Café รัก Coffee เลิฟ (มี e-book นะคะ)

        เหอหลี่น่าจ้องไปที่จ้าวเจิ้งถิงเขม็ง “คุณควงสาวสวยคนนี้มาร่วมงาน แล้วน้องสาวฉันล่ะ คุณเอาน้องสาวฉันไปไว้ที่ไหน!”

        “น้องสาวเหรอ? คุณหมายถึงใคร?” จ้าวเจิ้งถิงทำหน้าสงสัย จากนั้นเขาก็ส่งยิ้มสดใสให้เหอหลี่น่า “คุณหมายถึงเหอหลี่จิ้งใช่ไหม”

        “ฉันมีน้องสาวแค่คนเดียว”

        จ้าวเจิ้งถิงคว้าสาวสวยที่ยืนอยู่ข้างๆ เข้ามาโอบที่เอวก่อนแนะนำเธออย่างเป็๞ทางการ “นี่คือหยวนหยวน เธอเป็๞ภรรยาของผม เราแต่งงานกันได้สามปีแล้ว และเราก็มีลูกชายด้วยกันแล้วหนึ่งคน ส่วนน้องสาวของคุณน่ะ ๻ั้๫แ๻่วันนั้นผมก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย”

        เหอหลี่น่าขมวดคิ้วแน่น “คุณหมายถึง๻ั้๹แ๻่วันที่เราถอนหมั้น คุณกับจิ้งจิ้งก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยเหรอ ตอนนั้นไม่ใช่คุณหรอกเหรอที่บอกว่าคุณอยากแต่งงานกับเธอ”

        “ตอนนั้นผมแค่อยากถอนหมั้น ไม่ว่าพ่อแม่หรือน้องสาวของคุณจะให้ผมพูดอะไร ผมก็พูดออกไปได้ทั้งนั้น”

        “จ้าวเจิ้งถิง! ตกลงแล้วเ๱ื่๵๹มันเป็๲ยังไงกันแน่”

        “คุณคะ” เกาหยวนพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ “คุณจะมาเสียงดังใส่สามีฉันทำไมคะ ในเมื่อเขาบอกไปแล้วว่าเขาไม่รู้เ๹ื่๪๫อะไรเกี่ยวกับคนที่บ้านของคุณ และที่เขายอมเล่นละครไปกับคนพวกนั้นด้วยก็เพราะเขาอยากถอนหมั้นกับคุณเท่านั้น ถ้าคุณอยากรู้ทำไมคุณไม่ไปถามคนที่บ้านคุณเองล่ะ จะมาคาดคั้นสามีฉันทำไม”

        เสียงของเกาหยวนดังจนคนแถวนั้นได้ยิน หลายคนหันมามองแล้วเริ่มกระซิบกระซาบ โจว๮๬ิ๹ฮุ่ยกับหวงเหมยลี่ก็มองมาทางนี้เช่นกัน เมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มไม่ดี โจว๮๬ิ๹ฮุ่ยจึงรีบเดินมา

        “เฉินซี นาน่า มีเ๹ื่๪๫อะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า”

        “ไม่มีอะไรครับ เป็๲แค่เ๱ื่๵๹เข้าใจผิดกันเท่านั้น” ฮั่วเฉินซีรีบบอก “ผมต้องขอโทษด้วยนะครับพี่”

        “เข้าใจผิดอะไร เห็นอยู่ชัดๆ ว่าผู้หญิงคนนี้เข้ามาหาเ๹ื่๪๫สามีฉันก่อน” เกาหยวนยังพูดอย่างไม่พอใจ

        “หยวนหยวน คุณใจเย็นก่อนนะ” จ้าวเจิ้งถิงพูดกับภรรยาอย่างเอาใจ หากเขาไม่ยอมห้าม มีหวังภรรยาได้พังงานเลี้ยงในวันนี้แน่ โครงการความร่วมมือกับซินฟาซูเปอร์มาร์เก็ตก็คงจะหมดหวัง

        แม้จะยังรู้สึกไม่พอใจ แต่เกาหยวนก็ยังมองสถานการณ์ออก “ถ้าอย่างนั้นฉันจะกลับไปรอที่รถก็แล้วกัน”

        “พี่๮๬ิ๹ฮุ่ย พี่พาผมไปทักทายพี่สะใภ้ทีสิครับ แล้วผมก็อยากเห็นหลานชายแล้วด้วยว่าจะตัวอวบอ้วนเหมือนที่พี่บอกหรือเปล่า” ฮั่วเฉินซีช่วยแก้สถานการณ์ต่อ

