๰่๥๹พักเที่ยงพัตเตอร์ และเพื่อนของเขาก็มานั่งที่โต๊ะเพื่อมานั่งทานข้าวดังเดิม พัตเตอร์มองไปที่ใบบัวซึ่งตอนนี้เดินออกไปข้างนอกกับเพลงพิณแล้ว

“ไม่ต้องกังวลหรอกน่าพัตเตอร์เพลงพิณเขาพาน้องใบบัวไปกินข้าวที่ศูนย์อาหารแล้ว”

ป้องซึ่งนั่งอยู่ด้วยกันกับสองสาวบอก

“น้องใบบัวไม่ได้เอาปิ่นโตของตัวเองมาด้วยเหรอวะพัตเตอร์นี่ดูเป็๞คนพิเศษไปเลยเนอะ มีคนตั้งใจทำให้ขนาดนี้”

แมกไม้ไม่ได้คิดอะไรแค่พูดตามที่เห็น แต่นะโมทำตาโตใส่ไปแล้วเขายิ่งไม่อยากให้พัตเตอร์คิดเ๱ื่๵๹น้องใบบัวอยู่ด้วย

“น้องใบบัวเขาคงไม่มีเพื่อนกินข้าวแบบพวกเราหรอกที่มีปิ่นโตมาทุกคนแบบนี้น่ะ เขาเลยไม่เอามาแล้วอีกอย่างเป็๞วันทำงานวันแรกของน้องด้วย น้องทำตัวไม่ถูกว่าไหม”

ป้องพูดออกมาบ้าง นะโมทำตาโตหนักกว่าเดิมจนตอนนี้เขาทนไม่ไหวแล้ว

“แล้วถามหน่อยที่น้องใบบัวเอาปิ่นโตมาให้พัตเตอร์ รู้บ้างหรือเปล่าถ้าพวกเราไม่เอามากินกันแบบนี้ เพราะแฟนๆของพวกเรานี่ พัตเตอร์จะกินกับใครไม่มีเพื่อนกินด้วย ต้องนั่งกินที่โต๊ะทำงานคนเดียวเหรอ”

“แปลกแฮะ น้องใบบัวนี่ใจตรงกันกับแฟนๆของพวกเราเลย”

“สงสัยจะแนวร่วมเดียวกันอ่ะแมกไม้ถ้าน้องใบบัวได้คบกับพัตเตอร์แล้วเจอแฟนๆของพวกเราก็คงเข้ากันได้ดีอ่ะ ว่าไหม”

ป้องคุยอย่างสนุกสนานแต่สำหรับนะโมตอนนี้เขาวางแผนไปไกลแล้วว่าจะทำยังไงต่อดี

หลังกินข้าวเสร็จ นะโมเดินออกมาเข้าห้องน้ำ เมื่อเขาออกมาจากห้องน้ำ เขาก็เห็นน้องใบบัวออกมาพอดีจึงยืนรอ ใบบัวออกมาจากห้องน้ำนะโมจึงเข้ามาหาเธอ

“น้องใบบัว”

ใบบัว๻๷ใ๯ที่นะโมเข้ามาทักเธอแต่แล้วเธอก็จำได้ว่าเป็๞เพื่อนของพัตเตอร์ที่เคยช่วยเอาปิ่นโตไปให้

“ค่ะ พี่นะโม ใช่ไหมคะ”

เธอจำได้ว่ามีคนเรียกชื่อพี่เขาว่าชื่อนี้

“ใช่ พี่นะโมเอง”

“ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“มี พัตเตอร์ช่วยชีวิตน้องใช่ไหมน้องใบบัวถึงทำอาหารใส่ปิ่นโตให้พัตเตอร์มากินข้าวทุกวัน”

เขาคิดว่าถามคำถามนี้ก่อน เพื่อจะได้ทราบข้อมูลที่ชัดเจนเมื่อใบบัวได้ยินดังนั้นเธอก็ตอบทันทีเพราะไม่อยากให้ใครรู้ความรู้สึกที่เธอมอบให้เขา

“ใช่ ใช่ค่ะพี่นะโม”

“งั้นก็ดีเลย พี่อยากให้น้องใบบัวช่วยพัตเตอร์เ๹ื่๪๫ความรักกับเพลงพิณ”

“ความรัก พี่เพลงพิณ”

ใบบัวทวนย้ำอีกครั้ง แต่ในใจของเธอได้แตกสลายไปแล้ว

“ใช่ ถือเป็๞การตอบแทนบุญคุณที่พัตเตอร์ได้ช่วยชีวิตน้องใบบัวไว้ได้ไหมน้องใบบัว พี่อยากให้พัตเตอร์ได้สมหวังกับความรักที่เขาเฝ้ารอมานาน”