เจนจิราตื่นขึ้นมาแต่เช้าเดินลงมาบริเวณห้องแต่งตัวตามปกติในขณะที่ป้ามุกจัดเตรียมอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว “ป้ามุกๆๆมาหาหนูที่ห้องแต่งตัวหน่อย”
“มีอะไรเหรอคะ…คุณหนู?”
“ทำไมวันนี้ป้ารีดเสื้อนักศึกษาตัวเล็กกับกระโปรงสั้นเหรอคะ?”
ป้ามุกแอบอมยิ้มเล็กน้อย“วันนี้คุณหนูต้องทำงานเป็นวันแรก...ป้าก็คิดว่าคุณหนูก็เป็นสาวแล้วก็อยากให้คุณหนูแต่งตัวเป็นสาวนิดหนึ่งค่ะ”
“ไม่เอาๆๆค่ะป้า หนูไม่เอา...หนูชอบเสื้อตัวใหญ่มากกว่า วันนี้หนูกะจะใส่กระโปรงพลีทยาวเหมือนเดิมนะคะวันนี้หนูต้องไปทำงานเป็นวันแรก ป้าให้หนูใส่สั้น หนูอายคนอื่น...”
“จะดีเหรอคะคุณหนู?ชุดนี้ก็ไม่ได้สั้นน่าเกลียดอยู่แล้วนะคะ ตัวนี้ก็ยาวถึงหัวเข่าป้าอยากให้คุณหนูดูทะมัดทะแมง...แล้วก็ดูเป็นผู้ใหญ่นิดหนึ่ง”
“ไม่เอาๆๆหนูอายคนอื่น...ไม่เอาๆ หนูไม่ถนัดค่ะ”
“สวัสดีค่ะจูนกมลชนก วันนี้รายการเศรษฐกิจยามเย็นเรามาเจอกันตั้งแต่เช้าเลยนะคะสดจากหน้าอาคารซีคอร์ปฝั่ง A ค่ะ แน่นอนค่ะวันนี้เรายังคงเกาะติดกับข่าวคุณเจนจิราหลังจากที่ได้รับโหวตเป็นซีอีโอคนใหม่ของซีคอร์ปอย่างเหนือความคาดหมาย เช้าวันนี้จะเป็นวันแรกที่คุณเจนจิราจะเดินทางมาทำงานเป็นวันแรกห้องทำงานของเธออยู่ชั้นที่ 80 อาคารฝั่ง A ค่ะ…ฝ่ายประชาสัมพันธ์แจ้งกำหนดการมาว่าเธอจะเดินทางจากมหาวิทยาลัยมาถึงที่นี่เวลาประมาณ 13.30-14.00 น. ค่ะตอนนี้สื่อมวลชนจำนวนมากทั้งไทยและเทศต่างจับจองพื้นที่บริเวณด้านหน้าอาคารเต็มพื้นที่เลยค่ะ”
“แม้ว่าวันนี้คุณเจนจิรามีกำหนดการจะเข้ามาทำงานที่นี่เป็นวันแรกในฐานะซีอีโอของบริษัทแต่ในวันนี้ช่วงเช้าเธอต้องเดินทางไปสอบกลางภาคในวันที่ 2 ก่อนนะคะ ดิฉันทราบจากแหล่งข่าวระดับสูงว่าไม่มีพิธีการต้อนรับใดๆ ทั้งสิ้นค่ะ เธอบอกแค่เพียงว่าเธอเป็นแค่พนักงานคนหนึ่งที่มาทำงานเป็นวันแรกขอให้จัดงานต้อนรับเท่าที่จำเป็นก็พอ ก็มีจะคุณวินัยในฐานะรองประธานเจ้าหน้าที่บริหารกับคุณนุ่นเลขาฝ่ายบริหารและมีผู้บริหารระดับสูงทั้งที่อยู่ในไทยและต่างประเทศจำนวนหนึ่งมาต้อนรับเท่านั้นค่ะ”
“เท่าที่ดิฉันมองดูเห็นคุณนุ่นเพียงคนเดียวกำลังให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนจากต่างประเทศอยู่ด้านข้างดิฉันค่ะส่วนคุณวินัยไม่แน่ใจว่าอยู่ที่ไหน...ส่วนบริเวณเคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์มีพนักงานซีคอร์ปจับกลุ่มกันอยู่หลายกลุ่มเลยค่ะ เท่าที่ดิฉันลองคุยกับพนักงานก่อนเข้ารายการมีพนักงานซีคอร์ปจำนวนมากยังไม่เคยเห็นคุณเจนจิราด้วยซ้ำค่ะ”