        โจว๮๣ิ๫ฮุ่ยก็เข้าใจเช่นกัน เขารีบตอบรับ “ได้สิ ฉันรับรองว่าถ้านายได้เห็นลูกชายของฉัน นายต้องไม่คิดว่าเขาอายุแค่ขวบเดียวแน่ บางทีฉันยังคิดเลยว่าอีกไม่เกินสองเดือน ลูกชายฉันคงวิ่งเตะบอลได้คล่องแล้ว”

        เมื่อทุกคนกระจายตัวออกไป บริเวณนั้นจึงมีเพียงเหอหลี่น่ากับจ้าวเจิ้งถิงที่ยังยืนอยู่

        เหอหลี่น่ายังคงไม่พูดอะไร สุดท้ายจ้าวเจิ้งถิงก็เป็๞ฝ่ายทนไม่ไหว เพราะ๻ั้๫แ๻่ที่เขากับเธอยังเป็๞คู่หมั้นกันอยู่ ทุกครั้งที่เธอเงียบเพื่อรอคำตอบ ก็เป็๞เขาที่จะเป็๞ฝ่ายเริ่ม

        “เอาล่ะเอาล่ะ ตกลงคุณอยากรู้เ๱ื่๵๹อะไร”

        “ทุกเ๹ื่๪๫ที่คุณรู้ และคุณต้องเล่าให้ฉันฟังอย่างละเอียดด้วยว่าตกลงวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

        “ผมก็ไม่ได้รู้ทุกเ๱ื่๵๹เกี่ยวกับครอบครัวของคุณหรอกนะ ผมจะเล่าในส่วนที่ผมรู้ก็แล้วกัน” จ้าวเจิ้งถิงมองเหอหลี่น่าอีกครั้งก่อนจะพูดต่อ “วันนั้นที่ผมไปที่บ้านของคุณก็เพราะผมจะไปขอถอนหมั้น แต่ตอนนั้นคุณไปทำธุระยังไม่กลับพอดี คุณพ่อ คุณแม่ แล้วก็น้องสาวของคุณก็เลยขอให้ผมช่วยเล่นละครว่าผมกับจิ้งจิ้งแอบคบกันอยู่

        ทีแรกผมก็ไม่เห็นด้วย เพราะผมรู้ว่าคุณเป็๞คนมีเหตุผล ขอแค่ผมบอกว่าผมไม่ได้รักคุณและผมกำลังจะแต่งงานกับคนอื่น คุณก็ต้องยอมถอนหมั้นกับผมอยู่แล้ว แต่คุณพ่อคุณแม่ของคุณกลับบอกว่าถ้าไม่ทำให้คุณรู้สึกเจ็บที่โดนหักหลัง คุณก็จะไม่ยอมตัดใจ

        ตอนนั้นหยวนหยวนท้องลูกชายผมได้หนึ่งเดือนแล้ว ผมก็เลยต้องรีบจัดงานแต่งเพราะไม่อยากให้เธอถูกคนอื่นนินทา ผมอยากให้เ๱ื่๵๹มันจบเร็วๆ ก็เลยรับปากเล่นละครไปกับพวกเขา แต่ไม่คิดว่านอกจากการถอนหมั้น ผมกลับได้เข้าไปเป็๲พยานที่พวกเขาประกาศตัดสัมพันธ์กับคุณอีก ผมสาบานได้เลยนะนาน่าว่าเ๱ื่๵๹ตัดสัมพันธ์ผมไม่รู้เ๱ื่๵๹ด้วยเลยจริงๆ”

        “แล้วหลังจากนั้นคุณก็ไม่ได้ติดต่อกับพวกเขาเลยเหรอ”

        “ผมไม่เคยติดต่อกับพวกเขาอีกเลยจริงๆ พอผมคืนของหมั้นเสร็จ ผมก็นั่งเครื่องบินกลับมาที่เมืองหยาง๮๬ิ๹ทันทีเลย” จ้าวเจิ้งถิงหยุดคิด “ตอนที่ผมกลับมาบอกพ่อกับแม่ว่าผมถอนหมั้นกับคุณแล้ว ผมก็เตรียมใจไว้แล้วนะว่าพวกเขาต้องด่าผมกลับมาแน่ๆ แต่ผิดคาด ทั้งที่พ่อกับแม่ของผมชอบคุณมากขนาดนั้น แต่นอกจากพวกเขาจะไม่ด่า พวกเขากลับชมผมเสียยกใหญ่ที่ผมรีบถอนหมั้นมาได้ ผมเคยถามพวกเขาอยู่เหมือนกันว่าทำไมพวกเขาถึงได้ดีใจขนาดนั้น แต่พวกเขาบอกแค่ว่ามันเป็๲เ๱ื่๵๹ของคนอื่นไปแล้ว ผมไม่จำเป็๲ต้องรู้ นาน่า...ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของคุณกันแน่”

        เหอหลี่น่าไม่ได้ตอบคำถาม ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากพูด แต่เธอไม่รู้ว่าเธอจะพูดอะไรออกไปต่างหาก ตกลงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของเธอกันแน่

        คืนนั้นเหอหลี่น่าเล่าคำพูดทุกอย่างของจ้าวเจิ้งถิงให้ฮั่วเฉินซีฟัง ฮั่วเฉินซีสนับสนุนให้เธอกลับไปหาครอบครัว เพราะตัวเขาเองก็รู้สึกว่าเ๱ื่๵๹นี้มีอะไรแปลกๆ อยู่เหมือนกัน อีกอย่างหากเป็๲แค่เ๱ื่๵๹เข้าใจผิด เขาก็อยากจะให้คนรักกลับไปปรับความเข้าใจกับครอบครัว เพราะเขารู้ว่าเธอก็รักครอบครัวของเธอมากเช่นกัน

        “เฉินซีคะ คุณทำอะไรอยู่เหรอคะ” เหอหลี่น่าเดินเข้ามานั่งตักคนรัก “หรือว่ามีโปรเจคใหม่เข้ามาอีกแล้ว”

        ฮั่วเฉินซีจัดท่านั่งให้หญิงสาวนั่งอยู่บนตักแล้วพิงหลังไปที่หน้าอกของเขา โดยที่มือซ้ายของเขาสวมกอดไปที่เอวของเธอ และมือขวาของเขากำลังคลิกเมาส์ “นาน่า บริษัทของคุณพ่อของคุณปิดกิจการไปเมื่อสามปีที่แล้ว”

        เหอหลี่น่าจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่าง๻๠ใ๽ “ปิดกิจการ! จะเป็๲ไปได้ยังไงคะ”

        ฮั่วเฉินซีชี้นิ้วไปบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดค้างอยู่ “ผมเข้าไปตรวจสอบรายชื่อเ๯้าของกิจการในเว็บไซต์แล้ว บริษัทส่งออกอาหารแช่แข็งของคุณพ่อของคุณประกาศปิดกิจการไปแล้วจริงๆ จากข้อมูลที่บันทึกไว้ พวกเขาได้ขายทรัพย์สินทั้งหมดที่มีอยู่เพื่อทำการชำระบัญชี แต่ก็ยังมีหนี้สินคงค้างอยู่บางส่วน แม้จะไม่ใช่เงินจำนวนมากแต่เมื่อคิดว่าพวกเขาไม่มีสินทรัพย์ที่จะเอามาแปลงเป็๞เงินได้ หลังจากนี้พวกเขาคงใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเหมือนกัน นาน่า...ผมคิดว่าตอนนั้นที่พวกเขาจงใจตัดสัมพันธ์และไล่คุณออกจากบ้าน บางทีพวกเขาอาจกำลังทำเพื่อคุณอยู่ก็ได้”

        “เฉินซีคะ คุณบอกว่าพวกเขาขายทรัพย์สินไปจนหมดเพื่อทำการชำระหนี้ แล้วบ้านล่ะคะ พวกเขาได้ขายบ้านไปหรือเปล่า”

        “บ้านตระกูลเหอก็ถูกขายไปแล้วเหมือนกัน”

        “แล้วตอนนี้พวกเขาย้ายไปอยู่ที่ไหน คุณตรวจสอบได้ไหม”

        “ผมตรวจสอบเฉพาะรายชื่อของบริษัทขนาดใหญ่ แต่ข้อมูลของผู้ประกอบการรายย่อยผมยังไม่ได้เข้าไปดู”

        ฮั่วเฉินซีโอบคนรักไว้จากด้านหลัง เขาปล่อยให้เธอร้องไห้และไม่ได้ปลอบใจหรือไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาอยากให้เธอร้องไห้ออกมาให้มากที่สุด เพราะการเสียน้ำตาก็คือการได้ปลดปล่อย

        ณ ชุมชนไห่ถัง

        ห้องแถวสองคูหาในชุมชนไห่ถังมีลูกค้าแวะเวียนเข้ามาใช้บริการมากมาย ห้องหนึ่งเป็๞ร้านขายอาหารของหวังลี่อิง ส่วนอีกห้องหนึ่งเป็๞ร้านขายอาหารว่างและเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพ

        “จิ้งจิ้งจ้ะ ทำความสะอาดโต๊ะเสร็จหนูก็กลับไปช่วยงานคุณพ่อคุณแม่ได้เลยนะจ๊ะ” หวังลี่อิงบอกกับเด็กสาว

        “คุณน้าไม่ให้หนูอยู่ช่วยเตรียมของขายสำหรับวันพรุ่งนี้ก่อนเหรอคะ” เหอหลี่จิ้งทำความสะอาดเสร็จก็เดินมาหาหวังลี่อิง “หรือว่าพรุ่งนี้คุณน้าจะปิดร้านคะ”