“มีรายงานว่าพนักงานที่อยู่ในรอบกะดึกเมื่อคืนนี้กับรอบกะเช้าวันนี้เลือกที่จะยังไม่กลับบ้านขออยู่รอต้อนรับบอสคนใหม่ ส่วนพนักงานกะดึกของวันนี้จำนวนมากแม้ว่าจะยังไม่ถึงเวลาเข้าทำงาน ล้วนแล้วแต่เดินทางมาต้อนรับบอสคนใหม่แทบจะเต็มทุกชั้นเช่นกันค่ะ...ตอนนี้ในชั้นโรงอาหารเต็มไปด้วยพนักงานซีคอร์ปทั้ง3 กะจำนวนมาก”
ในโลกโซเชียลแอดมีตอนนี้แฮชแท็ก#Ze-Corp ขึ้นเป็นเทรนอันดับ 1 ของไทยและของโลกตามมาด้วยแฮชแท็ก #บอสเจนจิรา #ซีอีโอซีคอร์ปคนใหม่มีคนสนใจกล่าวถึงกว่า 40 ล้านคนยอดวิวถ่ายทอดสดออนไลน์ของสื่อไทยมีคนดูหลักล้านวิวทุกช่อง ในขณะเดียวกันเจนจิรากับพลอยเสร็จสิ้นการสอบภาคเช้าแล้วทั้ง 3 คนเดินตรงมาที่โรงอาหารหลักตามปกติ
นักศึกษา,พ่อค้า, แม่ค้าและผู้สื่อข่าวจำนวนหนึ่งเมื่อทราบว่าคุณเจนจิราเดินเข้ามาในโรงอาหารกลายเป็นจุดสนใจสร้างความฮือฮาไปทั่วหลายคนเดินเข้ามาในระยะใกล้ เสียงแฟลชถ่ายรูป,ถ่ายคลิปจากมือถือมาจากทุกทิศทางจนทำให้กลุ่มของเจนเกิดอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัดจนทำให้ทั้ง3 สาวต้องยกมือไหว้รอบทิศทาง
“ขอบคุณมากค่ะๆๆ...ขอบคุณค่ะๆขอบคุณทุกๆ คนที่สนใจค่ะ”
ผู้สื่อข่าวหลายคนยื่นไมค์พยายามขอสัมภาษณ์“คุณเจนครับไม่ทราบว่าวันนี้จะเดินทางไปที่อาคารซีคอร์ปทาวเวอร์กี่โมงเหรอครับ?”
“คุณเจนคะ...ความรู้สึกตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างคะหลังจากที่ขึ้นเป็นซีอีโอคนใหม่ของซีคอร์ปค่ะ”
เจนจิราออกอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัดเจนทำให้พลอยและส้มต้องรีบเบี่ยงตัวเข้าในขนาบด้านข้างพร้อมกับบีบมือเจนคนละข้าง เธอทำได้เพียงแค่หันไปยกมือไหว้ผู้สื่อข่าวที่อยู่รอบตัวเธอ
“หนู...หนูหนูแค่ไปทำงานที่บริษัทพ่อค่ะ ไม่มีอะไรนะคะพี่ๆ นักข่าว หนูแค่ไปทำงานเองค่ะไม่มีอะไรนะคะ...เดี๋ยวหนูขอทานข้าวกับเพื่อนๆ ก่อนนะคะ แล้ว....เดี๋ยว...หนูขอพูดที่บริษัททีเดียวเลยค่ะหนูขอขอบคุณค่ะพี่ๆ ทุกคนด้วยนะคะ”
“ผู้สื่อข่าวรายงานเพิ่มเติมว่าในขณะนี้คุณเจนจิรากำลังทานข้าวอยู่ในโรงอาหารหลังจากสอบคาบเช้าเสร็จแล้วจะเดินทางมาถึงอาคารซีคอร์ปทาวเวอร์ในเวลาประมาณบ่ายโมงค่ะ”
“พี่เจน...วันนี้รับมือได้นะพี่”ส้มเอ่ยปากถามด้วยความเป็นห่วง
“อืมๆไม่เป็นไร พี่ไหวๆๆ...นักข่าวเยอะมาก ไม่คิดว่าจะมีคนสนใจเยอะขนาดนี้พี่ตื่นเต้นมากกกกก”
“ไอ้เจน...แล้วมึงจะไปยังงัยอ่ะ?”