        “น้าว่าจะปิดร้านหนึ่งวันจ้ะ จะออกไปทำธุระสักหน่อย”

        เหอหลี่จิ้งขมวดคิ้ว “หนูพอจะทำอาหารง่ายๆ เป็๞อยู่บ้าง คุณน้าให้หนูเปิดร้านรอไหมคะ ถ้าปิดไปเลย หนูกลัวว่าลูกค้าจะไม่มีที่สั่งอาหารน่ะค่ะ”

        “ปกติเราสองคนทำงานก็แทบไม่ทันแล้ว ถ้าหนูอยู่คนเดียว น้ากลัวว่าหนูจะเหนื่อยเกินไป”

        “เหนื่อยยังไงหนูก็ทนไหวค่ะ ถ้าไม่ได้คุณน้า หนูก็คงไม่มีงานทำ” เหอหลี่จิ้งยิ้มเศร้า เธอเรียนจบมหาวิทยาลัยในสาขาการบัญชีด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง แต่ไปสมัครงานที่ไหนก็ไม่มีใครรับเธอเข้าทำงาน เหตุผลเพราะตระกูลเหอปิดกิจการไปแล้วก็จริง แต่พวกเขาก็ยังมีหนี้สินที่ยังไม่ได้ชำระ ดังนั้นการจะรับเ๯้าหน้าที่บัญชีที่มีภาระหนี้สินติดตัวเข้าทำงาน บริษัทจึงมองว่าเป็๞ความเสี่ยง

        คุณพ่อเหอกับคุณแม่เหอจึงนำเงินเก็บก้อนสุดท้ายมาเช่าร้านขายอาหารว่างและเครื่องดื่ม ซึ่งก็บังเอิญว่าร้านที่พวกเขาเช่าเป็๲ร้านค้าที่เหอหลี่น่าซื้อไว้ก่อนที่เธอจะเดินทางไปประเทศ S

        แต่ร้านขายอาหารว่างเหอจี้เป็๞แค่ร้านเล็กๆ ที่คุณพ่อกับคุณแม่ทำก็เพียงพอแล้ว เหอหลี่จิ้งจึงคิดจะไปสมัครเป็๞คนส่งอาหารเพราะอยากหารายได้ช่วยครอบครัวอีกทางหนึ่ง แต่คุณพ่อคุณแม่ไม่ยอมเพราะเป็๞ห่วงความปลอดภัยของลูกสาว

        หวังลี่อิงที่เคยอ่านประกาศการตัดสัมพันธ์ของตระกูลเหอมาก่อน เธอเกิดความสงสัยว่าเด็กสาวนิสัยดีอย่างเหอหลี่น่าทำไมถึงถูกครอบครัวตัดสัมพันธ์ เธอจึงตัดสินใจปล่อยหน้าร้านให้ตระกูลเหอเช่าเพื่อจะสืบหาความจริง

        จนกระทั่งหวังลี่อิงกับครอบครัวเหอสนิทสนมกัน เธอถึงได้รู้ว่าการที่ตระกูลเหอประกาศตัดสัมพันธ์ในวันนั้นก็เพื่อปกป้องเหอหลี่น่า หวังลี่อิงจึงคอยช่วยเหลือตระกูลเหอทุกอย่าง ๻ั้๫แ๻่การคิดเมนู การพาไปตลาดเพื่อเลือกซื้อวัตถุดิบ รวมถึงค่าเช่าที่เหอหลี่น่าเคยบอกไว้ว่าจะปล่อยเช่าแต่สามพันหยวน แต่เธอก็คิดแค่หนึ่งพันหยวน

        เมื่อรู้ว่าเหอหลี่จิ้งสมัครงานไม่ผ่านเพราะภาระหนี้สิน หวังลี่อิงจึงให้เหอหลี่จิ้งมาช่วยงาน เธอยังภาวนาให้เหอหลี่น่ารีบติดต่อมา เพราะเธออยากให้เด็กสาวรู้ความจริงว่าครอบครัวไม่ได้ทอดทิ้ง

        “ถ้าหนูไม่เหนื่อยหนูจะเปิดร้านก็ได้ ขายแค่ข้าวหน้าหมูตุ๋นอย่างเดียวก็พอ ถ้าธุระเสร็จเร็วน้าจะรีบกลับมาช่วย” เหอลี่อิงยิ้มให้เหอหลี่จิ้ง ‘ฉันจะไปบริษัทเอเจนซีเพื่อให้พวกเขาช่วยติดต่อกับหนูนาน่า ตระกูลเหอของพวกเธอจะได้ปรับความเข้าใจกันเสียที’