“คุณอาวินัยจะขับรถไปส่งคุณอาเคยขับรถไปส่งพ่อตอนเป็นซีอีโอเหมือนกัน...”
“อืมๆๆ...มึงรู้ป่ะว่าเมื่อกี้หน้ามึงซีดมาก!!!”
“ผู้สื่อข่าวเยอะขนาดนี้ชีวิตกูเคยเจอแบบนี้ที่ไหนอ่ะ...เนียถ้ากูไปทำงานแล้วจะเป็นยังงัยมั่งก็ไม่รู้กูทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง นี่กูไม่รู้จริงๆ ว่า กูต้องทำอะไรบ้าง!!!ทั้งบริษัทกูรู้จักคุณอาวินัยคนเดียว”
“ต่อไปมึงต้องเจอแบบนี้บ่อยๆเดี๋ยวก็คุ้นเองแหละ...ตอนนี้มึงเป็นบอสคนแล้ว มึงจะมางี่เง่าเป็นเด็กงอแงแบบเดิมไม่ได้แล้วแล้วมึงก็ให้คุณตาไพโรจน์สอนมึงเยอะกว่านี้อีกสิ!!!”
“มึงรู้ไหมว่าตอนนี้กูเครียดมากทั้งเครียดทั้งกังวลเต็มไปหมด กูไม่เคยทำงานแบบนี้!!!กูต้องทำตัวยังงัยวะเนีย!..แค่เปิดคอมกูยังทำไม่เป็นเลย แล้วกูจะไปทำอะไรที่บริษัทก็ยังไม่รู้อีกต่างหาก!!แล้ววันๆ ซีอีโอทำอะไรมั่งอ่ะ?”
“เอ่อๆๆเดี๋ยวกู 2 คนอยู่เป็นเพื่อนมึงแหละ ไม่ต้องห่วง...กู 2 คนก็ไม่เป็นเหมือนกันเห็นบอกว่ามึงมีเลขาชื่อพี่นุ่นใช่ป่ะ? เดี๋ยวก็ให้พี่นุ่นช่วยสอนพวกเรา3 คนก็ได้”
ป้ามุกกับลุงหมูยืนเคียงข้างกันในท่าทีสงบนิ่งยกมือไหว้รูปของวิไลพรกับวรวิทย์ที่อยู่เคียงคู่กัน ทั้ง 2คนจ้องมองรูปด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเท่าใดนัก น้ำตาไหลซึมออกมาด้วยอารมณ์ความรู้สึกเดียวดายอย่างถึงที่สุด
“ป่านนี้นายท่านคงมีความสุขกับนายหญิงแล้ว...ป้าคิดถึงเหลือเกิน...คิด...คิด...คิดถึงที่สุด...นายท่าน...นายหญิง”
ลุงหมูทำได้เพียงแค่ส่ายหน้าไป-มา“นาย...นายท่าน...”
“นายหญิงนายท่าน...วันนี้คุณหนูจะไปทำงานเป็นวันแรกตามความต้องการของนายท่านแล้วขอให้นายท่านกับนายหญิงดูแลคุ้มครองคุณหนูด้วยนะคะ”
“ได้เวลาแล้วมึง...ไม่ต้องห่วงกู 2 คนจะอยู่เป็นเพื่อนมึงเอง”พลอยกับส้มกุมมือเจนจิราคนละข้างด้วยความห่วงใยเจนพยักหน้าตอบรับพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่
“วันนี้วันแรก...เป็นงัยเป็นกัน!!!”
“เอ่อมันต้องแบบนี้สิวะ!!!”
เจนจิรา,พลอยและส้มเดินออกมาจากโรงอาหารตรงไปยังลานจอดรถด้านข้างที่อยู่ไม่ไกลมากนัก ตลอด2 ข้างทางเต็มไปด้วยผู้สื่อข่าววิ่งกรูเข้ามากับเสียงแฟลชดังรัวๆพร้อมกับคำถามมากมายจากทุกทิศทาง เธอไม่พร้อมที่จะตอบคำถามเท่าใดนัก
“เชิญครับคุณเจนจิรา”วินัยเดินไปเปิดประตูรถต้อนรับทั้ง 3 สาว
“คุณอาวินัยคะ...ตอนนี้คุณตาอยู่ไหนเหรอคะ?”
“นายใหญ่กำลังเดินทางไปที่ซีคอร์ปแล้วครับคุณเจนจิรา”
เจนจิราเข้าไปนั่งด้านหลังกับส้มส่วนพลอยนั่งอยู่เบาะหน้า เสียงแฟลชดังรัวๆ ขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง “วันนี้หนูมาทำงานวันแรกพ่อ...แม่ช่วยหนูด้วยนะคะ”
“ท่านผู้ชมคะตอนนี้คุณเจนจิรากำลังเดินทางมาที่อาคารแฝดซีคอร์ปแล้วนะคะคาดว่าจะถึงที่นี่ในเวลาประมาณบ่ายโมงตามกำหนดการณ์เดิมค่ะ โดยมีคุณวินัยทำหน้าที่ขับรถเหมือนสมัยตอนที่คุณวรวิทย์เป็นซีอีโอซีคอร์ปค่ะ”
“ตอนนี้ภายในอาคารซีคอร์ปมีพนักงานจำนวนมากทั้ง3 กะกำลังเฝ้ารอบอสคนใหม่ค่ะ เท่าที่ดิฉันสอบถามฝ่ายประชาสัมพันธ์ มีผู้บริหารและพนักงานบางส่วนลงมาเตรียมตัวต้อนรับที่บริเวณประตูใหญ่ทางเข้าอาคารA ค่ะ”
“พี่เจนอย่าทำหน้าแบบนี้สิคะ?พี่ทำงานเป็นวันแรก สีหน้าพี่เจนเศร้ามากเลยนะคะ เดี๋ยวไม่สวยนะคะ...มา! หนูเช็ดคราบน้ำตาให้ค่ะเดี๋ยวหนูรองพื้นใหม่ให้พี่เอง” ส้มค่อยๆ บรรจงเช็ดแก้มทั้ง 2ข้างอย่างทะนุถนอม “ตรงนี้ต้องรองพื้นใหม่นะคะ...”
ส้มใช้มืออีกข้างหนึ่งยื่นไปหยิบหวีค่อยๆแต่งทรงผมอีกครั้งให้เข้าที่เข้าทาง “วันนี้พี่เจนของหนูต้องสวยที่สุด...พี่เจนไม่ต้องร้องไห้แล้วนะคะ”
เจนจิราไม่สามารถสลัดความเสียใจที่ยังคงเกิดขึ้นมากับความรู้สึกผิดต่อพ่อในใจตัวเธอเองเธอทำได้เพียงแค่รับรู้ความห่วงใยของเพื่อนทั้ง 2 คน พยายามยิ้มตอบรับด้วยความรู้สึกสับสนในใจ“ขอบคุณมึงทั้ง 2 คนมากที่อยู่ข้างๆ กูในวันที่กูหลงทางเคว้งคว้าง...ไม่รู้ว่าจะทำยังงัยต่อไป...ดี”
“พี่เจนตัวหนีบเข็มขัดหลุดค่ะ...พี่หันหลังมาค่ะเดี๋ยวหนูติดให้ใหม่ค่ะ”ส้มหนีบเข็มขัดเข้ากับขอบยางของกระโปรงพลีทให้เข้าที่อีกครั้ง “วันนี้พี่เจนต้องPerfect ที่สุดค่ะ”
“ถ้านายท่านยังรับรู้ได้จนถึงตอนนี้ผมเชื่อว่านายท่านต้องภูมิใจคุณเจนจิราแน่นอนครับ”คำพูดของวินัยดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงัด “ผมเชื่อว่านายท่านกำลังชื่นชมและติดตามคุณเจนจิราไปที่บริษัทครับ”
“ท่านผู้ชมคะตอนนี้รถของคุณเจนจิราเข้ามาถึงประตูใหญ่ด้านหน้าของอาคาร A แล้วนะคะโดยมีคุณวินัยทำหน้าที่เป็นคนขับรถ คุณเจนเดินทางมากับคุณพลอยกับคุณส้มเพื่อนสนิท2 คนค่ะ วันนี้ใส่ชุดนักศึกษาแบบกระโปรงพลีทยาว แต่งตัวน่ารักเรียบร้อยมากเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ดิฉันเห็นซีอีโอแต่งชุดนักศึกษามาทำงานนะคะ”
“เชิญครับคุณเจนจิรา...” วินัยเดินอ้อมลงมาเปิดประตูรถให้เจนจิราเสียงแฟลชนับไม่ถ้วนดังขึ้นมาท่ามกลางนักข่าวมากมายต่างรุมล้อมเข้ามาเพื่อขอสัมภาษณ์ส่วนพลอยกับส้มเดินตามหลังไม่ห่างมากนัก
ประตูกระจกขนาดใหญ่ทางเข้าตึก,ผู้คนจำนวนมากที่กำลังรุมล้อมเธอ, เสียงแฟลชดังต่อเนื่องจนนับไม่ถ้วน ล้วนแล้วแต่เป็นโลกที่เธอไม่คุ้นเคยความรู้สึกของเธอมีเพียงแค่....พ่อกำลังเดินจูงมือเด็กน้อยผมยาวไม่รู้ประสีประสาคนหนึ่งกำลังเดินหายเข้าไปในโรงเรียนกันเพียง 2 คนตามประสาพ่อลูก
“คุณเจนจิราครับรู้สึกอย่างไรบ้างครับกับการทำงานที่ซีคอร์ปในวันแรก?”
“คุณเจนคะพูดอะไรก็ได้ค่ะ อยากทราบความรู้สึกค่ะ”
เจนจิราออกอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัดวินัยเห็นท่าไม่ดีต้องเดินเข้ามากันท่า “เดี๋ยวคุณเจนจิราจะพูดที่โพเดียมยังงัยขอให้ผู้สื่อข่าวรอฟังดีกว่าครับ”
ผู้บริหารระดับสูงหลายคนเดินเข้ามาทักทายแสดงความยินดีและมอบช่อดอกไม้จำนวนมากจนพลอยกับส้มต้องเดินเข้ามาช่วยถือเธอเดินตรงไปที่โพเดียมเล็กๆ บริเวณด้านข้างประตูกระจกทางเข้าตึก สายตาทุกคู่จ้องมองไปที่ตัวเธอ
“กราบเรียนเชิญคุณเจนจิราประธานเจ้าหน้าที่บริหารซีคอร์ปกล่าวอะไรสักเล็กน้อยครับ...”
“ส..สวั...สวัสดีค่ะพี่ๆนักข่าว, ผู้บริหารและพนักงานซี...ซีคอร์ปทุกคน วันนี้...วัน...วันนี้หนูเข้ามาทำงานที่นี่เป็นวันแรกหนู...หนูยอมรับค่ะว่า หนูไม่มีประสบการณ์ทำงาน หนูเคยเป็นแค่ติวเตอร์คนหนึ่ง แต่ในเมื่อหนูต้องมาทำหน้าที่ในตำแหน่งนี้หนูขอให้สัญญาว่า หนูจะเรียนรู้และขอความรู้จากพี่ๆ พนักงานทุกคน และหนูจะทำงานให้ดีที่สุดเท่าที่หนูจะทำได้...ขอบคุณค่ะ” เธอยังคงมีอาการประหม่าอย่างต่อเนื่องทำให้พนักงานหลายคนอดอมยิ้มไม่ได้ตบมือต้อนรับเจ้านายคนใหม่
“คุณเจนตัวจริงน่ารักดีอ่าวันที่โหวตไม่ทันได้เห็น”
“สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ...บอส”
“สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ...ท่านเจนจิรา”
“สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ...คุณเจน”
“สวัสดีครับท่าน”
“สวัสดีค่ะท่านเจนจิรา”
พนักงานหลายคนเดินตรงเข้ามาทักทายเจ้านายคนใหม่หลายคนมอบดอกไม้พร้อมกับรอยยิ้มทักทาย “สวัสดีทุกคนๆค่ะ...สวัสดีค่ะ” เธอยกมือไหว้ตอบรับทุกคน
“คนนี้คือเลขานุ่น...จะเป็นคนดูแลและรับเรื่องราวต่างๆ หน้าห้องครับคุณเจน”วินัยหันมาแนะนำ
“สวัสดีค่ะพี่นุ่น”เจนจิราหันไปยกมือไหว้เลขานุ่นก่อน ทำให้เลขานุ่นเกิดอาการชะงักเล็กน้อยต้องรีบยกมือไหว้ตอบรับไม่ทันตั้งตัว“สวัสดีค่ะบอส...หนูขออนุญาตพาบอสไปแนะนำสถานที่ต่างๆภายในอาคารก่อนนะคะ กราบเรียนเชิญค่ะท่าน”
“ได้ค่ะพี่นุ่น...ขอบคุณมากนะคะพี่” เจนจิราก้มหัวยกมือไหว้นุ่นอีกครั้งหนึ่งจนนุ่นทำตัวไม่ถูกเหมือนกันต้องยิ้มตอบรับออกมา
การแสดงออกของเจนจิราสร้างรอยยิ้มให้ผู้บริหารและพนักงานหลายคนเป็นอย่างมาก“บอสคนใหม่น่ารักจัง...”
การเดินทางเข้ามาทำงานเป็นวันแรกของเจนจิราทำให้พนักงานซีคอร์ปทั้งอาคารA และ B ต่างให้ความสนใจและมีอาการตื่นเต้นเป็นอย่างมากแต่ละคนใจจดจ่ออยู่กับหน้าจอถ่ายทอดสดภายในอย่างใกล้ชิดในพื้นที่ทำงานของตัวเอง
“นายท่าน...นายหญิงคะตอนนี้คุณหนูกำลังทำหน้าที่เหมือนกับนายท่านแล้วนะคะ”มุกหันหน้าจอมือถือถ่ายทอดสดไปทิศทางหน้ารูปถ่ายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มปนคราบน้ำตา “นายท่าน...นายหญิงเอาใจช่วยคุณหนูด้วยนะคะ”
ก้าวแรกภายในอาคารมีพนักงานจำนวนมากยืนต้อนรับเต็มทางเดินทั้ง2 ฝั่ง แต่ละคนหันมามองเธอทุกทิศทาง หลายคนชะเง้อมองผ่านฉากกั้นพื้นที่ทำงาน พนักงานชั้นบนยืนมองลงมาบริเวณลานชั้น1 เต็มทางเดินทุกชั้น กลายเป็นจุดสนใจทำให้เธอเกิดอาการหยุดชะงักก้าวขาไม่ออกจนพลอยต้องเข้าไปบีบมือเจน“เดินหน้าต่อไปเพื่อน!”
“สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ...บอส”
“สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ...คุณเจน”
“สวัสดีครับ/ค่ะท่าน”
“สวัสดีค่ะพี่ๆทุกคน...” เจนทักทายตอบกลับพร้อมกับยกมือไหว้ทุกทิศทาง “สวัสดีค่ะๆๆทุกคน”
“ห้องทำงานของบอสอยู่ชั้น80 ค่ะ...บอสสามารถใช้ลิฟต์เฉพาะของบอสคนเดียวได้ที่นี่ค่ะ เมื่อบอสเดินผ่านบริเวณแถวนี้ตัวระบบจะมีการสแกนม่านตาโดยอัตโนมัติลายนิ้วมือของบอสคนเดียวที่จะกดขึ้นไปชั้น 80 ได้ค่ะ ส่วนพนักงานคนอื่นๆไม่สามารถสั่งการให้ลิฟต์ตัวนี้ทำงานได้นะคะ ส่วนของคุณวินัยจะทำงานอยู่ที่ชั้น 80ฝั่งอาคาร B ค่ะ”
เจนจิรา,พลอย, ส้มและนุ่นเดินเข้าลิฟต์พิเศษ มีแสงสีฟ้าอ่อนส่องสว่างขึ้นมาเล็กน้อย หน้าจอสั่งการภายในลิฟต์ขึ้นข้อความ“สวัสดีค่ะคุณเจนจิรา”
“หน้าจอสัมผัสค่ะ...บอส”
เจนจิราลองกดตัวเลข80 บนหน้าจอตามคำแนะนำของนุ่น “Access Authorization!!!”
1.87M
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
![บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470069_52932225.webp)
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
